Υπάρχει πολλή ένταση στο πολιτικό προσκήνιο που καθοδηγεί την επικαιρότητα. Η ίδρυση και ανακοίνωση νέων κοµµάτων προκαλεί αλυσίδα αλληλεπιδράσεων στα περισσότερα εν ενεργεία σχήµατα του Κοινοβουλίου. Το κόµµα Καρυστιανού για παράδειγµα, ένα καθαρόαιµο λαϊκίστικο σχήµα, που το πλέον πιθανό είναι τελικά στις εκλογές να κινηθεί µεταξύ 5% και 7%, αν δεν αυτοκαταστραφεί πλήρως στην πορεία, επηρεάζει σειρά κοµµάτων στη ∆εξιά της Κεντροδεξιάς -Ελληνική Λύση, ΝΙΚΗ, Σπαρτιάτες- αλλά και στην Αριστερά της Κεντροαριστεράς, όπως την αντιδραστική Πλεύση Ελευθερίας, το απροσδιόριστο ΜέΡΑ25, ακόµη και το ΚΚΕ. Πολύ περισσότερο τα δεδοµένα θα γίνουν πιο περίπλοκα και η κινητικότητα βουλευτών, στελεχών και ψηφοφόρων θα µεγιστοποιηθεί µε την αναµενόµενη επίσηµη ανακοίνωση του κόµµατος του Αλέξη Τσίπρα την επόµενη εβδοµάδα. Οι άµεσες επιρροές αυτής της προσθήκης στο κοµµατικό σύστηµα θα αφορούν άµεσα, σε σχεδόν υπαρξιακό βαθµό τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, που ήδη διαλύεται, το ΠΑΣΟΚ ως προς την προοπτική του να διατηρήσει την προβολή ως αξιωµατική αντιπολίτευση, την πολιτική οµάδα Κασσελάκη.

Θα πρέπει να συνυπολογισθεί ότι στο υπάρχον Κοινοβούλιο υφίστανται ως τρίτη δύναµη σε όγκο βουλευτών οι ανεξάρτητοι. Αυτή συγκροτείται από τους διαγραµµένους ή τους αποχωρούντες από τα κόµµατα µε τα οποία εξελέγησαν βουλευτές, όλου του φάσµατος. Στο ίδιο Κοινοβούλιο δεσπόζουν ως πολλαπλά κόµµατα οι διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ του 32% που προέκυψαν από το 2019 και µετά. Η σύγχυση του κοµµατικού συστήµατος, που παραπέµπει σε χάος και κρίση πολιτικοποίησης και συγκρότησης της Ελληνικής ∆ηµοκρατίας, οριοθετείται από πλειάδα προσωπικού χαρακτήρα πολιτικών σχηµάτων - πολιτικών γραφείων και όχι πολιτικών οργανι σµών, όπως είναι η Νέα ∆ηµοκρατία, το ΠΑΣΟΚ παρά την απώλεια του εύρους της επιρροής του την τελευταία 20ετία, το ΚΚΕ στην Αριστερά, ακόµη και ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2015 ως πολυσυλλεκτική ανερχόµενη οντότητα από τον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς.

Παρατηρείται µε την έννοια αυτή µια ταυτοτική διαφορά ανάµεσα σε κόµµατα - πολιτικούς οργανισµούς µε βάθος κοινοβουλευτισµού σε σχέση µε κόµµατα της ύστερης περιόδου της οικονοµικής κρίσης, που θα µπορούσαν και να ορισθούν ως κόµµατα-influencers. ∆ιαδικτυακά, µιντιακά, συγκυριακά, καιροσκοπικά και από τη φύση του χαρακτήρα τους καταλύτες ως προς την τοξικότητα και τον καιροσκοπισµό. Οι εξελίξεις στο κοµµατικό σύστηµα της χώρας θα αποκτήσουν ακόµη µεγαλύτερη σύγχυση και κινητικότητα αν προστεθούν τα επίσης προσωποπαγή (κόµµατα ΙΧ) του Αντώνη Σαµαρά στα δεξιά της Νέας ∆ηµοκρατίας, που σε κάθε περίπτωση θα επηρεάσει τα «µαθηµατικά» της αυτοδυ ναµίας, και του Ηλία Κασιδιάρη στον ακροδεξιό, ρωσόφιλο αντισυστηµισµό, εφόσον νοµικά είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Μάλιστα το τελευταίο αν συµβεί θα προκύψει περί τον Οκτώβριο - Νοέµβριο, δηµιουργώντας µια νέα κινητικότητα στις δηµοσκοπήσεις και στους ψηφοφόρους συγκεκριµένου εύρους και πλαισίου.

Το κοµµατικό αυτό περιβάλλον της χώρας αποτελεί ευθεία αντανάκλαση της σύγχυσης, του αµοραλισµού και της παρακµής της κοινωνίας. Έρχεται µάλιστα σε πλήρη αντίθεση µε την κυβερνητική πραγµατικότητα της χώρας, που χαρακτηρίζεται από σταθερότητα, επάρκεια, στοχοπροσήλωση. Το ίδιο εκλογικό σώµα που υπηρετεί µε τις επιλογές του το κοµµατικό χάος πετυχαίνει να διατηρεί µία από τις πλέον σταθερές χώρες στην Ευρώπη από πλευράς διακυβέρνησης. Οι Έλληνες έχουν απολέσει τη στιβαρότητα του χαρακτήρα τους στο κοινωνικό επίπεδο, αλλά είναι ιδιαίτερα ώριµοι ως ψηφοφόροι από όσα διήλθαν ώστε να µην επιτρέπουν στο χάος της καθηµερινότητάς τους να επηρεάσει την κοινή µοίρα ως προς τη διακυβέρνηση. Την επιβίωσή τους δηλαδή. Υπάρχουν διάφοροι σε όλο το πολιτικό τόξο που υποστηρίζουν ή «επενδύουν» στο ότι το χάος του κοµµατικού συστήµατος θα καταπιεί ή θα «αλώσει» αυτήν τη φορά την κυβερνητική σταθερότητα. Οι εκλογές όµως κείνται µακράν. Ο πρωθυπουργός ήδη έχει αναγγείλει ότι αυτές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Σε έναν χρόνο περίπου από τώρα. Στους ταραγµένους παρόντες καιρούς δεν έχουµε καθόλου ασφαλή δεδοµένα για τότε.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή