Ο κύκλος των µνηµονίων έχει κλείσει για την Ελλάδα, επτά χρόνια και κάποιους µήνες µετά την τυπική έξοδο τον Αύγουστο του 2018. Στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη µε µεθοδικότητα, συνέπεια και επιµονή κλείνει και ο κύκλος της ανάκαµψης. Όχι στη βάση της στατιστικής σύγκρισης µε το 2008-2009 όπως κάποιοι θέλουν να συγκρίνουν τις εποχές πριν και µετά τη χρεοκοπία, αλλά µε ορίζοντα προς την ευηµερία. Το να συγκρίνεις το επίπεδο µισθών και τιµάριθµου ή την επιχειρηµατικότητα ή τα δηµοσιονοµικά στοιχεία την εποχή που βρέθηκε η Ελλάδα στη χρεοκοπία µε την εποχή «κατώφλι» για τη µία νέα προοπτική προς τη δεκαετία 2030-2040, είναι λάθος. Τότε η ανάπτυξη και το πεδίο της κατανάλωσης ήταν πλασµατικά και ψευδεπίγραφα. Σήµερα είναι πραγµατικά και διεθνώς αποδεκτά. Είναι η ώρα να συζητήσουµε ως Έλληνες στη βάση της αλήθειας και του ρεαλισµού για την αύξηση του ΑΕΠ, την ενίσχυση του κύκλου του πλούτου µε λελογισµένη διαχείριση στη διανοµή του κοινωνικού µερίσµατος.

Το καλύτερο µεταίχµιο γι’ αυτήν τη νέα εποχή αισιοδοξίας για την Ελλάδα, σε συνθήκες προβληµατικές είναι γεγονός για την κατάσταση στην Ευρώπη αλλά και για τη σταθερότητα των συνθηκών στο διεθνές περιβάλλον, θα ήταν µια πρόβλεψη που υποστηρίζει ο πρωθυπουργός για τη συνταγµατική αναθεώρηση. Τη ρήτρα κρατικών δαπανών και δανεισµού στον κρατικό Προϋπολογισµό. Αυτήν που θα επιβάλει ως νοµιµότητα τον ισολογισµό εσόδων-εξόδων. Μια νοικοκυρεµένη χώρα δηλαδή χωρίς λαϊκισµούς και καιροσκοπισµούς στη διακυβέρνηση ασχέτως σύνθεσης πολιτικής και κοµµατικής που θα ανακόψει ενδεχόµενη πορεία στο µέλλον προς µια νέα χρεοκοπία.

Η πορεία προς την ευηµερία, όπως και η πορεία προς την ανάκαµψη που προηγήθηκε χρειάζεται σχέδιο, κοινωνική συνοχή, πολιτική εµπιστοσύνη και κυβερνητισµό αξιοπιστίας. Στοιχεία που διαθέτουν προς το παρόν µόνον η κεντροδεξιά Νέα ∆ηµοκρατία και η ηγεσία Μητσοτάκη. Και αυτό δεν είναι κοµµατική εµµονή, αλλά η περιγραφή της πραγµατικότητας. Η ευηµερία είναι θέµα οράµατος. Αλλά είναι και θέµα µελέτης και πρακτικής στο πεδίο.

Αν κρίνουµε από τις πρώτες ανακοινώσεις οικονοµικού περιεχοµένου του πολιτικού σχήµατος ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία Τσίπρα, παρά το αξιόλογο και αξιόπιστο επιτελείο του στους τοµείς αυτούς, απογοητεύεσαι από την «κλισέ» αντίληψη της Αριστεράς για την επόµενη ηµέρα. Για µία ακόµη φορά ακούς το «φορολογήστε τους πλουσίους». Κάτι σαν ταξική τιµωρία. Φόροι στα µερίσµατα, στα σκάφη, στις βίλες. Ό,τι άκουγες και πριν από 20 και 30 χρόνια από το ΚΚΕ. Κρατικοποιήσεις από τη ∆ΕΗ µέχρι τα «κόκκινα» δάνεια. Μία από τα ίδια Αναδιανοµή πλούτου και αύξηση του ρίσκου για ελλείµµατα του κρατικού Προϋπολογισµού και καµιά φαντασία, πόσω µάλλον αποφασιστικότητα για την παραγωγή πλούτου σε µία νέα Ελλάδα η οποία θα έχει ανακτηθεί οικιστικά, παραγωγικά, κοινωνικά από τους Έλληνες.

Από την άλλη πλευρά της διακυβέρνησης Μητσοτάκη βλέπεις µία Ελλάδα µε πρόθεση και επιλογή να οργανωθεί και να κινητοποιηθεί για την εικοσαετία 2030-2050. Το Υπερταµείο, σύµβολο της µνηµονιακής επιβολής, µετατρέπεται σε Εθνικό Αναπτυξιακό Ταµείο ως φορέας πλέον που θα κινητοποιεί κεφάλαια, θα ωριµάζει έργα, θα επιταχύνει επενδύσεις σε κοµβικούς τοµείς της οικονοµίας. Και ποιοι θα είναι αυτοί; Ορίζονται και προδιαγράφονται στην πρωτοβουλία Πιερρακάκη «Invest 10» σε συνεργασία µε τον διεθνή συµβουλευτικό οίκο Mckinsey, κάτι ανάλογο µε αυτό που συνέβη µε την «Ατζέντα 2030» στον χώρο της Άµυνας υπό τον συντονισµό ∆ένδια. Στόχος 8 κλάδοι ανάπτυξης. Καταγεγραµµένοι και συγκεκριµένοι. Και ταυτόχρονα εργοστάσια δοµούνται στην άλλη Ελλάδα, όπως στη ζώνη του Βόλου, µε εγκαίνια και τέταρτου εργοστασίου από τη Metlen του κ. Μυτιληναίου. Φαρµακοβιοµηχανία και βιοτεχνολογία στην Τρίπολη και ούτω καθεξής. Με δωρεά του εφοπλιστή Λασκαρίδη το Κέντρο Κυβερνοσφάλειας του κράτους των Ελλήνων. Ναυπηγεία, δίκτυα σε ενέργεια, µε τα «Ποσειδώνια» φέτος να επιδεικνύουν την Ελλάδα της ισχύος στη θάλασσα. Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχαίρει για την ολοκλήρωση του Κτηµατολογίου του νέου κράτους ύστερα από δύο αιώνες και ζητά διάλογο και σοβαρότητα για το σύνταγµα της επόµενης Ελλάδας. Η µιζέρια περισσεύει σε αυτούς που κοιτούν προς τα πίσω. Η ελπίδα και η πεποίθηση συνεπαίρνει αυτούς που επιχειρούν ένα βήµα πιο πέρα από τη… φθορά.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή