Με όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τελευταίως περί ΟΠΕΚΕΠΕ και συγκεκριμένα για το περιεχόμενο της έκθεσης της ειδικής επιστήμονος κ. Τυχεροπούλου -στην οποία η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ανέθεσε τη μελέτη των στοιχείων για να διαπιστωθεί αν υπέστησαν και σε τι ύψος ζημία τα ευρωπαϊκά κονδύλια- γεννάται το ερώτημα αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη φιάσκο ανάλογο με εκείνο της Novartis. Διότι απ’ ό,τι φαίνεται -πάντα με βάση τα όσα δεν επιβεβαίωσε η έκθεση Τυχεροπούλου για τις ευθύνες πολιτικών προσώπων- διογκώθηκε ένα ζήτημα με συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Διότι, όπως και στην υπόθεση της Novartis, πρωταγωνιστές αλαλάζοντες υπήρξαν πολιτικά πρόσωπα από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Βεβαίως στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ επιχειρήθηκε να εκμεταλλευθεί το ζήτημα, τις φήμες και τις εικασίες περί αυτό, κάθε πολιτικός πικραμένος.

Όπως η στήλη είχε επισημάνει και τότε που αποδείχτηκε πολιτικό φιάσκο «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους»(!), τέτοια ζητήματα και κυρίως η απόπειρα εκμετάλλευσής τους για πολιτικό όφελος εγγίζουν πλέον τα όρια της πολιτικής ηθικής, που το μέγεθος ή η έλλειψή της είναι φυσικό να επηρεάζει την κοινωνία απέναντι στο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Κάποιοι αυτό δεν το αντιλαμβάνονται ή δεν τους ενδιαφέρει, πιστεύοντας ότι η κοινή γνώμη αδιαφορεί για κάτι τέτοια θέματα. Όμως, προφανώς αυτό δεν συμβαίνει, διότι, όπως και με άλλη ευκαιρία έχουμε γράψει, στις έρευνες για την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς, κόμματα και πολιτικοί βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδειχθεί μέθοδοι και τακτικές στην αντιπολιτευτική πρακτική που μοιάζουν με έναν μύλο όπου μέσα ρίχνονται πάσης φύσεως υλικά, ενίοτε και ως απλές φήμες, και πολτοποιούνται ώστε να εξαχθεί ένα «προϊόν» το οποίο, υποτίθεται, μπορεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη προς όφελος εκείνων που εμπορεύονται το προϊόν αυτό. Ασφαλώς τέτοιες πρακτικές συκοφαντούν το σύνολο του πολιτικού κόσμου στη συνείδηση της κοινής γνώμης, επειδή τελικώς αποδεικνύεται ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν σάπια.

Το αν οι κοινωνίες αποδέχονται τέτοιες μεθόδους ή όχι είναι κάτι που επιβεβαιώνεται μόνο στην κάλπη. Εκεί όπου επιβραβεύονται ή αποδοκιμάζονται οι διακινητές τέτοιων «προϊόντων» ή οι εμπνευστές τέτοιων μεθόδων. Και υπό την έννοια αυτή, προσδιορίζεται και η ευθύνη των πολιτών για το τι είδους πολιτικό σύστημα και προσωπικό επιθυμούν να έχει η χώρα τους.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αν τελικώς επιβεβαιωθεί με κάθε λεπτομέρεια ότι πρόκειται για μια νέα Novartis, θα είναι άλλο ένα περιστατικό πολιτικού αριβισμού προκειμένου να συκοφαντηθούν πολιτικοί αντίπαλοι, ελλείψει άλλης έντιμης, βάσιμης και πειστικής πολιτικής επιχειρηματολογίας. Ευθύνη της κοινωνίας είναι να αξιολογεί ανάλογες πρακτικές και τακτικές, ώστε να βγάζει συμπεράσματα για τη σοβαρότητα αυτών που θέλουν να την παραπλανήσουν, φερόμενοι μάλιστα ασυγγνώστως επιπόλαια.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή