Πήραμε το χρυσό

Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν τη χώρα και στους ανθρώπους της. Η μία παραδοξότητα μετά την άλλη, με σημαντικότερη εκδήλωση της στρεβλής πλευράς της ανθρώπινης φύσης την ιδιοτέλεια, που προσπαθεί να εκμεταλλευθεί και τις πιο αδιανόητες αφορμές για να επιτύχει τον σκοπό της. Άκουγα σε πρωινή σατιρική εκπομπή και δεν το πίστευα -όπως βεβαίως και ο πλακατζής, πλην ευφυής παρουσιαστής της- μία ανακοίνωση που είχε εκδοθεί με αφορμή το τραγικό περιστατικό της αυτοκτονίας των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη.

Την ανακοίνωση είχε εκδώσει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων σχολείων της περιοχής αυτής της Αττικής και, αφού αναφέρονταν αυτά που γράφονται συνήθως σε ανάλογες δραματικές περιπτώσεις, το κείμενο κατέληγε με την παρατήρηση ότι θα γινόταν παράσταση στο αρμόδιο υπουργείο Παιδείας προκειμένου αυτό να θεσπίσει... μοριοδότηση (και δεν ξέρω τι άλλο) των παιδιών που προέρχονται από την Ηλιούπολη και δίνουν εξετάσεις για τα ΑΕΙ.

Με άλλα λόγια, να τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης στις εισαγωγικές εξετάσεις, έναντι των άλλων παιδιών! Και αυτά με αφορμή την αυτοκτονία των δύο κοριτσιών που έμεναν στην Ηλιούπολη. Έχουμε και στη συγκεκριμένη περίπτωση απόπειρα εκμετάλλευσης ενός τραγικού γεγονότος, κάτι βεβαίως που συνιστά τον πλέον επονείδιστο λαϊκισμό!

Υπό την έννοια αυτή, θα ήταν συνεπές ίσως όπως ο συγκεκριμένος Σύλλογος μετονομαζόταν σε... Καρυστιανός, διότι κάτι μας θυμίζει η σχετική απαράδεκτη πρόταση που επιχειρεί να επιβάλει μία εξίσου απαράδεκτη διάκριση!

Είναι να απορεί κανείς πόσες και ποιες αφορμές θα αναζητεί ο λαϊκισμός για να εκφράζεται. Και πόσο ηθικό το θεωρούν αυτοί που εκμεταλλεύονται τραγικές καταστάσεις για να επιδείξουν μια απολύτως ιδιοτελή ευαισθησία, η οποία έχει μάλιστα συγκεκριμένο στόχο!

Επίσης αξίζει να διερωτηθεί κανείς μήπως παραδείγματα τέτοιου ακραίου λαϊκισμού δίνει η συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος και συγκεκριμένων εκπροσώπων του, δεδομένου ότι οι εκπρόσωποι του λαού είναι αυτοί που συνιστούν σε πολλές περιπτώσεις τα πρότυπα για την κοινωνία. Ίσως μάλιστα να μη χρειάζεται να αναρωτηθεί, διότι τα απεχθή σχετικά πολιτικά παραδείγματα είναι πλέον καθημερινά.

Περιμένοντας να ανάψει το φανάρι σε κεντρικό δρόμο των Αθηνών, με πλησιάζει ένας ευπρεπώς ενδεδυμένος άνδρας, μεσήλικας, και μου κάνει την εξής ερώτηση: Ποιο χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουμε πάρει; Στην αρχή θεωρώ ότι ο άνδρας αυτός είναι ένας από αυτούς τους παλαβούς και γραφικούς που κυκλοφορούν στους ελληνικούς δρόμους και κάνουν ή λένε διάφορα πράγμα τα όντας ψυχικά διαταραγμένοι.

Επειδή δεν ακούω καλά την ερώτηση, του ζητώ να την επαναλάβει. Και επειδή δεν απαντώ, μου λέει: Έχουμε πάρει το χρυσό μετάλλιο της ηλιθιότητας! Τότε, με την απάντηση αυτή κατάλαβα, και με όσα συμβαίνουν καθημερινά, ότι ο άνθρωπος αυτός, όποια κι αν ήταν η διαταραχή που περνούσε, κατά τα άλλα ήταν πέρα για πέρα γνωστικός!