Ένα συγκεκριµένο άρθρο στον φιλελεύθερο, αριστερής οπτικής βρετανικό «Guardian» αναπαράχθηκε σωρευτικά και σχολιάστηκε και στη χώρα µας. Υπό τον εύγλωττο τίτλο «Οι επόµενες εκλογές ίσως έχουν ήδη κριθεί», ανέλυε και περιέγραφε τις συνθήκες που πλέον επικρατούν στη γειτονική χώρα. Τα όσα συνέβησαν µέσα στην τελευταία εβδοµάδα στην Τουρκία είναι χαρακτηριστικά. ∆ικαστήριο στην Άγκυρα ακύρωσε το συνέδριο και την εκλογή ηγεσίας του 2023 του µεγαλύτερου κόµµατος της αντιπολίτευσης και στην παρούσα τουρκική Βουλή. Του ιστορικού Republican People’s Party αγγλιστί, που διατηρεί την πολιτική παρακαταθήκη του Κεµάλ Ατατούρκ και του εθνικιστικού νέου κράτους, µε δυτική οπτική και πολίτευµα που δεν αναφέρεται στη φεουδαρχική εποχή.

Με την απόφαση αυτή το δικαστικό σύστηµα της Τουρκίας κατήργησε από πρόεδρο της αξιωµατικής αντιπολίτευσης τον επαρκώς δηµοφιλή Οζκιούρ Οζέλ και στην ουσία επανάφερε στην προεδρία τον προηγούµενο επικεφαλής, Κεµάλ Κιλιτσντάρογλου. Έναν υπερήλικα πολιτικό που θεωρείται διαχειρίσιµος πολιτικός αντίπαλος για το ισλαµικό AKP του Τ. Ερντογάν. Ο στόχος ήταν επιπλέον φανερός ως προς το τι θα επακολουθούσε στο κόµµα µετά τον διορισµό ηγεσίας µε δικαστική απόφαση. Υπήρξαν έντονες αντιδράσεις, συγκρούσεις και γρονθοκοπήµατα εντός των κεντρικών γραφείων του κόµµατος, διαδηλώσεις πέριξ αυτών, συγκρούσεις µε την Αστυνοµία, δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες απέναντι στο οργισµένο πλήθος. Πριν από την παρούσα φάση, το 2025 συγκεκριµένα, είχε συλληφθεί και αποκαθηλωθεί εν τοις πράγµασι ο επίσης πολύ δηµοφιλής ηγέτης και φιλόδοξος αντίπαλος του προέδρου Ερντογάν, Εκρέµ Ιµάµογλου, εκλεγµένος δήµαρχος Κωνσταντινούπολης, έπειτα από αποτυχηµένες για τους εκλεκτούς του ΑΚΡ αυτοδιοικητικές εκλογές.

Οι κατηγορίες για τον Ιµάµογλου πολύ σοβαρές, και µάλιστα ενώ αυτός βρίσκεται από τότε προφυλακισµένος διευρύνονται και µε άλλα ποινικά αδικήµατα. Σύµφωνα µε τα δεδοµένα του νοµικού πλαισίου της Τουρκίας, όπως σηµείωνε και το εν λόγω άρθρο στον «Guardian», θα µπορούσε να καταδικασθεί σε 1.900 χρόνια φυλακή. ∆εν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός της σκοτεινής δολοφονίας του αδελφού Ιµάµογλου πρόσφατα, χωρίς φυσικά να εντοπιστούν οι δράστες και να προσδιοριστούν οι συνθήκες.

Η Τουρκία ποτέ δεν ήταν µια σπουδαία ∆ηµοκρατία. Και την εποχή των γενοκτόνων και συνδεδεµένων µε το διεθνές οργανωµένο έγκληµα κεµαλιστών, κάτω από τον µανδύα της φιλοδυτικής δύναµης στη ∆υτική Ασία κρυβόταν ένα καταπιεστικό και απολύτως σκοτεινό και σκιώδες «βαθύ κράτος», µε τον στρατό και τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας να επιχειρούν περίπου κάθε δεκαετία πραξικόπηµα. Με τον τρόπο αυτόν «διορθωνόταν» το πολίτευµα στη βάση των αρχών και αξιών του Κεµάλ Ατατούρκ κατά την άποψή τους. Τότε οι ισλαµιστές και τα κόµµατα τύπου AKP ετίθεντο εκτός νόµου, όπως και εκείνα των Κούρδων ή της ∆εξιάς και της Αριστεράς που χαρακτηρίζονταν ως εξτρεµιστικά.

Η εποχή Ερντογάν, που ξεκίνησε από την αυτοδιοίκηση περνώντας στην πρωθυπουργία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, 26 χρόνια µετά, µε τον πρωθυπουργό να έχει αναλάβει την προεδρία του κράτους µε όλο και πιο αυξηµένες εκτελεστικές αρµοδιότητες, δεν προσοµοιάζει σε δικτατορία κλασικού τύπου για την Τουρκία. Αλλά σε σουλτανάτο. Το ποιοτικό άλµα προς τον Ισλαµισµό και την παράδοση των σουλτάνων εξελίχθηκε µετά την αποτυχηµένη απόπειρα εναντίον του Ερντογάν του 2016, όταν κηρύχθηκε ο διωγµός µε όλα τα µέσα του κινήµατος του αποθανόντος πλέον Γκιουλέν, από το οποίο προερχόταν ιδεολογικά, πολιτικά και πνευµατικά και ο ίδιος ο Ερντογάν. Τότε καθαιρέθηκε όλο το σύστηµα «εσωτερικής ισχύος» της Τουρκίας. Στρατιωτικοί, αξιωµατούχοι ασφάλειας, διπλωµάτες, καθηγητές πανεπιστηµίου, δικαστές, η ανώτερη γραφειοκρατία της διοίκησης, µεγάλο µέρος της επιχειρηµατικής ελίτ.

Στη θέση του «εσωτερικού κράτους» οργανώθηκε και εµπεδώθηκε το imperium της οικογένειας Ερντογάν σε όλα τα επίπεδα, χωρίς να εξαιρείται η πολύφερνη πολεµική της βιοµηχανία, το τραπεζικό σύστηµα, τα καρτέλ των επιχειρηµατικών οµίλων από τις κατασκευές και την ενέργεια µέχρι τη showbiz. Το σουλτανάτο θα µπορούσε να προσοµοιωθεί µε τις µοναρχίες και τα εµιράτα των Αράβων, όµως η Τουρκία είναι µια άλλη χώρα. Όσο για τις εκλογές, είναι από καιρό φανερό ότι έχουν διαδικαστικό και γραφειοκρατικό χαρακτήρα…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή