Παραμένει το φιλοθεάμον κοινό (διότι αυτό που ζούμε πρόκειται περί θεάματος) με την απορία περί της ιδεολογίας της πρώην προέδρου του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών η οποία στο εξής θα πρέπει να θεωρείται πρόεδρος του Συλλόγου Θεμάτων Κάθαρσης και Αγιοποίησης της πολιτικής ζωής. Διότι, λόγω δηλώσεών της, ο μεν πρώην επικοινωνιακός της σύμβουλος την καταγγέλλει ως υπερδεξιά μεσαιωνικού τύπου, προσθέτοντας στις καταγγελίες του ότι στενός συνεργάτης της, της έχει προτείνει την επαναποινικοποίηση της μοιχείας (!). Άλλος επισημαίνει ότι αντιγράφει τη Μελόνι (πολύ ευφάνταστος ο κύριος διότι άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας), ενώ ένας εκ των γονέων που συχνά έχει κατηγορήσει για διάφορα την κυρία, την ερωτά -συμβολικά βεβαίως- αν έχει γυρίσει το μπιφτέκι! Δεν ξέρω τι εννοεί ακριβώς, αλλά φαντάζομαι ότι θέλει να μας πει ότι το μπιφτέκι έχει αρπάξει λίγο από τη μία πλευρά και χρειάζεται γύρισμα και από την άλλη.

Προσωπικώς με ανησυχούν οι επισημάνσεις του επικοινωνιολόγου ότι η εν δυνάμει πρόεδρος έχει ακροδεξιές απόψεις μεσαιωνικού τύπου. Και ανησυχώ διότι εφόσον η συγκεκριμένη κυρία εκφράζει την πεποίθηση ότι το κόμμα της θα κυβερνήσει, ευλόγως εικάζω ότι πας αντιφρονών θα καίγεται στην πυρά, όπως και καθένας που δεν εξομολογείται τουλάχιστον άπαξ του μηνός. Οι μαστιγώσεις σε δημόσια θέα προς παραδειγματισμό θα είναι μία ελαφρά ποινή. Όμως, αυτό που με ανησυχεί ακόμη περισσότερο είναι η σύσταση, όπως αποκάλυψε ο επικοινωνιολόγος, προς την πρόεδρο, όπως επανέλθει η ποινικοποίηση της μοιχείας! Πέραν ότι διαβλέπω ότι ο τρισμέγιστος Ανδρέας που είχε την εξαιρετική ιδέα να αποποινικοποιήσει τα τσιλιμπουρδίσματα, θα στριφογυρίζει στον τάφο του, η δημοσιοποίηση της πρόθεσης αυτής είναι βέβαιο ότι θα στερήσει ψήφους αρρένων από το υπό ίδρυση κόμμα ή μη και τις ψήφους γυναικών τινών οι οποίες αρέσκονται στο να ξενοκοιμούνται. Πέραν βεβαίως ότι η επάνοδος σε μεσαιωνικού τύπου μεθόδους μπορεί να σημαίνει, στην περίπτωση ποινικοποίησης της μοιχείας, τον ανασκολοπισμό των ατακτούντων, που είναι προφανώς και ιδιαιτέρως επώδυνος.

Με όλα αυτά αντιλαμβάνεται κανείς ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα εξελίσσεται. Βρισκόμαστε ενώπιον προοπτικών σημαντικής προόδου και κατόπιν τούτου και τα λοιπά κόμματα θα πρέπει να προσαρμοστούν αναλόγως, ώστε να μην υπολείπονται καινοφανών και ιδιαιτέρως ρηξικέλευθων ιδεών.

Εκείνο, πάντως, που δεν καταλαβαίνω είναι πώς κόμματα και ΜΜΕ, είτε επειδή τα πρώτα σκιάζονται και τα δεύτερα διασκεδάζουν, έχουν πέσει στην παγίδα της καθημερινής σχεδόν προπαγάνδας υπέρ της εν λόγω κυρίας διά μιας συνεχούς προβολής του τι είπε ο στόμας της και του τι έκανε. Δεν αντιλαμβάνονται δηλαδή ότι η αποτελεσματική αντιμετώπισής της είναι το να την αγνοείς και μάλιστα επιδεικτικά, ως να μην υπάρχει; Άλλωστε, με όσα λέει η ίδια αποκαλύπτει και το μέγεθος του πολιτικού της (λέμε τώρα) αναστήματός της.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή