Η πρόσφατη απόφαση του Ισραήλ να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρµενίων από τους Οθωµανούς και τους Νεότουρκους µας δίνει την ευκαιρία να θυµηθούµε όσα υπέστησαν οι Ελληνες της Ανατολής κατά την περίοδο 1914-1923. Είναι καιρός να αγωνισθούµε µε γνώση και οργάνωση για να ζητήσουµε από τη διεθνή κοινότητα και µεµονωµένες χώρες την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ελληνισµού από Οθωµανούς, Νεότουρκους και κεµαλικούς µε επίκεντρο την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.


Για την προσπάθεια αυτή είναι χρήσιµο:

  • Να απαγκιστρωθούµε από λανθασµένες νοοτροπίες, που δίδασκαν την αποφυγή κάθε ενοχλήσεως των Τούρκων. Ο κατευνασµός του «θηρίου», που ήταν η επικρατούσα αντίληψη άλλων εποχών και κυβερνήσεων, οδήγησε σε αποθράσυνση της Τουρκίας. Τα βιβλία του «συνωστισµού» και η ωραιοποίηση της τουρκοκρατίας έφεραν τα αντίθετα αποτελέσµατα. Οι ήρωες και οι µάρτυρες του Ελληνισµού δεν πρέπει να λησµονηθούν στο όνοµα µιας ψευδεπίγραφης ελληνοτουρκικής φιλίας ή προσεγγίσεως.
  • Να αξιοποιήσουµε την επιτυχηµένη τακτική των Αρµενίων. Ηδη 33 χώρες της υφηλίου έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία του αδελφού χριστιανικού αρµενικού λαού.
  • Να αξιοποιήσουµε τις υπάρχουσες ελληνικές πηγές και µαρτυρίες. Κλασικό έργο που περιέχει πλούτο στοιχείων είναι η «Ιστορία της Ποντιακής Γενοκτονίας» του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη. Επίσης, από παλαιότερες εκδόσεις χρήσιµα στοιχεία για την πρώτη φάση της γενοκτονίας περιλαµβάνει η «Μαύρη Βίβλος» του Οικουµενικού Πατριαρχείου του 1919.
  • Να χρησιµοποιήσουµε τα νεότερα στοιχεία που φέρνει στο φως η έρευνα ξένων ιστορικών. Πολύ καλή πηγή είναι η πολυσέλιδη έκδοση των Ισραηλινών επιστηµόνων Ντρορ Ζεεβί και Μπένι Μόρις µε τίτλο: «Η Τριακονταετής Γενοκτονία - Ο αφανισµός των χριστιανικών µειονοτήτων, 1894- 1924» (Πατάκης, 2021).
  • Να ξαναµελετήσουµε αρχεία µε προφορικές ή γραπτές διηγήσεις προσφύγων από τα παράλια και την Κεντρική Μικρά Ασία, από τον Πόντο και από την Ανατολική Θράκη.
  • Να προβάλουµε το γεγονός ότι οι διώξεις αρχίζουν το Μαύρο Πάσχα του 1914 στην Ανατολική Θράκη και τον Ιούνιο του 1914 στη Φώκαια και στα παράλια της Μικράς Ασίας, άρα πριν βρεθούµε σε αντίθετα στρατόπεδα µε την Οθωµανική Αυτοκρατορία κατά τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Οι σφαγές της Φώκαιας φωτογραφήθη καν από αυτόπτες µάρτυρες Γάλλους αρχαιολόγους. Οι Γάλλοι τιµούν τη Φώκαια ως την πατρίδα των αρχαίων οικιστών της Μασσαλίας.
  • Να δώσουµε διεθνή διάσταση στη νοµική εκτίµηση του καθηγητή Αγγελου Συρίγου, ότι δηλαδή κατά τον Αύγουστο και τον Σεπτέµβριο του 1922 τα κεµαλικά τουρκικά στρατεύµατα διέπραξαν γενοκτονία κατά των Ελλήνων στη Σµύρνη και γενικότερα στις περιοχές της Μικράς Ασίας που κατέλαβαν.
  • Να διδάξουµε ψύχραιµα και τεκµηριωµένα στα σχολεία µας τη Γενοκτονία του Ελληνισµού (1914-1923). Χωρίς φανατισµό και εκδικητικότητα, αλλά και χωρίς να αποκρύπτουµε τα σηµαντικά γεγονότα. Με ικανοποίηση παρατηρώ ότι η Γενική Γραµµατεία Θρησκευµάτων έχει εκδώσει ειδικό εκπαιδευτικό βοήθηµα για την ιστορία του ποντιακού Ελληνισµού. Επίσης, είναι καλή είδηση ότι από τον Σεπτέµβριο στα νέα βιβλία Ελληνικής Γλώσσας της ΣΤ’ ∆ηµοτικού θα υπάρχει εκτενής αναφορά στη Γενοκτονία των Ποντίων.

Ως Ελληνες και Ορθόδοξοι δεν µισούµε, αλλά και δεν ξεχνούµε. Πιστεύω ότι για την τουρκική κοινωνία θα είναι µια πράξη ωριµότητας αν αναγνωρίσει όσα υπέστησαν οι χριστιανικές κοινότητες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά»