Οταν η Ελλάδα εισέρχεται στον αστερισµό της σκανδαλολογίας

Σε µια περίοδο παγκόσµιας αστάθειας, το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει µια ισχυρή κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που διασφαλίζει τη σταθερότητα δεν µπορεί σε καµία των περιπτώσεων να περνά απαρατήρητο. Απεναντίας, θα έπρεπε να χρησιµοποιείται ως κεφάλαιο, προκειµένου να χτιστεί κάθε νέα προοπτική. ∆υστυχώς, όµως, αν και ως χώρα έχουµε πληρώσει πανάκριβα τόσο τον λαϊκισµό όσο και την επιπολαιότητα, δεν φαίνεται να έχουµε διδαχθεί επαρκώς, επιµένοντας στον λάθος δρόµο, που νοµοτελειακά οδηγεί σε πρόβληµα. Αντί, λοιπόν, να εκµεταλλευτούµε τη συγκυρία και, κυρίως, τις δυνατότητες που διαθέτουµε ως ηγέτιδα (πλέον) δύναµη στην ευρύτερη περιοχή, αναλώνουµε ατελείωτο χρόνο σε συζητήσεις που περιστρέφονται γύρω από τον (κακό) εαυτό µας και από µια Ελλάδα που κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θα έπρεπε να θυµάται.

Τώρα, που τα πάντα αλλάζουν στον κόσµο, που γράφεται ξανά η Ιστορία και που επαναπροσδιορίζονται τα σύνορα, δεν έχει καµία απολύτως αξία οποιαδήποτε συζήτηση αφορά τα µικρά και ασήµαντα του δικού µας µικρόκοσµου. Εκτός κι αν πιστέψει κανείς ότι επηρεάζεται στο ελάχιστο ο Τραµπ, αν θα ασκηθεί δίωξη σε έναν ή και δεκατέσσερις βουλευτές της Ν.∆. επειδή «πιάστηκαν στα πράσα» από τον «κοριό» της ΕΥΠ να ζητάνε κάτι ρουσφέτια για κάτι χωράφια και κάτι αιγοπρόβατα. Οπως επίσης αυταπατώνται όσοι πιστεύουν ότι το θέµα των υποκλοπών και του τι έκανε ή δεν πρόλαβε να κάνει ο Λαβράνος και ο Μπίτζιος απασχολεί περισσότερους από χίλιους συµπολίτες µας, οι οποίοι, µάλιστα, αναπτύσσουν δράση πέριξ της Πλατείας Κολωνακίου.

Τα αναφέρω όλα αυτά, βλέποντας την επιµονή κάποιων και, φυσικά, του συνόλου της αντιπολίτευσης να θέλουν να µετατρέψουν τη χώρα σε µια απέραντη αρένα ακατάσχετης σκανδαλολογίας. Προφανώς και πρόκειται για µια λάθος στρατηγική, που εκδηλώνεται σε ακόµα πιο λανθασµένο χρόνο. Γιατί µόνο ζηµιά µπορεί να επιφέρει στη χώρα και τη σταθερότητά της µια κουβέντα που έχει στόχο να κάνει σε αυτήν τη φάση ζηµιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μάλιστα, ο κίνδυνος είναι ακόµα µεγαλύτερος, αν αναλογιστεί κανείς ότι µέχρι στιγµής δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, άρα το διακύβευµα είναι η παράδοση της χώρας στην απόλυτη ακυβερνησία.

Μπροστά σε αυτήν ακριβώς την πραγµατικότητα, που πλέον υπάρχει πάνω στο (δηµόσιο) τραπέζι, ο πρωθυπουργός έχει τεράστια ευθύνη να αποτρέψει την απόλυτη ζηµιά. Και, για να το κάνει αυτό, έχει µία και µόνη επιλογή, που δεν είναι άλλη από την άµεση προσφυγή στις κάλπες, η οποία θα δώσει τη δυνατότητα στους κανονικούς της χώρας να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους. Οµως, αν διαβάζω καλά τα όσα λένε και γράφουν οι πέριξ του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι τα πράγµατα έχουν (σχεδόν) ξεφύγει σε επίπεδο σκανδαλολογίας και γενικότερα τοξικότητας στον δηµόσιο βίο, ο ίδιος δείχνει να επιµένει στη θεσµική του συνέπεια, την οποία διασφαλίζει η δέσµευσή του για εξάντληση της τετραετίας.

Ωστόσο, µε δεδοµένο ότι ένα από τα θέµατα που θα µας συνοδεύουν µέχρι τις επόµενες κάλπες θα είναι, όπως όλα δείχνουν, και το ζήτηµα των υποκλοπών, µοιάζει οξύµωρο ο πρωθυπουργός να επιµένει στη θεσµική του συνέπεια. Και είναι οξύµωρο, από τη στιγµή που θα συγκροτηθεί Εξεταστική Επιτροπή και θα γίνεται «παρέλαση» µαρτύρων, οι οποίοι, εκτός όλων των άλλων, θα επισηµαίνουν την καταπάτηση κάθε έννοιας του κράτους ∆ικαίου. Οπότε, τα περί θεσµικότητας ίσως και να πρέπει να τα ξανασκεφτούν οι του Μαξίµου, προτάσσοντας αυτήν τη φορά τη διασφάλιση της σταθερότητας.

Αλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκτός όλων των άλλων, πρέπει να αναλογιστεί ότι αυτήν τη φορά, πέραν της αυτοδυναµίας, έχει και µια δεύτερη αποστολή απέναντι στην ίδια την Ιστορία. Και αυτή δεν είναι άλλη από το να µην αφήσει τη χώρα να παραδοθεί στην ακυβερνησία. Ισως το τελευταίο να είναι πολύ σηµαντικότερο της όποιας ουτοπικής κουβέντας περί της θεσµικής συνέπειας, που, για να είµαστε ειλικρινείς, βούλιαξε στα θολά νερά της υπόθεσης των υποκλοπών.

Αξίζει...

Εσχάτως έχω αρχίσει να ανησυχώ, έχοντας χάσει από τη δηµόσια σφαίρα τον συναγωνιστή Ακη Σκέρτσο, ο οποίος, όπως µαθαίνω, επιµένει να είναι υπέρµαχος της θεσµικής συνέπειας.

Υπάρχουν και επόµενα επεισόδια για Γεωργίου και Στρατινάκη

∆ύο από τα κεντρικά πρόσωπα στην υπόθεση Παναγόπουλου, µε τα προγράµµατα κατάρτισης, ήταν η Αννα Στρατινάκη και ο σύντροφός της, Ανδρέας Γεωργίου. Οι ίδιοι, ωστόσο, από την πρώτη στιγµή που ξέσπασε το θέµα, προσπάθησαν µε κάθε τρόπο και µέσο να αποποιηθούν των ευθυνών τους. Απολύτως λογική αντίδραση, η οποία εκδηλώνεται από κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Είναι προφανές, πλέον, ότι από την προηγούµενη εβδοµάδα (µετά και το νέο πόρισµα της Αρχής για το Ξέπλυµα) έχουν µεταβληθεί άρδην τα αρχικά δεδοµένα, µε τους Στρατινάκη και Γεωργίου να έχουν περιέλθει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Μάλιστα, οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγµατα θεωρούν ότι κατά το προσεχές διάστηµα θα αναδειχθεί και µια σειρά από άλλα θέµατα, που σχετίζονται έµµεσα ή άµεσα µε τα δύο (αυτά) πρόσωπα.

Ενδιαφέρει...

Το θέµα των υποκλοπών φαίνεται ότι έχει επηρεάσει σε σηµαντικό βαθµό τις σχέσεις του πρωθυπουργού µε υψηλόβαθµο κυβερνητικό αξιωµατούχο, αλλά και µε στενό συνεργάτη του

Στη χόβολη

  • Εκτός από τη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την υπόθεση των υποκλοπών, εσχάτως έχει προκύψει και ακόµα µία δικογραφία, που αφορά κάτι υδρόµετρα. Σε αυτή δεν εµπλέκονται κυβερνητικοί, αλλά δεκάδες αυτοδιοικητικοί. Μάλιστα, αν άκουσα καλά, υπάρχει και προστατευόµενος µάρτυρας, που έχει δώσει διευθύνσεις και ονόµατα.
  • Με αφορµή τις πρόσφατες διαδικασίες για την ανάδειξη συνέδρων στο ΠΑΣΟΚ, ξεκίνησε µια κουβέντα πέριξ του Μανώλη Χριστοδουλάκη και της πιθανότητας να είναι ο επόµενος αρχηγός του Κινήµατος. Αν και δεν γνωρίζω τον άνδρα, οφείλω να οµολογήσω πως εξ αποστάσεως θα τολµούσα να πω ότι είναι µια καλή ιδέα.
  • Μιας και έπιασα τα του ΠΑΣΟΚ, να σας πω ότι ο Χάρης ∆ούκας µού θυµίζει σε πολλά όσα έκανε ως δήµαρχος της Αθήνας ο συγχωρεµένος ο Εβερτ. Προφανώς, αναφέροµαι στην προσπάθεια που καταβάλλει προκειµένου να συγκροτήσει έναν µηχανισµό που θα του χρησιµεύσει σε κάθε µελλοντική του απόφαση. Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει και ο «µπουλντόζας», γεγονός που τον οδήγησε µέχρι και στην ηγεσία της Ν.∆.
  • Επειδή κατά καιρούς σάς έχω γράψει πολλά και ενδιαφέροντα για τον Πελοπίδα Καλλίρη, πλέον είµαι στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι σαν να ετοιµάζει τα µπογαλάκια του από τη θέση που κατέχει. Και άργησε, δεδοµένου ότι στο Μαξίµου είχαν φτάσει εγκαίρως οι πληροφορίες που τον αφορούσαν.
  • Ανετος κι ωραίος εξακολουθεί να εµφανίζεται στην πιάτσα ο µεγαλοεπιχειρηµατίας Γιάννης Λαβράνος, αδιαφορώντας για την πρόσφατη καταδικαστική απόφαση που τον αφορά προσωπικά. Βλέπετε, ο άνδρας, εκτός του ότι έχει απόλυτη εµπιστοσύνη στην ελληνική ∆ικαιοσύνη, σκέφτεται σοβαρά να εγκαταλείψει την Ελλάδα, µετακοµίζοντας είτε στο Λονδίνο είτε σε µια χώρα των Βαλκανίων, στην οποία εσχάτως ξεκίνησε να δραστηριοποιείται.
  • Κάπου πήρε τ’ αυτί µου ότι στην πιάτσα έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν (ήδη) τα πρώτα ονόµατα όσων από το ’19 µέχρι και το ’23 υποκλίνονταν στο µεγαλείο (της ψυχής) του µεγαλοεπιχειρηµατία Γιάννη Λαβράνου.
  • Αποστάσεις, και µάλιστα ασφαλείας, από τον περιφερειάρχη ∆ηµήτρη Πτωχό έχουν αρχίσει να κρατούν, σχεδόν στο σύνολό τους, τα πρωτοπαλλήκαρα του Σαµαρά στην Πελοπόννησο. Προφανώς και ο στόχος τους είναι να τον πιέσουν, µήπως και υποκύψει στο ηγετικό µεγαλείο του αρχηγού Αντώνη.

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά'