Στον χώρο της μικροπολιτικής (που αυτή κυριαρχεί στην επικαιρότητα όταν απουσιάζει η αυθεντική πολιτική) τις τελευταίες ημέρες την επικαιρότητα απασχολεί το πτυχίο πολιτικού του κυβερνώντος κόμματος, το όνομα του οποίου υπάρχει και στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η σχετική συζήτηση και κριτική γίνεται γύρω από το αν είναι αυθεντικό το πτυχίο του πολιτικού και αν αυτός μεγαλοποίησε τον τίτλο του πτυχίου χωρίς να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κατακριτέο είναι βεβαίως να έχει επιχειρήσει κάτι τέτοιο.

Διαβάστε: Βουλή: Στις 22 Απριλίου η συζήτηση για τις άρσεις ασυλίας των 13 "γαλάζιων" βουλευτών που αναφέρονται στη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ

Το ζήτημα, όμως, θεωρώ ότι ξεκινάει από την πτυχιομανία που είναι μία παθογένεια στην Ελλάδα και για τον λόγο αυτό υπήρχαν πάντοτε και πολλοί άνεργοι με πτυχίο. Σαφώς και είναι καλό να υπάρχει μία πανεπιστημιακή μόρφωση και να μην είναι κανείς «ξύλο απελέκητο», όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Αλλά, κακά τα ψέματα, η πανεπιστημιακή μόρφωση, πέραν της γνώσης δεν εξασφαλίζει και την ικανότητα. Ειδικώς μάλιστα στην πολιτική. Διαφορετικά δεν θα επιβεβαιωνόταν πολλές φορές στην πράξη η γνωστή διαπίστωση του Μπίσμαρκ: «Τρεις καθηγητές και η χώρα έχει φαλίρει». Εννοώντας τους στη διακυβέρνηση μιας χώρας!

Στην εγχώρια πολιτική, με βάση την εμπειρία, αρκεί ένας πολιτικός να έχει μία στοιχειώδη γνώση, δηλαδή πρωτίστως να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα και από κει και πέρα να μπορεί να χωρίσει δύο γαϊδάρων άχυρα. Διότι έχουμε πάμπολλα παραδείγματα πολιτικών που όχι μόνο τα δύο άχυρα δεν μπορούν να χωρίσουν αλλά ούτε και να ξεχωρίσουν ποιο είναι το άχυρο και ποιος ο γάιδαρος!

Γι΄ αυτό και πολλοί θεωρούν πιο πρακτικούς στη λύση προβλημάτων τους τεχνοκράτες, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι και αυτοί, μπορεί μεν να έχουν πρακτικό μυαλό, αλλά επειδή είτε δεν έχουν το προσόν της ευελιξίας που διαθέτει ένας πολιτικός είτε επειδή είναι μονομανείς στις απόψεις τους, δεν υποπίπτουν σε ηχηρές γκάφες. Γκάφες που είναι ζημιογόνες για το κόμμα στο οποίο ανήκουν ή τελείως καταστρεπτικές αν το κόμμα τους τυχαίνει και να κυβερνά.

Το συμπέρασμα είναι απλό και στην περίπτωση της πολιτικής. Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, όπου στην περίπτωση της πολιτικής το ράσο μπορεί να είναι ένα πτυχίο. Πρακτικός νους χρειάζεται και η κατανόηση της σημασίας του αυτονόητου. Όλα τα άλλα είναι ...καρυκεύματα. Μπορεί το ιδανικό να είναι η ύπαρξη αυτών των προσόντων σε έναν πολιτικό μαζί με τη μόρφωση, αλλά αν διαθέτει μόνον αυτά χωρίς τα προαναφερθέντα προσόντα μάλλον επιζήμιος είναι. Με τα προσόντα αυτά αλλά χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος, με μόρφωση μόνο όμως, χωρίς τα προσόντα αυτά, είναι άχρηστος. Και αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν στοιχειώδους μόρφωσης πολιτικοί αλλά με την εξυπνάδα να ακούν τους γνώστες των θεμάτων και με ικανούς συμβούλους δίπλα τους πέτυχαν απόλυτα, εκεί που οι... παραμορφωμένοι τα είχαν κάνει μούσκεμα!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή