Ύστερα από επτά εβδοµάδες αγροτικών κινητοποιήσεων, πολλά έχουν ειπωθεί και αναλυθεί στον δηµόσιο διάλογο και σίγουρα άξια λόγου: Πόσες και ποιες πρέπει να είναι οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις και αποζηµιώσεις που λαµβάνουν οι αγρότες και ποιοι όροι και προϋποθέσεις πρέπει να συνοδεύουν τις χρηµατοδοτήσεις αυτές. Πόσο πρέπει να πληρώνουν για το ρεύµα που καταναλώνουν, για το πετρέλαιο που καίνε για τα οχήµατα και τα µηχανήµατά τους. Ποιο είναι το πρόσφορο ύψος των άµεσων και έµµεσων φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών που πληρώνουν. Και πολλά ακόµα.

Τώρα, µε πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας στη Βουλή, θα αρχίσει κι ένας άλλος διάλογος, µε το βλέµµα στραµµένο στο µέλλον, την επόµενη Κοινή Αγροτική Πολιτική, τις µελλοντικά κερδοφόρες καλλιέργειες, το πλαίσιο στο οποίο θα µπορούσαν να κινηθούν στο εξής η κτηνοτροφία και η αλιεία. Μεγάλη συζήτηση έγινε φυσικά και για τα µπλόκα, κατά πόσο η κυβέρνηση έδειξε υπέρµετρη ανοχή στο κλείσιµο κεντρικών οδικών αρτηριών της χώρας ή όχι, κατά πόσο κάθε µορφή διεκδίκησης αιτηµάτων από έναν κλάδο είναι a priori θεµιτή.

Ένα µόνο ζήτηµα, που ανέκυψε πιο εµφατικά µέσα σε αυτές τις επτά εβδοµάδες, δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου: Ποιος ακριβώς εκπροσωπεί τους αγρότες; Σύµφωνα µε τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι απασχολούµενοι στους τοµείς της γεωργίας, της δασοκοµίας και της αλιείας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε περίπου 469.000 άτοµα. Πώς εκπροσωπούνται, λοιπόν, οι περίπου 400.000 αγρότες στην Ελλάδα;

Η ΕΘΕΑΣ, όπως διαβάζουµε στην ιστοσελίδα της, «αποτελεί τη διάδοχο κατάσταση της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία και λειτουργούσε από το 1935, ως κορυφαίος ιδεολογικός και συντονιστικός φορέας των Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων της χώρας». Η Εθνική Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισµών, όπως είναι το πλήρες της όνοµα, αποτελεί σήµερα το τριτοβάθµιο συνδικαλιστικό και συνεταιριστικό όργανο των αγροτών στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας ουσιαστικά την ΠΑΣΕΓΕΣ που παρήκµασε και διαλύθηκε τελικά το 2016. Αυτά στο τυπικό σκέλος και µόνο. Στο ουσιαστικό, κανείς στην πραγµατικότητα δεν ξέρει ποιος εκπροσωπεί ποιον και µε ποια ακριβώς νοµιµοποίηση.

Με την ορµή της δυναµικής κινητοποίησης και το κύρος που προσδίδει εν προκειµένω η ιδιότητα του παλιού αγροτοσυνδικαλιστή, ορισµένοι πιο σκληροπυρηνικοί αγρότες έχουν πετύχει να αναγνωρίζονται ως οι ηγέτες του συνδικαλιστικού τους κινήµατος. Κλήθηκαν µε κάποια δηµοκρατική διαδικασία οι 400.000 αγρότες να ψηφίσουν σε κάλπη τους εκπροσώπους τους και εκείνοι µε τη σειρά τους να εκλέξουν µια ολιγοµελή ηγεσία; Η απάντηση είναι όχι.

Κλήθηκαν µε κάποια δηµοκρατική διαδικασία οι 400.000 αγρότες, να ψηφίσουν σε κάλπη τους εκπροσώπους τους και εκείνοι µε τη σειρά τους να εκλέξουν µια ολιγοµελή ηγεσία; Η απάντηση είναι όχι

Η διαδικασία δηλαδή που ακολουθούν π.χ. οι δάσκαλοι (∆ΟΕ), οι καθηγητές (ΟΛΜΕ), οι δηµοσιογράφοι (ΕΣΗΕΑ), οι ταξιτζήδες της Αττικής (ΣΑΤΑ) ή µε άλλον χαρακτήρα και µορφή οι δικηγόροι της Αθήνας (∆ΣΑ), οι µηχανικοί πανελλαδικά (ΤΕΕ) και πολλοί ακόµα, εδώ δεν ισχύει. Εδώ ισχύει η δύναµη των µπλόκων, οι Επιτροπές Αγώνα, η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων και άλλα σχήµατα αµφιβόλου νοµιµοποίησης και καθολικότητας.

Αποδέχθηκαν αδιαµαρτύρητα οι αγρότες, αποδεχθήκαµε σιωπηρά ως κοινωνία, αποδεχθήκαµε φωναχτά ως Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης πως όποιος είναι µπροστάρης στο κλείσιµο ενός κοµβικού οδικού δικτύου και κάνει αρχηγική εµφάνιση, είναι και ο αρχηγός. Όσοι είχαν την όρεξη, την υποµονή και τη θέληση να κατεβάσουν τα τρακτέρ τους και να κλείσουν κάποιον δρόµο, τον εξέλεξαν διά βοής ή διά της σιωπής τους ή και καθόλου: Απλώς εµφανίστηκε και άντλησε τη νοµιµοποίησή του από την παρουσία του στα κανάλια και στους ραδιοφωνικούς σταθµούς. Και όταν ήρθε η ώρα να ανταποκριθούν στο κάλεσµα του πρωθυπουργού και να προσέλθουν στο Μέγαρο Μαξίµου σε διάλογο, ξεκίνησε µια ατέρµονη συζήτηση για το ποιοι τελικά θα πάνε σε αυτό τον διάλογο.

Γιατί, για παράδειγµα, οι αυτοκινητιστές της Αττικής δεν έκαναν τέτοιον διάλογο αυτές τις ηµέρες που απεργούν; ∆ιότι µια ωραία ηµέρα, σύµφωνα µε το καταστατικό τους, ψήφισαν το διοικητικό συµβούλιο του ΣΑΤΑ και ανέδειξαν πρόεδρο τον Θύµιο Λυµπερόπουλο, που τους εκπροσωπεί. Έτσι, συντεταγµένα και δηµοκρατικά, οι δάσκαλοι, για παράδειγµα, εξέλεξαν το δικό τους διοικητικό συµβούλιο και τους εκπροσωπεί στην όποια συνάντηση ο εκλεγµένος πρόεδρος, Σπύρος Μαρίνης, σε διεκδικήσεις που και εκείνοι έχουν την τρέχουσα περίοδο.

Τα παραδείγµατα είναι πολλά ακόµα. Το παράδειγµα των αγροτών όµως δείχνει καθαρά το εξής: Η εποχή του µετασυνδικαλισµού ξεκίνησε. ∆εν το έκαναν πρώτοι οι αγρότες, το έκαναν οι φοιτητές, που αφού απαξιώθηκε και ξεχάστηκε και η ύπαρξη ακόµα της ΕΦΕΕ, τους εκπροσωπούν διάφορες οµάδες και πρόσωπα. Οι αγρότες ακολούθησαν πολλά χρόνια αργότερα. Η κοινωνία παρακολουθεί και δεν ενδιαφέρεται να αντιδράσει, διότι πολύ απλά η συνδικαλιστική δράση δυστυχώς, επί σειρά δεκαετιών, παρήκµασε, ξέφτισε, γνώρισε την απαξία στα µάτια των πολλών. Σε πολλούς κλάδους και σε πολλούς χώρους εργασίας. Το οργανωµένο συνδικαλιστικό κίνηµα ως ο βασικός θεσµικός εκφραστής των συµφερόντων της εργασίας, βιώνει σταδιακά εδώ και πολύ καιρό µια παρακµή. Στη θέση του ξεφυτρώνει σταδιακά ένας µετασυνδικαλισµός, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Οι τελευταίες επτά εβδοµάδες είναι µια πρώτη απτή απόδειξη.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή