∆εν ξέρω πόσοι σήµερα γνωρίζουν τη φράση «Η µαϊµού του Κωλέττη». Μπορεί και να µην ξέρουν καν ποιος ήταν ο συγκεκριµένος πολιτικός των πρώτων χρόνων που γίναµε κράτος - δεν λέω κανονικό, γιατί τέτοιο ποτέ δεν γίναµε και κάποια µικρά διαστήµατα που λειτούργησε ως τέτοιο είναι απλώς η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Τον Κωλέττη βεβαίως δεν θα συνέφερε κανέναν σύγχρονο συνάδελφό του να τον έχει για παράδειγµα. Μούτρο ήταν και διεφθαρµένος, ασχέτως αν τον έχουµε κάνει και δρόµο. Αντιθέτως, ως παράδειγµα µπορεί να έχουν αρκετοί σηµερινοί πολιτικοί κάποια... κολλητή του. Που όπως δηλοί ο πολιτικός µύθος ήταν η µαϊµού του, η οποία και αποτέλεσε την έµπνευση για τη γνωστή φράση. Μπορεί να µην επιβεβαιώνεται ιστορικά η ύπαρξη της µαϊµούς, αλλά όπως λένε και οι Ιταλοί, «Se non è vero, è ben trovato».

Επειδή η φράση έχει δύο-τρεις έννοιες, αυτό δίνει τη δυνατότητα της σηµειολογικής κατηγοριοποίησης των πολιτικών ανδρών στους οποίους ταιριάζει απολύτως η έκφραση. Μία έννοια είναι ότι περιγράφεται κάποιος ο οποίος κάνει γελοίες µιµήσεις ή και αποµιµήσεις. Νοµίζω ότι δεν είναι δύσκολο για όσους παρακολουθούν τα πολιτικά πράγµατα να εντοπίσουν πρόσωπα τα οποία επιχειρούν να µιµηθούν άλλες πολιτικές προσωπικότητες, ώστε να αντλήσουν από τη µίµηση αυτή κάποιο κύρος - και για την ακρίβεια όσο τους λείπει. Το αν µιµούνται ωραία ή όχι αυτό είναι ζήτηµα αξιολόγησης από τον κυρίαρχο λαό, οπότε αναλόγως της απήχησης που µπορεί να έχει, ενδεχοµένως να είναι κατάλληλος για το «∆ελφινάριο» ή το Θέατρο των Βράχων, βάσει της αρχής, πρώτον, ότι κανένα επάγγελµα δεν είναι ντροπή και, το κυριότερο, ότι πάντοτε ισχύει η λαϊκή θυµοσοφία που λέει, «µάθε τέχνη κι άσ’ τηνε και σαν πεινάσεις πιάστηνε»...

Η άλλη ερµηνεία της σχετικής φράσης είναι ότι περιγράφει κάποιον που είτε υπακούει τυφλά κάποιον είτε αποτελεί όργανό του χωρίς βούληση, αλλά είναι του τύπου «σήκω σήκω, κάτσε κάτσε»... Με άλλα λόγια είναι υποχείριο κάποιου άλλου. Κάποιου σύγχρονου Κωλέττη π.χ. Στην κατηγορία αυτή των... προβάτων ασφαλώς ανήκουν πολλοί. Υπό µία έννοια µπορεί να είναι και φυσική αντίδραση, καθώς έχοντες τουλάχιστον το γνώθι σαυτόν, ακόµη κι αν δεν έχουν µυαλό, αξιολογούν τις ελλείψεις τους οπότε σου λέει κάλλιο σφουγγοκωλάριος κάποιου, παρά έρηµη καλαµιά στον κάµπο, που δεν θα έχω στον πολιτικό ήλιο µοίρα.

Η αλήθεια είναι ότι έχουµε δει αρκετούς τα τελευταία χρόνια να συµπεριφέρονται ως οσφυοκάµπτες απέναντι στους αρχηγούς των κοµµάτων στα οποία συµπεριλήφθηκαν. Επειδή δε η µοίρα είναι άγνωστη και δεν εξαιρεί την πολιτική από τα παιχνίδια της, είδαµε πολλούς να αποµακρύνονται από τον... Κωλέττη τους, αλλά στη συνέχεια να επανέρχονται ακόµη περισσότερο υπάκουοι και βολικοί. Αλλωστε, ποιος επικεφαλής γενικώς, πολύ περισσότερο στον πολιτικό χώρο, δεν θέλει να έχει δίπλα του βολικούς; Βολευτές χρειάζεται, περισσότερο από βουλευτές...

Δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή»