Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε μεταξύ άλλων αναφερόμενος στους αγρότες και την κλιμάκωση των αντιδράσεών τους, καθώς αρνούνται να συναντηθούν με τον πρωθυπουργό, ότι «κομματικά εγκάθετοι πυρπολούν τη συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη».

Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι η κυβέρνηση μεταθέτει το ζήτημα στο επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης, ενώ το ζήτημα είναι τα προβλήματα μιας συγκεκριμένης τάξης. Όμως ο γραμματέας αγροτικών συνεταιρισμών Θεσσαλονίκης σε τηλεοπτικό διάλογο που είχε με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας αποκάλυψε αυτό ακριβώς που είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο κ. Παύλος Μαρινάκης! Είπε δηλαδή στον συνάδελφό του ότι ταλαιπωρεί τον κόσμο -δηλαδή εμάς τους υπόλοιπους που είμαστε και η συντριπτική πλειοψηφία- «για να πάρει το κόμμα του 0,5%»!

Και το κόμμα του βεβαίως είναι το ΚΚΕ που ως συνεπές αριστερό κόμμα χαίρεται με κάθε κατάσταση χάους, αφού δεν μπορεί να έλθει στα πράγματα με δημοκρατικό τρόπο, διότι το απορρίπτει η κοινωνία. Μία φορά επιχείρησε να πάρει την εξουσία με τα όπλα και απέτυχε.

Μέχρι την άνοδο των Αριστερών στην εξουσία διά του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα η Αριστερά μπορούσε να μονοπωλεί την κοινωνική ευαισθησία και να ισχυρίζεται την καθαρότητά της, επειδή είχε ως άλλοθι ότι ουδέποτε είχε διαχειριστεί τις τύχες του τόπου. Ήλθε στα πράγματα ο Αλέξης Τσίπρας και η διακυβέρνησή του απομυθοποίησε την Αριστερά και τις αγαθές προθέσεις της.

Αλλά η καταγγελία ότι το ΚΚΕ είναι αυτό που υποκινεί μερίδα του αγροτικού κόσμου να επιλέξει τη σύγκρουση με την κυβέρνηση επιβεβαιώνει και το ένοχο παρελθόν της Αριστεράς και συγκεκριμένα ότι δεν ήταν τόσο αθώα -έστω και αν δεν κυβερνούσε- καθώς υποδαύλιζε λαϊκές κινητοποιήσεις και μάλιστα δυναμικής φύσεως που αποτέλεσαν την αιτία για τις σοβαρές καθυστερήσεις ή και αναβολές στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Μπορεί να λησμονήσει κανείς τις λυσσαλέες αντιδράσεις των σωματείων της Αριστεράς σε κάθε απόπειρα ιδιωτικοποίησης ημικατεστραμμένων δημόσιων επιχειρήσεων που απομυζούσαν σε τελευταία ανάλυση τον ελληνικό λαό; Με τις αντιδράσεις της Αριστεράς εξεδιώχθηκαν μεγάλες επιχειρήσεις που μεσουρανούσαν στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70, όπως η Ολυμπιακή ή τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και το Νεώριο. Και ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός της εποχής εκείνης ήταν που κατέστρεψε, τότε, ιδιωτικές επιχειρήσεις και εμπόδισε τις όποιες μεταρρυθμίσεις. Βεβαίως υπήρξε και ευθύνη των αστικών κυβερνήσεων που φοβήθηκαν τις λαϊκές κινητοποιήσεις ή έσπευσαν να ικανοποιήσουν άκαιρα αιτήματα υπό την πίεση της Αριστεράς. Ανεξαρτήτως όμως αυτού δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι οι πιέσεις αυτές, που στην ουσία αποπροσανατόλιζαν την κοινωνία και υποδαύλιζαν τις οικονομικές κυρίως απαιτήσεις της, συνέβαλαν και στη διόγκωση του χρέους και στο να βρεθεί η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Κρατικοδίαιτους θέλει τους αγρότες προφανώς το ΚΚΕ, αφού δεν είναι άλλωστε εκείνο που διαχειρίζεται τον δημόσιο κορβανά.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή