Σε προηγούμενο σημείωμα είχα αναφερθεί σε απορία γνωστού και έμπειρου δημοσκόπου για το πώς σκέπτεται πλέον η κοινωνία. Επιβεβαίωση της εύγλωττης αυτής απορίας του είναι και η ανάδειξη, δημοσκοπικώς τουλάχιστον, της νεόκοπης ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα σε δεύτερο κόμμα. Δηλαδή στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακούγοντας μάλιστα σε ραδιοφωνική εκπομπή επιστήμονα αναλυτή να λέει ότι οι δημοσκοπήσεις ποτέ δεν έπεσαν έξω ως προς τη θέση των κομμάτων που τελικώς πήραν στις εκλογές, μπορούμε να εικάσουμε ότι ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας, που δεν το λες και μη ευνοϊκή προοπτική για τον πρωθυπουργό. Κάθε άλλο.

Το ερώτημα είναι (που ταυτίζεται με την προαναφερθείσα απορία του δημοσκόπου για το πώς σκέπτεται η κοινωνία ως προς τις πολιτικές επιλογές της) αν όλοι αυτοί που αναδεικνύουν σε δεύτερο κόμμα το κόμμα του κ. Τσίπρα, πριν καν να κάνει την πρώτη περπατησιά του μάλιστα, έχουν ξεχάσει τη διακυβέρνησή του. Και τους λόγους βεβαίως που τους έκαναν να θέσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον τότε αρχηγό του στο περιθώριο ώστε αυτός να χάσει σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και, τέλος, να παραιτηθεί εγκαταλείποντας, έστω και προσωρινά, την πολιτική.

Επειδή δεν είναι δυνατόν να έχουν ξεχάσει τι τράβηξαν και αυτοί μαζί με την υπόλοιπη χώρα, προφανώς και δεν είναι μοναδική εκδοχή για το πώς σκέπτεται ένα λ.χ. αντιδεξιό μένος. Η βασική εκδοχή είναι ότι δεν θεωρούν τους υπόλοιπους αρχηγούς και τα κόμματά τους ικανούς να σταθούν εμπόδιο στην κυβερνώσα παράταξη, οπότε αφήνουν τις ελπίδες τους για κάτι διαφορετικό -αν ποτέ και όποτε προκύψει- σε αυτόν που τους παραπλάνησε! Πρόκειται στην ουσία για μία αντίληψη με δύο σκέλη, διόλου κολακευτικά για τον ευρύτερο χώρο της αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια, προτιμούν όσοι είναι διατεθειμένοι να ξαναψηφίσουν τον κ. Τσίπρα να τους καταλογιστεί είτε τυφλός φανατισμός είτε αβελτηρία στις επιλογές τους, θεωρώντας τον ως τον μόνο ικανό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και αν έχει χάσει σε αλλεπάλληλες αναμετρήσεις!

Από την άλλη, η αποδοκιμασία αυτή των λοιπών κομμάτων της αντιπολίτευσης -που δεν τα λες και λίγα- και των επικεφαλής τους, θα πρέπει μάλλον να βάλει σε σκέψεις τους λοιπούς πολιτικούς αρχηγούς για το μικρό πολιτικό βάρος που τους αναγνωρίζεται. Και δεν είναι μόνο απόδειξη αυτού το γεγονός ότι μία σημαντική μερίδα ψηφοφόρων προτιμάει τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και η μικρή δημοσκοπική απήχηση που έχουν ακόμη και πριν από την εμφάνιση Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο. Που και για τον λόγο αυτό συγκεντρώνουν τόσο μικρά ποσοστά, ώστε θα έπρεπε να συμμαχήσουν όλοι μαζί και να κατέβουν ενιαία στις εκλογές σε τρόπο ώστε το σύνολο των ποσοστών τους να πλησιάσει τα νεοδημοκρατικά ή να τα ξεπεράσει! Μάλλον με κατάπτωση μοιάζει όλο αυτό…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή.