Η εποχή της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, άσχετα µε τον χρόνο που θα ολοκληρωθεί, θα αφήσει πίσω της δύο σηµαντικές νέες πραγµατικότητες. Η µία σε σχέση µε την τάξη στα πανεπιστήµια και η άλλη µε τη νέα τάξη στα γήπεδα. Αποτέλεσαν χρόνια δυσλειτουργία στη Μεταπολίτευση ο χουλιγκανισµός µε βάση το κακώς εννοούµενο άσυλο των πανεπιστηµίων που παρέπεµπε σε αριστερό εξτρεµισµό ή αναρχικό µηδενισµό και ο χουλιγκανισµός στα γήπεδα που συνέδεε την αλόγιστη βία και το έγκληµα µε τον οπαδισµό και τη στήριξη µιας ποδοσφαιρικής οµάδας. Η ελληνική πραγµατικότητα που έµοιαζε καταραµένη, στους δρόµους και τα γήπεδα, για να αλλάξει, στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη υπήρξε συνέπεια, µεθοδικότητα, συγκρότηση, νοµοθετική πρωτοβουλία, αστυνοµική αποφασιστικότητα. ∆εν ήταν κάτι εύκολο. Αποδείχθηκε όµως εκ του αποτελέσµατος εφικτό.

Η πολιτική ηγεσία παραδοσιακά και ασχέτως συγκυρίας είχε αποδειχθεί άτολµη, καιροσκοπική και πρόχειρη στην αντιµετώπιση του πανεπιστηµιακού τύπου εξτρεµισµού όπως και στον γηπεδικού τύπου εξτρεµισµό. Και τα δύο αυτά επίπεδα βίας είχαν µε το πέρασµα των δεκαετιών, από τα χρόνια του 1970, συνδεθεί και µε το ποινικό έγκληµα ειδικά στα µέτωπα της διακίνησης ναρκωτικών και της προστασίας σε µαγαζιά. Το γεγονός ότι υπήρξε επιτυχία από την πλευρά της Πολιτείας να κλείσει τα εν λόγω σκοτεινά κεφάλαια για λογαριασµό της οργανωµένης κοινωνίας, του νόµου και της τάξης, δεν ήταν άσχετο µε την πίεση της ίδιας της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, που είχαν κουρασθεί από το χάος, να υπάρξει µια «νέα τάξη». Σε θεωρητικό επίπεδο, που πάντα θα πρέπει να συνοδεύει τις κρατικές πολιτικές, το κρίσιµο ήταν το «ξεκούµπωµα» κάποιων προσεγγίσεων που έδιναν άλλοθι στους ταραξίες, τους εξτρεµιστές, τους «µπαχαλάκηδες». Το γεγονός ότι πέραν της νοµοθεσίας και της αστυνοµικής δράσης υπήρξε θεώρηση πραγµάτων για την ελευθερία των πανεπιστηµίων, την έννοια του ακαδηµαϊκού ασύλου των ιδεών, την απελευθέρωση πανεπιστηµιακών χώρων από τους κουκουλοφόρους για λογαριασµό των φοιτητών και της πρυτανείας, δεν ήταν µια έκκληση για δεξιά τάξη. Αλλά για επαναφορά της δηµοκρατικής τάξης είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή θεώρηση. Οµοίως η ανάσχεση του χουλιγκανισµού στα γήπεδα και τις κερκίδες δεν ήταν υπέρ ή κατά µιας οµάδας ή µιας ποδοσφαιρικής εταιρείας σε βάρος κάποιας άλλης. Ήταν µια πρωτοβουλία του κράτους και της πολιτικής που αφορούσε την απελευθέρωση των φιλάθλων στο να πηγαίνουν στο γήπεδο µε τις οικογένειές τους, χωρίς να φοβούνται, απειλούνται ή να κινδυνεύουν. Ταυτόχρονα έδωσε την ευχέρεια ή άσκησε τη δέουσα πίεση στις αθλητικές εταιρείες να αναλάβουν τις ευθύνες τους ως οντότητα και ολότητα και να αλλάξουν µάνατζµεντ και µάρκετινγκ, υπερβαίνοντας τον φανατισµό και την εξωλογική σύγκρουση µεταξύ τους. Υπήρξε µια νέα τάξη στην Ελλάδα που επεβλήθη επί της ουσίας από τα πάνω. Από την Πολιτεία, την κυβέρνηση, το κράτος. Και αυτό θα πρέπει να µας απασχολήσει σηµαντικά. ∆εν υπήρξε όλες τις προηγούµενες δεκαετίες που η Πολιτεία δεν τόλµησε και παρέµεινε αδρανής, καµία οργανωµένη πρωτοβουλία από τα κάτω ή από τους εµπλεκόµενους πρυτάνεις στη µια περίπτωση, διοικήσεις ή εταιρείες στον αθλητισµό -ποδόσφαιρο, µπάσκετ, βόλεϊ κ.λπ.- να φέρουν µέσω συνεννόησης και άσκησης αποφασιστικής παρέµβασης τάξη και συντονισµό. Η πραγµατικότητά µας δεν µπορεί να είναι αποκλειστικά απότοκος κρατικών και πολιτικών παρεµβάσεων. Υπάρχει ευθύνη για τις όποιες εξελίξεις από τους επονοµαζόµενους «αρµόδιους» σε επίπεδο φορέων, προσώπων, διοικήσεων, οργανώσεων πολιτών. Φυσικά κοµµάτων πέραν του εκάστοτε κυβερνητικού.

Η περίπτωση των επεισοδίων και εξτρεµισµών που συνέβησαν το Σάββατο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης ή πέριξ αυτού από οµάδες ταραχοποιών, µοιάζει πλέον µε αναχρονισµό. Μάλιστα η πρυτανεία κατάλαβε ότι πρέπει να τολµήσει περισσότερο µε την ασφαλή και ελεγχόµενη είσοδο στο πανεπιστήµιο. Όλα έχουν βρει τον δρόµο τους. Αλλά αυτό δεν συνέβη µε πρωτοβουλία των πανεπιστηµίων. Αλλά ύστερα από µια πολύ αποτελεσµατική και συνεκτική στρατηγική της κυβέρνησης και του κράτους. Η Ελλάδα και η ∆ηµοκρατία οφείλουν να βρουν πιο ισχυρό ίχνος και πρωτοβουλία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή