H Ελλάδα έχει προβλήµατα. Η Ευρώπη έχει προβλήµατα. Η ∆ύση έχει δοµικά ελλείµµατα για να συνεχίσει να υπάρχει ως δεσπόζον πολιτισµός στην ιστορία. Τη λύση όµως δεν θα τη δώσουν οι «πλατείες των αγανακτισµένων». Το πλήθος που συγκεντρώθηκε την προηγούµενη δεκαετία όταν όλα κατέρρεαν, οι βεβαιότητες της καθηµερινότητας των Ελλήνων ακυρώνονταν -µε ένα νόµο σε µια ηµέρα- υπήρχε λογική στη µαζική αντίδραση.

Οι καιροσκόποι που εµπλέκονταν στη χρεοκοπία µε τις αστοχίες, τις υπερβολές, τις σπατάλες και τις απάτες τους, επιχειρούσαν να αναλάβουν ρόλο τιµητή όταν επήλθε η χρεοκοπία. Αυτό δεν θα µπορούσε να µείνει αναπάντητο. Οι διαχειριστές της κρίσης σε µεγάλο βαθµό ήταν οι αρχιτέκτονες της κρίσης ή της «φούσκας» ευηµερίας που είχε δηµιουργηθεί. ∆εν ήταν η παράδοση της αστικής τάξης που οδήγησε στη χρεοκοπία των πάντων στην Ελλάδα.

Ήταν οι λαϊκιστές που κατήργησαν τη δοµή ζωής της µέσης τάξης αλλά και των «µεροκαµατιάρηδων» στην Ελλάδα για να υπηρετήσουν το «µεσσιανικό» όραµά τους των εκλεκτών του λαού, χειραγωγώντας τη βούληση του λαού µέσα από την κοµµατικοποίηση του κράτους Αυτά συνέβησαν τότε. Ο αντισυστηµισµός είχε µια αξία τού να µην νοµιµοποιηθεί ένα επόµενο σύστηµα που θα ακολουθούσε τις ίδιες διαδροµές µε εκείνο που οδήγησε στη συνολική χρεοκοπία.

Τα «νοικοκυριά», και όχι µόνον κάποιες ριζοσπαστικές ή περιθωριακές οµάδες ξεσηκώθηκαν και δηµιούργησαν τον όγκο προβάλλοντας τη διαµαρτυρία. Τότε οι «πλατείες της οργής» λειτουργούσαν σε τακτικό επίπεδο σαν «φρένο» για τα χειρότερα που υπέγραφαν οι συστηµικές δυνάµεις της διαχείρισης της χρεοκοπίας. Οι Έλληνες βγήκαν στους δρόµους µε τη δική τους φωνή επειδή οι αρµόδιοι εκπρόσωποί τους δεν είχαν φωνή.

Οι Έλληνες σε µια δεσπόζουσα πλειοψηφία από την άκρα ∆εξιά µέχρι την άκρα Αριστερά ένιωθαν πολλαπλά προδοµένοι και εκφράσθηκαν µονοσήµαντα και άµεσα µε τη συγκέντρωση στους δρόµους και τη συλλογική σχεδόν άρνηση να αποδεχθούν εθελούσια αυτά που τους επιβάλλονταν. Ακόµη και τότε, όµως, προέκυψε ευταξία. Προέκυψε κυβέρνηση µε ανατροπή των συστηµικών δεδοµένων που µεταξύ 2015 και 2019 κατόρθωσε µε τον πιο δύσκολο τρόπο, ενδεχοµένως, να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο των µνηµονίων.

Βρισκόµαστε, επτά χρόνια µετά, σε µια πολύ διαφορετική πραγµατικότητα. ∆εν λύθηκαν όλα. Αλλά έχουµε ανακτήσει τη συλλογική µας αξιοπρέπεια ως Έλληνες. Έχουµε διασφαλίσει σε µεγάλο βαθµό το αυτοδιοίκητο. Έχουµε πολλές πιθανότητες οργανικής ανασυγκρότησης. Επενδύουµε σε ένα «αυτοµατοποιηµένο» κράτος που θα υπερβεί τις κοµµατικές σκοπιµότητες, το ρουσφέτι και τον διαχωρισµό στους δικούς µας και τους άλλους. Στόχος να προετοιµασθούµε για να υπάρξει η καλύτερη δυνατή διαχείριση των νέων καιρών. Τα «άγνωστα νερά» µέσα στα οποία θα πρέπει να ταξιδέψει το έθνος για να επιβιώσει και να ισχυροποιηθεί .

Η διαδροµή από την «κυβερνώσα Αριστερά», που άφησε την αντίδραση και τις εµµονές της και ανέλαβε ευθύνες ηγεσίας της χώρας σε συνεργασία µε την αντισυµβατική ∆εξιά, στη «συστηµική» αλλά και νεοφανή διακυβέρνηση Μητσοτάκη, που διαθέτει επιµονή, µέθοδο και πείσµα στους στόχους που θέτει δεν είναι µια διαδροµή την οποία επέβαλαν άλλοι. Την επιλέξαµε πλειοψηφικά, άρα δηµοκρατικά οι Έλληνες.

Η επιτυχία τού να βρεθούµε σήµερα εδώ είναι συλλογική. Υπάρχουν προβλήµατα και ανισότητες. Φιλοδοξίες και ανασφάλεια. Κάποιοι νιώθουν οργή και πιστεύουν στην επιστροφή στις «πλατείες των αγανακτισµένων» ως διέξοδο. Είναι όµως φανερό και από το εγχείρηµα Καρυστιανού ότι τη λύση δεν θα τη δώσει κάποιος που θα βγει µέσα από το πλήθος. Ανερµάτιστος και θολωµένος από τις ιαχές της οργής και τη δηµοσιότητα. Χρειάζεται πειθαρχία, υποµονή και συγκρότηση για να προχωρήσουµε µπροστά και να µην χαθούµε στην µετάφραση ή γυρίσουµε πίσω σε µια νέα χρεοκοπία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή