Την πιο μεγάλη αποδοκιμασία για το νέο κόμμα της κ. Καρυστιανού και την ίδια δεν αποτελούν τα δημοσκοπικά ευρήματα στα οποία η συντριπτική πλειοψηφία των σχετικώς ερωτωμένων απαντά ότι δεν τον ενδιαφέρει το κόμμα αυτό ή οι πρωτοβουλίες της ιδρύτριάς του. Ούτε πιο μεγάλη αποδοκιμασία για το εν λόγω εγχείρημα θα είναι όλοι αυτοί οι πολίτες που στην κάλπη θα γυρίσουν την πλάτη στην κ. Καρυστιανού. Η εκκωφαντική αποδοκιμασία προήλθε από τους συγγενείς των θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, καθώς κανένας από αυτούς δεν παρευρέθηκε στην εκδήλωση στην οποία η άλλοτε πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων κ.λπ. κ.λπ. ανακοίνωνε την κάθοδό της στην πολιτική.

Έχει ιδιαίτερη σημασία επίσης ότι τη σχετική παρατήρηση για τις συγκεκριμένες απουσίες την έκανε συγγενής θύματος, ο κ. Νίκος Πλακιάς, ο οποίος σε ανάρτησή του στο διαδίκτυο ανέφερε πόσο μεγάλη εντύπωση του έκανε «η απουσία όλων των συγγενών και των 55 οικογενειών ιδίως σε μια πόλη που θρηνεί 28 θύματα. Ούτε ένας ΠΑΤΕΡΑΣ μια ΜΑΝΑ ένας ΑΔΕΡΦΟΣ μια ΑΔΕΡΦΗ ένας ΓΙΟΣ μια ΚΟΡΗ ένας ΣΥΖΥΓΟΣ, τίποτα ΚΑΝΕΝΑΣ!!».

Εύκολο να ερμηνεύσει κανείς τις απουσίες αυτές και τον λόγο τους. Όλοι οι συγγενείς αυτοί είδαν μία ιδιοτέλεια και εκμετάλλευση ενός δραματικού γεγονότος. Αν δεν είχαν αυτή την αντίληψη, ασφαλώς και θα έσπευδαν να συμπαρασταθούν και να ενισχύσουν το πολιτικό αυτό εγχείρημα. Έκριναν όμως σωστά ότι δεν τους άρμοζε να γίνουν συμμέτοχοι σε μια τέτοια εκμετάλλευση, διότι θα ήταν ως να εκμεταλλεύονταν και οι ίδιοι το δικό τους πένθος. Απλώς με τη στάση τους ήθελαν να τονίσουν τη δικαίωσή τους για όσα ευθύς εξαρχής είχαν αρχίσει να υποπτεύονται. Πως δηλαδή η αναγνωρισιμότητα στην οποία συμβάλλει η ευαισθησία της κοινωνίας απέναντι σε εκείνον που, κατά τα άλλα, την αξίζει και τη δικαιούται δεν μπορεί να γίνεται εφαλτήριο για προσωπικούς στόχους και ικανοποίηση μιας ματαιοδοξίας.

Έχει σαφές μήνυμα η στάση αυτή των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών. Η μία πτυχή του μηνύματος είναι ο σαφής διαχωρισμός των δικών τους επιδιώξεων, που είναι η δικαίωσή τους και όχι η προβολή τους. Η άλλη πτυχή του μηνύματος της απουσίας τους απευθύνεται προς την ίδια την κοινωνία και ιδιαίτερα τα μέλη της εκείνα που, υπό την επήρεια του τυφλού φανατισμού, δεν μπορούν να διακρίνουν τη σκοπιμότητα που κρύφτηκε πίσω από μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, μήνες τώρα. Ποιο άραγε μέλος της κοινωνίας που θα κληθεί να ψηφίσει θα ήθελε να επιδοκιμάσει την εκμετάλλευση του πόνου; Δικαιολογημένου μεν αλλά, τιθέμενου υπό τη βάσανο της λογικής, βλέπεις ότι το σέβας προς τον πόνο αυτόν από εκείνον που τον υφίσταται, ενώ θα έπρεπε να του επιβάλλει τη σιωπή του πένθους, τον εξωθεί σε πολιτικές κραυγές και λαϊκίστικο πολιτικό λόγο.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή