Έχουν περάσει περισσότερα από 40 χρόνια από τότε που στην Ουάσινγκτον (1983) αποφασίσθηκαν οι όροι και οι συνθήκες µιας παγκοσµιοποίησης της οικονοµίας, του εµπορίου και της πολιτικής στη βάση άναρχα φιλελεύθερων αξιών και κανόνων, που θα έδιναν εγγυήσεις στη βάση µιας διεθνοποιηµένης αλληλεξάρτησης στη δυτική ηγεµονία. Αυτό που µετά την κατάρρευση του σοβιετικού συνασπισµού εξελίχθηκε στις θεωρίες του «τέλους της Ιστορίας», της ακύρωσης των εθνικών συνόρων, της φυλετικής και πολιτιστικής συσσωµάτωσης και τελικά την τελευταία εικοσαετία στην επονοµαζόµενη woke ατζέντα, ως συγκρότηση ενός νέου πολιτισµού. Η ∆ύση δεν διδάχθηκε από τα όσα συνέβησαν στο εγχείρηµα της προηγούµενης παγκοσµιοποίησης στις αρχές του 20ού αιώνα, σχεδόν µε το τέλος των αυτοκρατοριών, και πίστεψε κάποιες κεντρικές ελίτ του χρήµατος και της ισχύος ότι πάνω στα ερείπια των εθνών και των λαών θα χτίσουν τη δική τους πλανητική αυτοκρατορία µιας νέας τεχνοκρατίας και εταιρικής διακυβέρνησης. Μάλιστα, οι «κλειστές» αυτές ελίτ παγκόσµιας επιρροής, που απέκτησαν δεκάδες χιλιάδες «υποτελείς» σε κυβερνήσεις, θεσµούς, φιλοσοφία, επιχειρήσεις µέσω «λεσχών» (Μπίλντεµπεργκ), φόρουµ (Νταβός) και φιλανθρωπικών ιδρυµάτων (Σόρος, Γκέιτς), τα οποία δόµησαν ως περιβάλλοντα επιρροής και ισχύος από την αρχή της πορείας, υπήρξαν σε τέτοιο βαθµό υπεροπτικές και ανεπαρκείς σε σοφία, που άφησαν ανοιχτή και την «κερκόπορτα» της ναρκοθέτησης του «Κάµελοτ» που φαντάσθηκαν και έχτισαν. Με τις στρατηγικές και τις επιλογές τους έβγαλαν από την αυτοαποµόνωση τον κίτρινο «δράκο», την Κίνα, επιθυµώντας να διαφεντεύσουν και να χειραγωγήσουν για µια ακόµα φορά στην Ιστορία την τεράστια αγορά και πληθυσµό της. Σήµερα η ∆ύση κινδυνεύει µε ήττα σε παγκόσµιο επίπεδο. Η ηγεµονία της, όπως αυτή εξελίχθηκε στον πυρήνα των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ως Ατλαντικό Σύµφωνο και πεδίο ισχύος τις διεθνείς αγορές και την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων, υπηρεσιών και τεχνολογιών χωρίς δασµούς και σύνορα, καταρρέει και ο κινεζικός κρατικός καπιταλισµός σε συνδυασµό µε τον ασιατικό αυταρχισµό οδηγούν τη ∆ύση και τον ελεύθερο, δηµοκρατικό κόσµο στην περιθωριοποίηση και έναν νέο Μεσαίωνα. Οικονοµία, εµπόριο, πρώτες ύλες, ενέργεια, δίκτυα, θαλάσσιες µεταφορές, δασµοί, πλεονάσµατα και ελλείµµατα, παραγωγή και εργασία, γεωπολιτική και ευηµερία είναι τα ζητούµενα που θα κρίνουν την παγκόσµια ηγεµονία και τις ζώνες επιρροής στον πλανήτη µε την Τεχνητή Νοηµοσύνη, την κβαντική µηχανική, τα ροµπότ, την αναζήτηση αποικιών σε άλλους πλανήτες, τις νέες µορφές ενέργειας. Το πρόβληµα είναι ότι η ∆ύση ενσυνείδητα απώλεσε την ηθική της. Η Κίνα, η Ρωσία και άλλες δυνάµεις της Ασίας, αλλά και το Ισλάµ διατήρησαν τη δική τους. Στην παρούσα φάση, που είναι µάλλον πολύ δύσκολο να χωρίσουµε τον πλανήτη στα δύο ηµισφαίρια, όπως κάποτε στον Ψυχρό Πόλεµο, η ∆ύση έχει το µειονέκτηµα. Η θεώρηση πραγµάτων της «δηµιουργικής καταστροφής» αφορά πλέον πρωταρχικά την ίδια και όχι τον τρίτο κόσµο ή την παγκόσµια Ανατολή. Είναι θέµα υπαρξιακής κοσµοθεωρίας και όχι αποκύηµα τεχνικού πολιτισµού.

Φυσικά η ∆ύση και η ∆ηµοκρατία δεν θα µείνουν ακίνητες απέναντι στον αναθεωρητισµό αυτόν ισχύος και πλανητικής επιρροής. Ηδη έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις για έναν νέο µερκαντιλισµό, για µια στροφή προς τον σοσιαλισµό. Το πιθανότερο είναι όλα να καταλήξουν από την πλευρά της ∆ύσης σε έναν αναθεωρητικό κεϋνσιανισµό. Αλλά µε ποιες ελίτ και ηγετικές τάξεις; Και τελικά πόσο χρόνο έχουν οι δυτικές ηγεσίες που ενδεχοµένως θα προκύψουν να αντιδράσουν δηµιουργικά στον ντετερµινισµό των εξελίξεων; Το «Κάµελοτ» της ∆ύσης έχει χάσει την ψυχή του. Και αυτό είναι το βασικότερο µειονέκτηµα…

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά