Ήταν μόνο 17 ετών. Δεν είχαν καν προλάβει να νιώσουν την ζωή, Ή μήπως είχαν; Ζήτησαν οι δύο κοπελίτσες τα κλειδιά της ταράτσας. Ανέβηκαν. Και από εκεί βούτηξαν στο κενό. Για να τερματίσουν την ήδη σύντομη πορεία τους σε αυτόν τον κόσμο. Χωρίς εξηγήσεις για ποιον λόγο θεώρησαν ότι ο άλλος κόσμος είναι καλύτερος από αυτόν στον οποίον είχαν έλθει. Σε αυτόν που τους είχαν φέρει οι γονείς τους. Ένα απλό σημείωμα της καθεμίας πληροφορούσε αυτούς που τους είχαν φέρει στον κόσμο ότι τους ζητούσαν συγγνώμη. Επειδή τους απογοήτευσαν! Πότε είχαν άραγε προλάβει να τους απογοητεύσουν, αυτούς που θα βυθιστούν τώρα στο πένθος και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα συνέλθουν ποτέ. Όπως κάθε γονιός που χάνει το παιδί του. Όπως κάθε μάνα που βλέπει μάταιες τις ωδίνες της. Όπως κάθε πατέρας που δεν θα νιώσει πια την παιδική αγκαλιά.

Ποια απόγνωση, που δεν μπορεί να μετρηθεί με κανένα μέτρο, ήταν τόσο μεγάλη για το απονενοημένο διάβημα; Διότι οι δύο αυτόχειρες δεν πήραν δηλητήριο ή καμιά χούφτα φάρμακα να πεθάνουν στο κρεβάτι τους. Επέλεξαν τον πιο οδυνηρό θάνατο, αυτόν της πτώσης από ψηλά. Ποιος ξέρει τι μήνυμα ήθελαν να στείλουν και σε ποιον. Και γιατί.

«Βαφτίζουν» πλέον την κάθε γενιά με λέξεις και γράμματα της αλφαβήτου. Μπέιμπι Μπούμερς, γενιά Ζ και δεν ξέρω τι άλλο. Με τι λέξη και τι γράμμα να χαρακτηρίσεις τη σημερινή γενιά που σαν εκκρεμές αιωρείται μεταξύ της σοφίας και του μηδενισμού; Είναι άραγε η γενιά-ερωτηματικό; Και ποιος έχει ευθύνη γι’ αυτό; Οι γονείς που διαφέρουν δραματικά από τους γονείς του παρελθόντος; Οι κοινωνικές συνθήκες έτσι όπως τις διαμόρφωσαν οι ίδιοι οι άνθρωποι και «γεννούν» και διαφορετικούς γεννήτορες από εκείνους που τους γέννησαν; ‘Η η σημερινή γενιά των νέων παιδιών του 21ου αιώνα είναι η γενιά «των έτοιμων», που δεν έχει να απασχολήσει το μυαλό της με την εκπλήρωση βασικών αναγκών και που με τέτοιες απαιτήσεις δεν θα ήταν δυνατόν να πέσει στην παγίδα της ματαιότητας, της άνευ σκοπού ζωής, της έλλειψης νοήματος και της αναζήτησης της απάντησης στο επέκεινα;

Όμως όλα έχουν τον σκοπό τους και το νόημά τους. Το ίδιο και η ίδια η ζωή. Μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε την αποστολή που έχει ο καθένας, διότι κανείς δεν πρόκειται να σου την υποδείξει. Γνώθι σαυτόν. Αλλά πόσοι έχουν προσπαθήσει για τη βαθιά και ουσιαστική αυτή γνώση;

Πόσες άραγε εκδοχές της νέας αυτής γενιάς υπάρχουν ώστε αυτή να αξίζει το ερωτηματικό; Οι απεγνωσμένοι; Αυτοί που γράφουν στους τοίχους «τι ωραία όταν καίγετ΄ η σημαία»; Αυτοί που γράφουν «σκ@τ@ στις στολές»; Δηλαδή όσοι προαλείφονται να είναι τα μελλοντικά παράσιτα της κοινωνίας; Ή αυτοί που θα πάρουν των ομματιών τους σε χώρες που δεν θα τους μισούν;

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή