Οι Αµερικανοί και η οµάδα Τραµπ στον Λευκό Οίκο υποτίµησαν τη σηµασία και τις παρενέργειες που θα είχε σε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή η συµπερίληψη του µετώπου του Λιβάνου στο πλαίσιο συµφωνίας για την εκεχειρία µε το Ιράν και τα Στενά του Ορµούζ. Προκειµένου να κλείσουν στα γρήγορα το πρόβληµα στη διεθνή ναυσιπλοΐα και τη δυστοκία στις ενεργειακές αγορές, συµφώνησαν σε ένα πακέτο χωρίς µάλιστα τους εµπλεκοµένους στη σύγκρουση. Ειδικά αγνοώντας τον στενό σύµµαχό τους, το Ισραήλ. Το µέτωπο του Λιβάνου για να µπει σε κατάσταση εκεχειρίας προϋποθέτει ότι θα υπάρξει λειτουργική διαδικασία σε στάδια για την κατάργηση του στρατιωτικού σκέλους της Χεζµπολάχ και την ασφάλεια του Ισραήλ, που βαθµηδόν µόνον και στη βάση συγκεκριµένων δεδοµένων θα υποχωρεί στρατιωτικά από τον νότιο τοµέα του ποταµού Λιτάνι προς την «κίτρινη γραµµή» των 10 χιλιοµέτρων στα κοινά σύνορα των δύο χωρών.

Οι Αµερικανοί αποδέχθηκαν τον ισχυρισµό της Τεχεράνης ότι µπορεί οι Φρουροί της Επανάστασης να διαπραγµατευθούν την κατάσταση στον Λίβανο για λογαριασµό του εκστρατευτικού σώµατος που διαθέτουν, τη Χεζµπολάχ, περιθωριοποιώντας ή µήπως µηδενίζοντας το θεσµικό κύρος της διακυβέρνησης της χώρας στη Βηρυτό αλλά και το πρόβληµα ασφάλειας που προκαλείται για το βόρειο τµήµα του Ισραήλ. Μια συµφωνία για τον Λίβανο δεν µπορεί να καλυφθεί από τη συµφωνία που υπεγράφη στη Γαλλία εξ αποστάσεως Τραµπ - Πεζεσκιάν.

Αλλά από µία άλλη συµφωνία η οποία θα έφερε τις υπογραφές του επικεφαλής του Λιβάνου, Αούν, του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Νετανιάχου, και φυσικά του προέδρου Τραµπ. Η αποδοχή από την Ουάσινγκτον της Χεζµπολάχ ως κρίσιµου και αυτοτελούς ετέρου καλυπτόµενου από την υπογραφή του προέδρου του Ιράν µόνον σε παλινωδία µπορούσε να καταλήξει. Πολύ περισσότερο από τη στιγµή που η µία συµφωνία ενεπλάκη ως ουσιώδες παράρτηµα της κεντρικής συµφωνίας για διαπραγµατεύσεις µεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Το γεγονός ότι οι διαπραγµατεύσεις µεταξύ Αµερικανών µε επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς και ιρανικής εκπροσώπησης δεν ξεκίνησαν χθες πρωί Παρασκευής στην Ελβετία εξαιτίας των ολονύχτιων συγκρούσεων Χεζµπολάχ και ισραηλινών δυνάµεων την Πέµπτη, ξηµερώµατα Παρασκευής, δεν είναι κάτι εξαιρετικό αλλά αναµενόµενο. Η οµάδα του Λευκού Οίκου αντιµετώπισε µε υπεροψία και βιασύνη τη διεκδίκηση της Τεχεράνης να δηµιουργήσει συνεκτικό δεσµό ανάµεσα στα δύο µέτωπα. Επίσης, για κάποιον λόγο η Ουάσινγκτον προχώρησε σε µία ανιστόρητη εξοµοίωση της Τεχεράνης µε την Ιερουσαλήµ που µόνον σύγχυση φέρνει. Ο Λίβανος δεν µπορεί να λογίζεται από την αµερικανική διαχείριση κρίσης ως προτεκτοράτο του Ιράν. Ούτε να εξελίσσονται επιπόλαιες επιθετικές δηλώσεις µεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως αυτές που ξεκίνησε ο αντιπρόεδρος Βανς και δυστυχώς απαντήθηκαν σε επιπλέον ένταση από παράγοντες του Ισραήλ.

Η οργανική ιστορική σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ είναι κύρια παράµετρος στην όποια νέα αρχιτεκτονική διατρέχει τρεις -συνδεδεµένες µεταξύ τους- γεωπολιτικές περιοχές. Αυτήν της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου και του Ινδικού. Ο αφοπλισµός της Χεζµπολάχ και η κρατική κυριαρχία του Λιβάνου ως ανεξάρτητης χώρας θα πρέπει να διασφαλισθούν µε παρουσία επίλεκτων επιτελικών στρατιωτικών δυνάµεων των ΗΠΑ, ευρωπαϊκών (σίγουρα µε τη συµµετοχή της Γαλλίας ενδεχοµένως και της Ελλάδας) και Αραβικών (Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Εµιράτα). Το ίδιο θα πρέπει να συµβεί µε επίσης οµάδα κρατών και για την κατάσταση στη Γάζα και τον αφοπλισµό της Χαµάς.

Το πλαίσιο συµφωνίας ΗΠΑ-Ιράν χρειάζεται παράλληλο πλαίσιο συµφωνίας ΗΠΑ-Ισραήλ- Λιβάνου, µε αξιοποίηση αποφάσεων του Συµβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ όπου προκύπτει. ∆ιαφορετικά οι δυνάµεις του Ισραήλ θα συνεχίσουν να συγκρούονται µε τις πολιτοφυλακές της Χεζµπολάχ συµπαρασύροντας στην ένταση του Λιβάνου, τη Μεσοποταµία και τη Γάζα και καταστρέφοντας τις πιθανότητες µιας επόµενης ηµέρας στο Ιράν. Πρέπει να υπάρξει τάξη δεδοµένων και παραδοχών από την Ουάσινγκτον για να προκύψει «νέα αρχιτεκτονική».

Δημοσιεύτηκε στην «Απογευματινή»