Η σοβαρή απειλή για τον Μητσοτάκη θα είναι ο «κακός εαυτός» του

∆ιαβάζοντας προσεκτικά κανείς τα ευρήµατα του συνόλου των δηµοσκοπήσεων που διενεργούνται κατά το τελευταίο χρονικό διάστηµα, χωρίς να διαθέτει εξιδεικευµένες γνώσεις, καταλήγει σε ένα και µόνο συµπέρασµα. Αυτό της ξεκάθαρης υπεροχής της Ν.∆. και του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία δείχνει να µην µπορεί να αµφισβητηθεί από κανέναν ηγέτη των κοµµάτων της αντιπολίτευσης. Αν κανείς, µάλιστα, επιχειρήσει να συγκρίνει τα σηµερινά ευρήµατα µε εκείνα του Μαρτίου του ’23, θα διαπιστώσει ότι δεν διαφέρουν και πολύ. Μάλιστα, για όση αξία µπορεί να έχει, η Ν.∆., ενώ κατέγραφε ποσοστά στην πρόθεση ψήφου πέριξ της περιοχής του 25%, στο τέλος κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές, και δη επιτυγχάνοντας αυτοδυναµία.

Προφανώς και από εκείνη την περίοδο έχουν αλλάξει τα δεδοµένα, αφού πλέον διανύει το δεύτερο µισό της δεύτερης θητείας της, µε ό,τι αυτό µπορεί να συνεπάγεται για τη φθορά ενός κόµµατος που κυβερνά επί επτά συναπτά έτη. Με δεδοµένο ότι δεν βρισκόµαστε σε εκλογικό χρόνο, δεν µπορεί να αξιολογούνται ως θετικά τα νούµερα που συγκεντρώνει στην παρούσα φάση η Ν.∆. Αλλωστε, έχοντας έναν και πλέον χρόνο µέχρι τις εκλογές, είναι σαφές ότι ο κόσµος δεν έχει συνειδητοποιήσει τους κινδύνους που µπορεί να φέρει η έλλειψη της αυτοδυναµίας. Αυτό σηµαίνει ότι, όταν θα τεθούν τα διλήµµατα, θα συζητάµε σε µια εντελώς διαφορετική βάση.

Αυτό που επίσης ξεχνάµε είναι ότι τον Μάρτιο του ’23 οι δηµοσκοπήσεις κατέγραφαν αξιόµαχο αντίπαλο του Μητσοτάκη, που δεν ήταν άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα. Η απόσταση που χώριζε τα δύο κόµµατα περιοριζόταν κάτω από τις 5 µονάδες, σε αντίθεση µε αυτό που βλέπουµε σήµερα, όπου το πρώτο από το δεύτερο κόµµα το χωρίζει, στην καλύτερη δηµοσκόπηση, µια διαφορά που ξεπερνά τις 15 µονάδες. Εκτός, όµως, από τη χαώδη απόσταση ανάµεσα στον Μητσοτάκη και τους υπολοίπους, σε αυτήν τη φάση υπάρχει και κάτι ακόµα που ενισχύει τη θέση του κυβερνώντος κόµµατος στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Και αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι στο ήδη κατακερµατισµένο πεδίο της αντιπολίτευσης ετοιµάζονται ακόµα δύο κόµµατα, του Τσίπρα και της Καρυστιανού, τα οποία «θερίζουν» οριζοντίως τα ήδη υπάρχοντα. Τη στιγµή που η Ν.∆. φαντάζει ως η µοναδική λύση διακυβέρνησης, κανείς δεν µπορεί µε ασφάλεια να προβλέψει ποιο από τα κόµµατα της αντιπολίτευσης θα αναδειχθεί δεύτερο, άρα θα έχει και τις περισσότερες πιθανότητες σε µια δεύτερη κάλπη να διεκδικήσει τα «κλειδιά» του Μαξίµου από τον Μητσοτάκη.

Επειδή, όπως και 2023, έτσι και τώρα, υπάρχει µια µεγάλη δεξαµενή ψηφοφόρων, των κανονικών, που δεν θέλουν σε καµία περίπτωση να παίξουν στα ζάρια τις τύχες του τόπου, κάτι µου λέει ότι την κρίσιµη ώρα θα υπάρχει ένας κόσµος που θα προσέρχεται στην κάλπη και, ενώ θα θέλει να στείλει µήνυµα στον Μητσοτάκη, στο τέλος θα επιλέξει το προφανές, που δεν είναι άλλο από τη σταθερότητα. Μπροστά σε αυτήν την πραγµατικότητα, αν αναζητούσαµε τον εχθρό που κρύβεται στο δωµάτιο για την υπάρχουσα κυβέρνηση στον δρόµο προς τις εκλογές, αυτός δεν είναι άλλος από τον «κακό εαυτό» της, σε συνδυασµό µε τα σηµάδια της αλαζονείας που εκπέµπουν πολλά από τα κυβερνητικά στελέχη. Ο «κακός εαυτός» µπορεί να τινάξει την µπάνκα στον αέρα, ανατρέποντας άρδην ακόµα και τους σηµερινούς συσχετισµούς. Γι’ αυτό κι εκείνο που επιβάλλεται να γίνει είναι να σταµατήσει το πλιάτσικο και συνάµα οι συµπεριφορές που προκαλούν το περί δικαίου αίσθηµα. Ο Μητσοτάκης οφείλει να ξαναβάλει το τρένο στις ράγες και να µας πει γιατί πρέπει να τον ψηφίσουµε για να µας κυβερνήσει για άλλα τέσσερα χρόνια. Μέχρι στιγµής δεν το έχουµε µάθει, γιατί, πολύ απλά, ο ίδιος δεν έχει βρει το σχετικό αφήγηµα. Ωστόσο, έχει και ευθύνη και µεγαλύτερη υποχρέωση σε σχέση µε το 2019 και το 2023 να φανεί αντάξιος της εµπιστοσύνης που εξακολουθεί να του δείχνει η µεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Αξίζει...

Μετά τον Σαµαρά, έµαθα ότι παρέµβαση, και δη βαρυσήµαντη, ετοιµάζει εσχάτως και ο Κώστας Καραµανλής της Ραφήνας, που έχει (λέει) ενοχληθεί από την πρόσδεση Μητσοτάκη στο σύστηµα Τραµπ.

Ο Σαµαράς βάζει πλάτη στην αποσταθεροποίηση

∆ιάβασα µε ενδιαφέρον την πρόσφατη δήλωση του Αντώνη Σαµαρά και δεν σας κρύβω ότι άρχισα να τον λυπάµαι, πάντα σε πολιτικό επίπεδο. Και αυτό γιατί είναι κρίµα (εκτός από άδικο) ένας πρώην πρωθυπουργός, που κατάφερε να διανύσει τη δική του έρηµο και για δυόµισι χρόνια να κυβερνήσει (επιτυχώς) τη χώρα, να ανταγωνίζεται σε λαϊκισµό µε τον Τσίπρα, τη Ζωή, τον Νατσιό και τη Λατινοπούλου. Αντί, λοιπόν, να φροντίσει για την υστεροφηµία του, επέλεξε να επιστρέψει στον παλιό κακό εαυτό του, τότε που αποφάσισε να ανατρέψει την κυβέρνηση του πρεσβύτερου Μητσοτάκη. ∆υστυχώς για τον ίδιο, ο ιστορικός του µέλλοντος δεν θα βρει και πολλά να γράψει, αφού κάθε µέρα φροντίζει να µην αφήνει υλικό προς αξιοποίηση (στον ιστορικό). Το µόνο που θα υπάρχει θα είναι η προσπάθεια να ανατρέψει ακόµα µία κυβέρνηση της Ν.∆., αποσταθεροποιώντας παράλληλα την ίδια τη χώρα. Ωστόσο, η δοµή του ανδρός είναι τέτοια που το µόνο που τον απασχολεί είναι να στερήσει από τον νεότερο Μητσοτάκη την αυτοδυναµία.

Ενδιαφέρει...

Ενας από τους βουλευτές που, όπως µαθαίνω, διεκδικούν µερίδιο στην επόµενη Πολιτική Επιτροπή της Ν.∆. είναι ο Λάκης Βασιλειάδης, ο οποίος πριν από χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, είχε το καφέ στο νοσοκοµείο της Βέροιας.

Στη χόβολη

  • Εµφαση στα µεγάλα έργα έχει αποφασίσει να δώσει κατά το αµέσως προσεχές διάστηµα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε µια προσπάθεια να δείξει την αποτελεσµατικότητα της διακυβέρνησής του. Στο πλαίσιο αυτό, κάτι µου λέει ότι η προεκλογική καµπάνια θα στηθεί κυρίως πάνω στη λογική του «κόβω κορδέλες».
  • Επειδή εσχάτως κυκλοφορούν πολλά και διάφορα σε σχέση µε το ενδεχόµενο να µετακοµίσουν στο Επικρατείας της Ν.∆. οι Χατζηδάκης και Παπαθανάσης, σπεύδω να σας πω ότι τα δύο κυβερνητικά στελέχη θα είναι εκ νέου υποψήφιοι, και µάλιστα µε σταυρό προτίµησης, στον Βόρειο Τοµέα της Αθήνας. Επίσης, όπως προκύπτει από πέντε-έξι δηµοσκοπήσεις, ο µεν αντιπρόεδρος διατηρεί την πρωτιά, ο δε αναπληρωτής επί της Οικονοµίας φαίνεται να εκλέγεται µε σχετική ευκολία.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ένα από τα πρόσωπα που κατά πάσα πιθανότητα θα συµπεριληφθούν στο «γαλάζιο» Επικρατείας είναι ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, ο οποίος, ως γνωστόν, έχει αποφασίσει να µην είναι εκ νέου υποψήφιος στον Βόρειο Τοµέα.
  • Για µένα αποτελεί ιδιαίτερη τιµή που κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκοµαι στις κοινοβουλευτικές αναφορές ενός µεγάλου Κρητικού, του Παύλου Πολάκη. Κι ένα παραπάνω τώρα, που φαντάζει ως η µόνη ελπιδοφόρα λύση για την Αριστερά. Ο µόνος λόγος να ψηφίσω κάποια στιγµή ΣΥΡΙΖΑ είναι ο αψύς Σφακιανός. Αυτός ο µοναδικός άνθρωπος και πάνω απ’ όλα ξεχωριστός πολιτικός.
  • Ενας από τους «ανεβασµένους» νέους υποψηφίους µαθαίνω ότι είναι ο Γιάννης Παπαγεωργίου, που, ως γνωστόν, έχει ανακοινωθεί για την Α’ Θεσσαλονίκης. Το συγκεκριµένο παλληκάρι, που έχει µπει εσχάτως στην αρένα, είναι ο µόνος που τρέχει νυχθηµερόν, διεκδικώντας φρέσκια ψήφο στην εν λόγω δύσκολη (εκλογική) περιφέρεια.
  • Αυτό το περίεργο έργο µε το «εθνικό όχηµα» που διεκδικεί ο Συγγελίδης από το Πεντάγωνο κάτι µου λέει ότι κινδυνεύει να… αποστρατεύσει κάτι ατίθασους αξιωµατικούς που επιµένουν στο λάθος. Και επειδή τόσο το Μαξίµου όσο και ο υπουργός ∆ένδιας έχουν εντοπίσει τα παιχνίδια µε τα αυτοκινητάκια, έχω την αίσθηση ότι σύντοµα θα υπάρξουν εξελίξεις επί του συγκεκριµένου πεδίου.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"