Αλλεπάλληλες είναι το τελευταίο διάστηµα οι δηµοσκοπήσεις, δεδοµένου ότι η δυναµική αντίδραση των αγροτών, που συνεχίζουν να διαφωνούν µε την κυβέρνηση και τα όσα µπορεί να τους παράσχει, δηµιουργούν κλίµα στην κοινωνία που αξίζει να διερευνηθεί, ειδικότερα καθώς πλησιάζει σιγά σιγά και ο χρόνος των εκλογών. Και επίσης, καθώς και νέα κόµµατα ετοιµάζονται να εµφανιστούν στον πολιτικό ορίζοντα. Υπ’ αυτήν την έννοια και ανεξαρτήτως της πρόθεσης και εκτίµησης ψήφου που δεν αλλοιώνει την πρωτοκαθεδρία της Νέας ∆ηµοκρατίας, εν τούτοις, επειδή δεν προεξοφλείται µε τα συγκεκριµένα δεδοµένα ούτε εξασφαλίζεται η αυτοδυναµία, έχει ενδιαφέρον ένα στοιχείο, το οποίο εξετάστηκε σε έρευνα της εταιρείας Pulse. Το στοιχείο είναι το κριτήριο µε το οποίο θα ψηφίσουν στις επόµενες εκλογές οι ψηφοφόροι. Είναι, δε, ένα κριτήριο που διαµορφώνεται από την καθηµερινότητά τους. Και το κριτήριο αυτό είναι ποιος µπορεί να τους προσφέρει προοπτική και ελπίδα για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου τους.

Έχει σηµασία αυτό το κριτήριο, καθώς σε αυτό ποντάρει ο ένας στους δύο, ενώ µόλις στο 22% βρίσκονται αυτοί που θα ψηφίζουν µε βάση τη σιγουριά. Με τα σηµερινά πολιτικά δεδοµένα ο συνδυασµός αυτών των δύο κριτηρίων είναι λογικό να δηµιουργεί σύγχυση επιλογής. Για παράδειγµα, ενώ είναι λογικό να επιλέγει κάποιος αυτόν που θα του εξασφαλίσει ελπίδα για κάτι καλύτερο και προοπτική, εν τούτοις στο σηµερινό πολιτικό σκηνικό, όπως επιβεβαιώνεται και από όλες τις δηµοσκοπήσεις, τα κόµµατα της αντιπολίτευσης ελκύουν την κοινωνική απόρριψη ως προς την κυβερνησιµότητα. Υπό µία έννοια η κοινωνία, ανεξαρτήτως του τι απαντά στις δηµοσκοπήσεις, λογικώς δεν θεωρεί ότι υπάρχει κάποιος που να εξασφαλίζει την ελπίδα και την προοπτική, διαφορετικά θα ήταν και άλλα και τα ποσοστά προτίµησης της Ν.∆., όταν µάλιστα πλειοψηφικά προτιµάται για να κυβερνήσει, έναντι των άλλων.

Με το σκεπτικό αυτό ένας άλλος παράγοντας που µπαίνει στην εξίσωση είναι τα νέα κόµµατα. ∆εν περιµένει κανείς σοβαρός άνθρωπος, µε σχετική ιστορική πείρα από το πώς έχει κυβερνηθεί η Ελλάδα τουλάχιστον στα µεταπολιτευτικά χρόνια, ότι θα τους εξασφαλίσει ελπίδα και κυρίως προοπτική ένα κόµµα λ.χ. της επικεφαλής του Συλλόγου Θυµάτων των Τεµπών -που και αυτή η θέση της πλέον αµφισβητείται από τους άλλους συγγενείς θυµάτων του τραγικού δυστυχήµατος. Οσο για τον κ. Τσίπρα, πέραν του ότι αµφισβητείται σε άλλες δηµοσκοπήσεις ότι µπορεί να προσφέρει -δεδοµένου του ότι έχει δείξει στην πράξη τι µπορεί να κάνει-, αξίζει να επισηµάνουµε ότι σε ορισµένες έρευνες µεγαλύτερα ποσοστά παίρνει ένα κόµµα της κ. Καρυστιανού παρά το δικό του. Αυτό κάτι σηµαίνει. Περισσότερο επικρατεί η κοινωνική περιέργεια όσον αφορά το εγχείρηµά του ή, κατά τους πλέον επιπόλαιους, η αναταραχή που µπορεί να προκαλέσει κυρίως στην ευρύτερη Αριστερά.

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή