Υπήρχε µια θεώρηση πραγµάτων, κάτι σαν σενάριο, προ πολλών δεκαετιών σύµφωνα µε την οποία η Ελλάδα και η Τουρκία θα µπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος «χαλαρής συνοµοσπονδίας». Η Ελλάδα δεν θα έχανε την αυτοτέλειά της, αλλά σε ζητήµατα διεθνούς πολιτικής και στρατηγικής όπως και σε ζητήµατα κυριαρχίας θα λάµβανε τη σύµφωνη γνώµη της Άγκυρας. Στη βάση αυτή το Αιγαίο και η θαλάσσια επικράτεια της Ελλάδας θα αποτελούσαν µία θάλασσα ειρήνης, συνεργασίας και οικονοµικής ανάπτυξης. Από τα ∆αρδανέλια µέχρι το Σουέζ µία ενότητα. Από αυτές τις θεωρήσεις προέρχονται οι επινοήσεις περί Θάλασσας των Νησιών που ακόµη και σήµερα, η αµετανόητη θεσµική µνήµη της τουρκικής µαταιοδοξίας κινητοποιείται στη βάση της προώθησης «γκρίζων ζωνών» και µιας «Γαλάζιας Πατρίδας» πολλών εθνοτήτων. Η έδρα της Συνοµοσπονδίας θα βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη (Ισταµπούλ) και οι διοικητικές πρωτεύουσες στην Άγκυρα και την Αθήνα για τα συµµέτοχα εθνικά κράτη αυτής.

Η θεώρηση είναι πολύ παλαιά. Αλλά είναι ύστερη από την ταυτόχρονη ένταξη των δύο κρατών στο ΝΑΤΟ, µετά τη νοοτροπία της επωνυµίας του Σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα- στις συµµαχικές δυνάµεις του πολέµου από την πλευρά των νικητών- και της Τουρκίας, επιτήδεια ουδέτερης φιλογερµανικής δύναµης, µάλλον από την πλευρά των ηττηµένων στον πόλεµο. Η θεωρία δοµήθηκε σε δυτικά κέντρα γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής και «ασκηταριά» του Ανώτατου Κλήρου των Ορθοδόξων τότε και έµεινε στα συρτάρια αφού δεν κρίθηκε σκόπιµη ως προς την εφαρµογή της. Η Συνοµοσπονδία Τουρκίας-Ελλάδας θα συµπεριλάµβανε τότε και την Κύπρο που έπαυε να αποτελεί αποικία της Βρετανίας.

Την θεωρία αυτή αξίζει να τη θυµηθούµε επειδή αποτελούσε αγαπηµένο αντικείµενο συζήτησης του αρχικού «συνδέσµου» Ελληνοτουρκικής Φιλίας, µε αρχικούς συνοµιλητές πρόσωπα που συνδέονταν µε την ελευθεριακή, ανανεωτική, εκσυγχρονιστική και προπάντων αντιπολεµική Αριστερά. Στο σηµερινό φιλοτουρκικό λόµπι, µε επίκεντρο την Αθήνα, έχουν προστεθεί µε το πέρασµα των δεκαετιών πρόσωπα του φιλελεύθερου και επιχειρηµατικού χώρου, σειρά πανεπιστηµιακών, εκσυγχρονιστές-ευρωπαΐστες (σοσιαλδηµοκράτες), σωρεία πανεπιστηµιακών, ερευνητών, αναλυτών, διπλωµατών και φυσικά δηµοσιογράφοι. Άλλοι από αυτούς είναι αφελείς. Άλλοι επιτηδευµένοι. Το σύστηµα ασφαλείας και αντικατασκοπίας πάντως της χώρας είναι διάτρητο και αυτό υπό τις παρούσες συνθήκες δεν µπορεί να συνεχισθεί.

Φυσικά οι παλαιοί του «συνδέσµου» έχουν αφήσει αυτόν τον µάταιο κόσµο από δεκαετίες. Αλλά κάποιοι από τους νεότερους που επισκέπτονταν τις σοφίτες και τα «µπαρουτοκαπνισµένα» δωµάτια µε τις φορτωµένες βιβλιοθήκες στην περιοχή από τα Εξάρχεια µέχρι τη Νεάπολη, κάτι θα θυµούνται από τις θεωρίες αυτές. Για να τους βοηθήσουµε. Αφετηρία των συζητήσεων ήταν πάντα η διαπίστωση του πόσο λάθος ήταν η εθνική επανάσταση των Ελλήνων και πόσο αποτυχηµένο το ανεξάρτητο εθνικό κράτος αφετηριακά.

Επιστρέφοντας στο παρόν. Είναι εµφανές ότι η Τουρκία µέσα στην επόµενη διετία θα κάνει όλες τις κινήσεις της για να «κεφαλαιοποιήσει» τις διεκδικήσεις της σε βάρος της ελληνικής επικράτειας στο Αιγαίο και να «κουµπώσει» την παρεµβατική της δεινότητα στις ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου µε de facto νοµικές κατασκευές στη βάση της σύµβασης του ∆ιεθνούς ∆ικαίου της Θάλασσας του 1959. Αυτού που καταργήθηκε από τη Σύµβαση του 1982 που ισχύει. Τους Χ. Φιντάν και πολύ περισσότερο τον τόσο σεβαστό σε ρετιρέ και προάστια των Αθηνών, επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας, Ι. Καλίν η Ελλάδα δεν θα τους αντιµετωπίσει µε γραφειοκρατικούς διπλωµατικούς χειρισµούς και φραστικές επαναλήψεις αλλά µε κινήσεις στο πεδίο.

Η σκακιέρα είναι εδώ και θα κριθούν πολύ περισσότερα από όσα κάποιοι νοµίζουν. Προσδεθείτε!

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή