Το να είσαι η µόνη κυβερνητική δύναµη και επιλογή στο πολιτικό σύστηµα µιας ευρωπαϊκής χώρας είναι προνόµιο. Αλλά και µέγιστη ευθύνη έναντι του λαού και της ιστορίας. ∆εν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις ούτε εκτιµήσεις εξειδικευµένες για να φθάσει κάποιος στο συµπέρασµα ότι η Νέα ∆ηµοκρατία είναι η µόνη επιλογή κυβερνητισµού για την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αλλά και σήµερα µε οπτική το 2030-2031. Επίσης ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ο µόνος ηγέτης κοινοβουλευτικού κόµµατος που έχει όχι µόνον την καταλληλότητα αλλά και την αξιοπιστία να διατηρήσει την ευθύνη της διοίκησης της χώρας. Έναντι των υπαρχόντων ή και των επερχόµενων κοµµατικών ηγεσιών. Ούτε αυτό χρειάζεται ειδική ανάλυση. Αρκεί να καταγραφούν τα στοιχεία των δηµοσκοπήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Μιλούν πολλοί για πρωτόγνωρο φαινόµενο στην ιστορία της χώρας σε βάθος δεκαετιών. Φθονούν, χωρίς προηγούµενο, πρώην πρωθυπουργοί και της ίδιας της Κεντροδεξιάς αλλά και ηγετικά στελέχη µε φιλοδοξίες ή µαταιοδοξίες από όλους τους χώρους. Ειδικά από τον ιστορικό αντίπαλο της Νέας ∆ηµοκρατίας στη Μεταπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ.

Η Νέα ∆ηµοκρατία της εποχής Κυριάκου Μητσοτάκη έχει σηµαντικές διαφορές και χαρακτηριστικά από προηγούµενες περιόδους του κόµµατος εξουσίας, όπως χαρακτηρίζεται. Είτε αυτό βρέθηκε στην κυβέρνηση είτε στην αξιωµατική αντιπολίτευση. Κατ’ αρχάς επειδή η Νέα ∆ηµοκρατία ως πολιτικός οργανισµός µετεξελίχθηκε από κόµµα εξουσίας σε κόµµα διακυβέρνησης. Αυτή ήταν η επιλογή του προέδρου Μητσοτάκη. Ποια είναι η διαφορά; Η Νέα ∆ηµοκρατία είναι το κόµµα της Κεντροδεξιάς, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα «ανοιχτό» κόµµα. Το διατύπωσε χθες στην εισαγωγική οµιλία του ο πρόεδρος και προπάντων πρωθυπουργός Μητσοτάκης. Τι σηµαίνει «ανοιχτό» κόµµα; Ζητά την ψήφο των πολιτών στις εκλογές, όχι στη βάση της ιδεολογίας µε τη στενή έννοια. Ούτε στη βάση της παράδοσης κόµµατος – ψηφοφόρου. Αλλά ούτε ως κόµµα εξουσίας (διαλεκτική ΠΑΣΟΚ από την πρώτη περίοδο ακόµη) στη βάση της συγκέντρωσης αναποφάσιστων µε πελατειακές σχέσεις και δεσµεύσεις. Αλλά ως κόµµα διακυβέρνησης.

Άρα, προγραµµατικές δεσµεύσεις συγκεκριµένες, κυβερνητική υλοποίηση αυτών µετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, χρονοδιάγραµµα τετραετίας, απολογισµός και λογοδοσία στην επόµενη προεκλογική περίοδο και ταυτόχρονα αίτηµα ανανέωσης της ψήφου εµπιστοσύνης. Είναι ένα πολιτικό σχήµα, επί της ουσίας, διακυβέρνησης που ζητά απ’ όσους εντάσσονται σε άλλους ιδεολογικούς χώρους αλλά συγκλίνουν στη στρατηγική διακυβέρνησης να ενταχθούν και να συµµετάσχουν είτε ως κοινοβουλευτικοί, ζητώντας την ψήφο των πολιτών, είτε ως τεχνοκράτες συµβάλλοντας στις επιτελικές δοµές της κυβέρνησης του κεντρικού κράτους ή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή ακόµη και στην ευρωοµάδα. Αλλά και στους πολίτες που νιώθουν απελεύθεροι και όχι αναποφάσιστοι να στηρίξουν τη διακυβέρνηση.

Ήδη η Νέα ∆ηµοκρατία υπό την προεδρία Μητσοτάκη έχει συµπληρώσει σχεδόν οκταετία αναλαµβάνοντας την ευθύνη διοίκησης και ανάταξης της χώρας µετά το τέλος του κύκλου χρεοκοπίας. Από πολιτικός οργανισµός, κυρίαρχος φορέας της Κεντροδεξιάς έχει εξελιχθεί και τελικά εµπεδωθεί ως διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Όταν λοιπόν γίνεται λόγος για ανάγκη σταθερότητας και επόµενη ηµέρα προς τα εµπρός και προς τα πάνω για τη χώρα, επί της ουσίας η πραγµατικότητα είναι ψήφος εµπιστοσύνης ή δυσπιστίας στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη για µια τρίτη θητεία. Και η Νέα ∆ηµοκρατία ως πολιτικός οργανισµός µε ιστορία και παράδοση, δίκτυα ψηφοφόρων, δικαιώµατα και εξουσίες εκλεγµένων, εκλογικός µηχανισµός µε πελατειακές σχέσεις, πού είναι; Κάπου εκεί προέκυψε ξαφνικά η διαφορά µε το επονοµαζόµενο επιτελικό κράτος. Τι είναι αυτό; Ένα άλλο κράτος, πέραν του Κοινοβουλίου; Μία ολιγαρχική ή αριστοκρατική κάστα διορισµένων σε βάρος των εξουσιών και του κύρους των εκλεγµένων εκπροσώπων του λαού; Πόσο µακριά βρίσκεται η Κοινοβουλευτική Οµάδα του κόµµατος, η οποία µέχρι και πριν από 15 χρόνια εξέλεγε αυτή µόνη τον πρόεδρο και υποψήφιο πρωθυπουργό; Η πολύωρη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Οµάδας έφερε ευταξία. Τα υπόλοιπα στο συνέδριο σε µία εβδοµάδα. Η ευθύνη της Νέας ∆ηµοκρατίας πάντως παραµένει εξαιρετική εν συνόλω. Ως µοναδικής δύναµης διακυβέρνησης.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή