Η συγκυρία και η γεωπολιτική δεν αγαπούν τα «καρτέλ». Επίσης πέραν της οικονοµίας και της καθηµερινότητας που εκβιάζει τις δηµοκρατικές εκλογές παγκόσµια στη ∆ύση, την Ανατολή και τη ∆υτική Ασία, η οικονοµία συνδέεται µε την ασφάλεια. Καταλυτικό ρόλο στον προσανατολισµό διάσπασης των «καρτέλ», είτε πρόκειται για εθνικά κράτη ευρωπαϊκού τύπου είτε Εµιράτα ή µοναρχίες αραβικού τύπου, διατηρούν οι ΗΠΑ υπό την ηγεσία Τραµπ.

Εκεί που µέχρι πριν από λίγα 24ωρα βρίσκονταν στο επίκεντρο των εξελίξεων η ένταση στις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΗΠΑ και στο επίπεδο ΝΑΤΟ, µια στρατηγική κίνηση του Αµπού Ντάµπι έβαλε στον καµβά της µετεξέλιξης αυτής τον ΟΠΕΚ (13 κράτη-µέλη κυρίως από Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αµερική) και ΟΠΕΚ+ (10 κράτη επιπλέον µεταξύ αυτών η Ρωσία). Ουσιαστικά είναι το καρτέλ των πετρελαιοπαραγωγικών χωρών, περίπου το 30% της παγκόσµιας παραγωγής, που τελούσε υπό µια de facto ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Τα µέλη του καθόριζαν τις ποσότητες και διατηρούσαν ψηλά τις τιµές ως διεθνές ολιγοπώλιο σε µια δοµή που µε αφετηρία το 1967 είχε πολύ σηµαντική συµβολή τόσο στις πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 όσο και της οµαλότητας ή της προβλεψιµότητας στις διεθνείς αγορές. Η παρούσα Αµερική µε δηλώσεις του ίδιου του προέδρου Τραµπ έχει κατηγορήσει τον ΟΠΕΚ για τεχνητή διόγκωση των τιµών και διαµόρφωση στρεβλού περιβάλλοντος στην προσφορά. Προσδοκούσε, λοιπόν, η Ουάσινγκτον την ανεξαρτητοποίηση κύριων µετόχων από πλευράς δυνατότητας παραγωγής υδρογονανθράκων από το καρτέλ του ΟΠΕΚ και απευθείας συνεννόηση και συντονισµό µαζί τους. Η λογική της Ουάσινγκτον ακολουθεί τη φιλελεύθερη οπτική ότι αναλόγως των συνθηκών και των κρατικών προτεραιοτήτων ενός εκάστου των δρώντων θα υπάρξουν καλύτερες τιµές στη βάση του ανταγωνισµού και των προσδοκιών κέρδους.

Τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα πριν ακόµη να συγκροτηθούν σε κράτος είχαν ενταχθεί ως περιοχές στον ΟΠΕΚ, συνδυάζοντας µάλιστα τη στρατηγική σε όλους τους τοµείς της οικονοµίας τους µε την επιρροή του θρόνου των Σαούντ. Πρόσφατα είχε γίνει φανερός ένας ανταγωνισµός ειδικά στο γεωπολιτικό επίπεδο µεταξύ της ηγεσίας του Μπιν Σαλµάν στο Ριάντ και της ηγεσίας των Μοχάµεντ Ζαγέντ στο Αµπού Ντάµπι, αλλά το κρίσιµο γεγονός των ραγδαίων και δοµικών εξελίξεων ήταν τα πλήγµατα του Ιράν στις υποδοµές, την ανάπτυξη και τις αστικές περιοχές πέραν των αµερικανικών βάσεων στα κράτη των Αράβων. Τα ΗΑΕ αποχωρούν από τον ΟΠΕΚ επειδή τα άλλα αραβικά κράτη του Κόλπου υπήρξαν αδιάφορα ή ανεπαρκή στο να στηρίξουν την άµυνα των Εµιράτων στην απολύτως δυσχερή αυτή συγκυρία. Τα Εµιράτα, τα οποία έχουν προνοµιακές σχέσεις µε το Ισραήλ ή την Ελλάδα (δυτικά) αλλά και τη Γαλλία, επιζητούσαν αναβάθµιση της ισχύος τους στον αέρα µε την απόκτηση των αµερικανικών αεροσκαφών F-35, που τους αρνείτο όµως η Ουάσινγκτον. Θέλοντας να ακολουθήσουν ουσιαστικά το µοντέλο που ακολούθησε, για παράδειγµα, η Ελλάδα µε συνδυασµό ισχύος στον αέρα από γαλλικά Rafale και αµερικανικά F-35, βρέθηκαν σε πολύ δυσάρεστη θέση στη σχέση τους µε τις ΗΠΑ. Αντίθετα µε την παρούσα κίνησή τους ανοίγουν έναν χορό στη ∆υτική Ασία, αλλά και εντός του ΟΠΕΚ, που η ανεξαρτητοποίηση µπορεί να σηµατοδοτήσει µια πλήρη στρατηγική και στρατιωτική συµµαχία µε τις ΗΠΑ.

Το ερώτηµα τώρα είναι ποιοι θα ακολουθήσουν τα Εµιράτα και πώς θα διαµορφωθεί το συµµαχικό σχήµα µεταξύ ευρωπαϊκών ή µεσογειακών κρατών µε αραβικά κράτη ή ασιατικά κράτη που θα έχουν κοινό παρονοµαστή την ειδική σχέση στενού ή πολύ στενού συµµάχου των ΗΠΑ και θα εξελιχθούν σε «εταίρους» σε µια ζώνη γεωπολιτικής-ασφάλειας-εµπορίουενέργειας-τεχνολογιών µε ηγέτιδα δύναµη τις ΗΠΑ.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή