Θα ήταν ανόητη αν δεν ήταν επικίνδυνη η αντίληψη που επιχειρούν να δηµιουργήσουν δυνάµεις της ελληνικής αντιπολίτευσης στην υπογραφή συµφωνίας στρατιωτικής αµυντικής ή αποτρεπτικής σε όσα εξελίσσονται µε επιτιθέµενο το Ιράν των Φρουρών της Επανάστασης. Τι λένε σε δηλώσεις υψηλής έντασης για παράδειγµα ο Βελόπουλος από τα δεξιά ή η Κωνσταντοπούλου από τα αριστερά και αναπαράγουν οι «υπερπατριώτες» πολιτικοί και δηµοσιογράφοι του συντηρητικού χώρου; Από τη στιγµή που υπεγράφη το σύµφωνο της Μέκκας για αµυντική συνεργασία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, η Ελλάδα, που διατηρεί διµερή συµφωνία, σε πρακτικό µάλιστα επίπεδο, στρατιωτικής συνεργασίας µε τη Σαουδική Αραβία, διατηρώντας πυροβολαρχία Patriot και προσωπικό εγκατεστηµένο για τη λειτουργία της εκεί για την προστασία κεντρικών πετρελαϊκών εγκαταστάσεων του βασιλείου των σουνιτών, να αποτραβηχθούµε από τη δράση αυτή. Να καταγγείλουµε δηλαδή τη συνεργασία στο πεδίο. Και αυτό να το κάνουµε αφού έχει αξιολογηθεί µε διθυραµβικό τρόπο η επιτυχία της συνεργασίας αυτής σε καιρό πολέµου.

Οι άνθρωποι αυτοί που εισηγούνται κάτι τέτοιο είναι τελικά ανόητοι ως προς τη σκέψη τους και επικίνδυνοι στους σύνθετους καιρούς που διερχόµεθα ως πολιτικοί, σε ζητήµατα διεθνούς πολιτικής και εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας. Η συµφωνία Σαουδικής Αραβίας - Πακιστάν - Τουρκίας συζητείται στο παρασκήνιο αλλά µε διαρροές στα διεθνή µίντια τον τελευταίο χρόνο. Υπάρχουν ήδη αναλύσεις και σχόλια τους προηγούµενους µήνες για τα προβλήµατα που προκύπτουν στην τακτική µας σε σχέση µε την επιθετικότητα της Τουρκίας σε διµερές επίπεδο. Αλλά σε καµία περίπτωση δεν ευσταθεί ο ισχυρισµός ότι η τελική υπογραφή της στρατιωτικής συµφωνίας στη Μέκκα θα µπορούσε να ανασχεθεί έπειτα από αρνητική τοποθέτηση της Ελλάδας σχετικά.

Ουσιαστικά βρισκόµαστε στην επόµενη µέρα του τέλους εποχής της αµερικανικής ηγεµονίας στην ασφάλεια των κρατών των Αράβων, µε αντάλλαγµα τη χρήση του πετροδολαρίου στις πετρελαϊκές συναλλαγές διεθνώς. Τελειώνει, µε δραµατικό µάλιστα τρόπο, η διαχείριση µιας παγκοσµιοποίησης που στην αφετηρία της είχε τους πολέµους στη Μέση Ανατολή της εποχής των Μπους στην προεδρία των ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι σαφές όπως και στην Ευρώπη µε το µεταπολεµικό Ατλαντικό Σύµφωνο ότι οδεύουµε σε µια νέα εποχή, όπου οι Αµερικανοί θα επικεντρωθούν στην Αµερική ως ήπειρο, το µέτωπο του Ειρηνικού και την Αρκτική και περιφερειακές δυνάµεις θα αναλάβουν την ευθύνη των γεωπολιτικών περιοχών που τους αφορούν. Η τριµερής της Μέκκας είναι µια πρώτη συµφωνία αυτής της νέας εποχής από την πλευρά των σουνιτών.

Η επιδίωξη της Ελλάδας στην κεντρική περιφερειακή πολιτική της από τη Μεσόγειο στην Ινδία δεν µπορεί να είναι «χολερική», όπως προτρέπουν δυνάµεις της αντιπολίτευσης, αλλά δυναµική. Η εν λόγω συµφωνία φυσικά βγάζει από µια δύσκολη θέση την Τουρκία που µαταιόδοξη δύναµη κήρυξε τον πόλεµο στην Ιερουσαλήµ. Τουλάχιστον ρηµατικά. Αλλά η εν λόγω συµφωνία, όπως ρητά αναφέρεται, δεν ακυρώνει µε τη συνοµολόγησή της ισχύουσες συµφωνίες στρατιωτικού τύπου διµερείς ή πολυµερείς.

Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να συνεχίσει µε τις δικές της συµµαχίες να προκρίνει τα εθνικά κα γεωπολιτικά της συµφέροντα, όπως η ηγεσία της τα ορίζει. Η υπογραφή της συµφωνίας για τη γαλλική πλειοψηφία για παράδειγµα του GSI δεν αρέσει στην Τουρκία. Και λοιπόν;

Το κρίσιµο της επόµενης ηµέρας της συµφωνίας στη Μέκκα είναι ποια θα είναι η στάση της Αιγύπτου σχετικά µε τον άξονα των σουνιτών. Αλλά για την Ελλάδα, που κορυφαία προτεραιότητα ανατολικά είναι ο IMEC, σηµασία έχει µια συµφωνία της 3+1 µε Ισραήλ, Κύπρο αλλά και Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, Ινδία, µήπως Γαλλία και ούτω καθεξής, που θα είναι επίσης ανοιχτή σε σουνιτικές δυνάµεις όπως η Αίγυπτος και τα βασίλεια του Κόλπου. Πολλαπλές συµφωνίες είναι ο δρόµος και όχι η ακύρωση της συνεργασίας µε τη Σαουδική Αραβία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή