Η περίπου συντριπτική νίκη του ακροδεξιού κόµµατος AfD στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στη Γερµανία έναντι των Χριστιανοδηµοκρατών αποτελεί µία από τις ενδείξεις ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης πλέον οι κοινωνίες στρέφονται προς τη ∆εξιά και µάλιστα προς τα άκρα της. Προφανώς δεν είναι οι εξελίξεις αυτές αποτέλεσµα µόνο του µεταναστευτικού προβλήµατος, που ούτως ή άλλως αποτελεί κυρίαρχο τελικώς για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το συνοδεύουν οικονοµικά προβλήµατα και οι δυσοίωνες οικονοµικές προοπτικές της µεγάλης πληθυσµιακής πλειοψηφίας των κοινωνιών αυτών και η αδυναµία των κεντρώων και κεντροδεξιών κυβερνήσεων να προσφέρουν λύσεις. Οι πολιτικές αυτές εξελίξεις αποτελούν για πολλούς και όχι αδίκως δυναµίτιδα στα θεµέλια των δηµοκρατικών πολιτευµάτων.

∆ιότι είναι εντυπωσιακή η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη, µε κόµµατα µάλιστα που ενώ σήµερα οι ηγέτες τους για ευνόητους λόγους αποποιούνται το παρελθόν τους, εντούτοις έχουν φλερτάρει και µε τις αρχές του ναζισµού αλλά και του φασισµού. Όπως το AfD παραδείγµατος χάρη. Μπορεί η Μελόνι στην Ιταλία να έχει αλλάξει προσαρµοζόµενη σε έναν πολιτικό ρεαλισµό, αλλά αυτό δεν σηµαίνει ότι θα έχουν ανάλογη ρεαλιστική συµπεριφορά και οι ακροδεξιές ηγεσίες άλλων ευρωπαϊκών κοµµάτων, που φλερτάρουν πλέον ανοικτά µε την εξουσία µε τις δυνατότητες που τους προσφέρουν οι κοινωνίες των χωρών τους. Μπορούν οι εξελίξεις αυτές, που αναδεικνύουν σε πολιτικό κανόνα τον λαϊκισµό -γιατί ασφαλώς οι συγκεκριµένοι ηγέτες δεν διαθέτουν µαγικές λύσεις-, να «µεταναστεύσουν» στην Ελλάδα;

Μία πρώτη εκτίµηση είναι ότι αυτό είναι µάλλον δύσκολο, για τον απλούστατο λόγο ότι η Ελλάδα πέρασε από αυτήν τη φάση και µάλιστα µέσα από το φαινόµενο της Χρυσής Αυγής, που δεν αποδοκιµάστηκε µόνο τελικώς αλλά και καταδικάστηκε ως εγκληµατική οργάνωση. Από τη Ν∆, να µην το ξεχνάµε αυτό και κυρίως να µην το ξεχνούν οι αριστεροί. Μπορεί οι επιπτώσεις από τον πόλεµο στην Ουκρανία και οι ενεργειακές επιπτώσεις στην Ευρώπη να έχουν αποτελέσει την αφετηρία της ανάδειξης και πάλι των ακροδεξιών κοµµάτων ως πρωταγωνιστών στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αλλά οι αφορµές έχουν θεµελιωθεί αρκετά χρόνια πίσω. Πρώτον, τα µέτρα λιτότητας εξαιτίας της οικονοµικής κρίσης που προηγήθηκε και που επιβάρυναν µισθωτούς και συνταξιούχους και µείωσαν την προσφορά του κράτους προς τους πολίτες και, κυρίως, την κοινωνική πρόνοια.

∆εύτερον, η ανεργία που συνεχώς αυξανόταν εξαιτίας της ύφεσης αλλά και της χρησιµοποίησης µεταναστών. Μίαςύφεσης που και σήµερα προβλέπεται πάλι για την παγκόσµια οικονοµία µε αφορµή δύο πολέµους, για τους οποίους φαίνεται ότι δεν υπάρχει διέξοδος εξαιτίας κυρίως των ηγετών που τους άρχισαν. Συνοδευτικά έχουµε και τον πληθωρισµό που συρρικνώνει την αγοραστική δύναµη των πολιτών. Τρίτη αφορµή υπήρξε η εγκληµατικότητα, την οποία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης απέδωσαν στην αύξηση των µεταναστών και, κυρίως, των λαθραίων εξ αυτών.

Το Μεταναστευτικό παραµένει ένα διαρκές πρόβληµα και πάνω σε αυτό έχουν στηριχθεί τα ακροδεξιά κόµµατα για να αυξήσουν την επιρροή τους. Στη χώρα µας, πέραν της Χρυσής Αυγής, που υπήρξε ένα λίαν ακραίο παράδειγµα ακροδεξιάς πολιτικής απόφυσης, οι λοιπές απόπειρες µπορεί να µην έχουν στοιχεία ναζιστικής συµπάθειας, αλλά διακρίνονται για έναν ακραίο εθνικισµό που µέσω µιας πατριωτικής προσήλωσης επιχειρείται να γίνει εκµετάλλευση τωνεύλογων, κατά τα άλλα, πατριωτικών ενστίκτων του λαού. Το ερώτηµα είναι αν οποιοδήποτε άλλο κόµµα, πέραν αυτού του κ. Βελόπουλου, στα δεξιά της Ν∆ θα µπορέσει να κόψει ψηφοφόρους από αυτήν. Ειδικώς µάλιστα αν ιδρύσει τελικώς κόµµα και ο κ. Σαµαράς.

Ορισµένοι µέσα στη Ν∆ διατυπώνουν και την εκτίµηση ότι ενόψει µιας ενδεχόµενης ακυβερνησίας, η οποία θα έχει ζηµιές που θα πληρώσει η κοινωνία η ίδια, πιο πιθανό είναι να «φάνε τις σάρκες τους» τα κόµµατα που κινούνται στον δεξιό και ακροδεξιό χώρο, καθώς µάλιστα διακινούνται πληροφορίες ότι θα κατέβει στις προσεχείς εκλογές µε κόµµα και ο αποφυλακιζόµενος Κασιδιάρης. Υποστηρίζουν επίσης ότι η ιδεολογική επέκταση της Νέας ∆ηµοκρατίας από τη δεξιά βάση της και στον χώρο του Κέντρου αντισταθµίζει την όποια θεωρητική απώλεια. Και λέµε «θεωρητική», διότι τελικώς πριν από την κάλπη αξιολογείται η απόδοση µιας κυβέρνησης σε συνάρτηση των δυσκολιών που αντιµετωπίζει µια χώρα, ειδικώς δε αν οι δυσκολίες αυτές δεν οφείλονται σε χειρισµούς της κυβέρνησης αλλά σε εξωγενείς παράγοντες.

Οι πλέον αισιόδοξοι στην κυβερνητική παράταξη θεωρούν ότι τελικώς θα πρυτανεύσει η λογική όταν ειδικώς στην πρώτη εκλογική αναµέτρηση και στην περίπτωση που δεν θα έχει επιτευχθεί αυτοδυναµία θα είναι ορατός ο κίνδυνος της πολιτικής αστάθειας εν µέσω διεθνών προβληµάτων που θα έχουν τις επιπτώσεις τους και στο εσωτερικό της χώρας µας. Και, επιπλέον, η ελληνική κοινή γνώµη θα είναι πληροφορηµένη από τις συνέπειες των κυβερνητικών κλυδωνισµών στην Ευρώπη από την πολιτική αναταραχή που θα έχει προκαλέσει, τελικώς, η άνοδος εκεί των ακροδεξιών κοµµάτων ή η κατάληψη της εξουσίας από αυτά. 

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή