Στην υπό κρίση, κοινωνική και οικονοµική, σήµερα Γαλλία δεν λείπουν από τη γαλλική Αριστερά οι προτάσεις που θα τη βύθιζαν σε ακόµη µεγαλύτερο δηµοσιονοµικό βάραθρο. Τι ζητάει ο Μελανσόν προκειµένου να εκµεταλλευτεί µε λαϊκίστικους όρους αυτό που συµβαίνει σήµερα στη χώρα του; Να σταµατήσει η λιτότητα και να δοθούν χρήµατα ώστε να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη, τα οποία θα πάρει η κυβέρνηση -και προφανώς ο ίδιος αν θα ελάµβανε την εξουσία- από τους πλούσιους και τις κερδοφόρες επιχειρήσεις. Κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει, όταν κάποιοι του ζητούσαν να φορολογήσει µε µεγάλα ποσά την ελληνική ναυτιλία, ότι τα πλοία έχουν προπέλες, εννοώντας ότι θα φύγουν από την ελληνική σηµαία για να υψώσουν άλλων χωρών µε πιο ευνοϊκή φορολογία. Οι πλούσιοι Γάλλοι ή οι κερδοφόρες επιχειρήσεις µπορεί να µην έχουν προπέλες, αλλά προφανώς έχουν άλλους τρόπους να αποφύγουν τις απειλές του Μελανσόν έτσι και τίθεντο σε εφαρµογή.

Έχουν συµπληρωθεί ήδη πάνω από 20 χρόνια από την ηµέρα που πέθανε ένας από τους κορυφαίους οικονοµολόγους στον κόσµο, ο Τζον Κένεθ Γκαλµπρέιθ, γνωστός όχι µόνο ως καθηγητής του Χάρβαρντ αλλά και ως πολυγραφότατος συγγραφέας οικονοµικών συγγραµµάτων, µε πιο γνωστό από αυτά την «Κοινωνία της αφθονίας». Και αν δεν µε απατά η µνήµη µου, ο γιος του ήταν ένας εκ των περιστασιακών συµβούλων του Αλέξη Τσίπρα. Τα οικονοµικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει ο κόσµος ακολουθούν πάντα µία κυκλική πορεία. Για αυτό και πάντοτε, µετά την αντιµετώπισή τους και την περίο δο ευφορίας που θα ακολουθήσει, θα υπάρξει και µία επιστροφή σε µικρή ή µεγάλη κρίση. Η Ελλάδα, σε σχέση µε αυτό που πέρασε προ ολίγων ετών, δεν θα µπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. ∆ιαφέρει ίσως από άλλες χώρες, ως προς την αντιµετώπιση κάθε φορά των οικονοµικών προβληµάτων της, στο γεγονός ότι επί σειράν ετών κρατικιστικές αντιλήψεις εξοικείωσαν έναν λαό µε την απαίτηση της κρατικής προστασίας, ό,τι και αν γίνει.

Και αυτό το πνεύµα ήταν φυσικό να εξουδετερώσει οποιεσδήποτε δυνατότητες οικονοµικής ευελιξίας, µε τελική συνέπεια να εµποδίζεται η εφαρµογή πολιτικών που θα οδηγούσαν ταχύτερα σε αντιµετώπιση των προβληµάτων και κατ’ επέκταση σε ταχύτερη ανάπτυξη. Οι απόψεις του µεγάλου οικονοµολόγου που θα ακολουθήσουν δεν κατατίθενται ως φόρος τιµής στη µνήµη του, αλλά επειδή και πάλι η ανάγκη ενός µικρότερου κράτους στη χώρα µας και µεγαλύτερης ευελιξίας στην αγορά εργασίας βρίσκεται αντιµέτωπη µονίµως µε τον συνδικαλισµό. Ας δούµε µερικές σχετικές θέσεις του Γκαλµπρέιθ για την υποχρέωση του κρά τους να εξασφαλίζει την απασχόληση:
  • Ασφαλώς µερικές βιοµηχανίες όπως λόγου χάρη οι σιδηρόδροµοι -είναι ένα σχετικό παράδειγµα για όλες τις χώρες- πρέπει να λειτουργούν µε ζηµίες. Από την άλλη πλευρά όµως δεν µπορείς να απαιτήσεις από οποιαδήποτε επιχείρηση να λειτουργεί µε ζηµίες προκειµένου να προσφέρει απασχόληση. Αυτό είναι ένας µοιραίος πειρασµός, του οποίου έχουν γίνει βορά όλες οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Μία τέτοια απαίτηση σηµαίνει στην πράξη ότι το ανθρώπινο δυναµικό, οι εργοστασιακές εγκαταστάσεις και οι διοικητικές και επιχειρηµατικές ικανότητες θα πρέπει να σπαταλούνται σε αγαθά για τα οποία ο κόσµος πιστεύει ότι δεν αξίζουν να αγοράζονται! Αυτό έχει ένα απαξιωτικό αποτέλεσµα για την επιχείρηση και καλούνται, από την άλλη πλευρά, οι πολίτες να πληρώσουν για τις ζηµίες. Και να πω και κάτι άλλο. Τίποτε δεν δίνει µεγαλύτερη χαρά στους κρατιστές από µία δηµόσια επιχείρηση που επιβιώνει µόνο από γενναίες επιδοτήσεις.
  • Όσον αφορά τις δηµόσιες επιχειρήσεις, κάποτε πρότεινα -ανέφερε ο Γκαλµπρέιθ- να µην έχουν αυτές διοικητικό συµβούλιο αλλά ένα διοικητικό σώµα από ορκωτούς λογιστές, µεγάλης ακεραιότητας και επαγγελµατικής επάρκειας.
∆εν θα παρενέβαιναν στο µάνατζµεντ, αλλά θα επόπτευαν αν τηρούνταν οι νόµοι κατά τη λειτουργία της επιχείρησης. Ούτε παραπλάνηση των καταναλωτών, ούτε ατασθαλίες, ούτε µεροληπτική συµπεριφορά σε ορισµένες κατηγορίες εργαζοµένων, ούτε «λαδώµατα» και τα τοιαύτα. Και το τεστ για το µάνατζµεντ της επιχείρησης, που θα είχε αυτονοµία αποφάσεων αλλά σε πλαίσιο τήρησης των νόµων και της ηθικής, θα ήταν να διατηρεί έναν ικανοποιητικό ρυθµό κερδών και ανάπτυξης, όντας υπεύθυνο για τα αποτελέσµατα. «Τα οικονοµικά της αθώας απάτης» ήταν το τελευταίο βιβλίο του Τζον Κένεθ Γκαλµπρέιθ. Στο βιβλίο αυτό αναδεικνύει τις «αθώες απάτες», όπως τις ονοµάζει, που κρύβονται πίσω από τα οικονοµικά των κυβερνήσεων. Η οικονοµία και γενικότερα τα οικονοµικά και πολιτικά συστήµατα καλλιεργούν τη δική τους αλήθεια υπό την πίεση συνήθως των συµφερόντων.

∆εν ξέρουµε αν ο Γκαλµπρέιθ πριν το γράψει είχε πάρει στοιχεία από την ΕΕ για τις προ ετών αλχηµείες των Ελλήνων εκσυγχρονιστών ή αν έµαθε για τα αποτελέσµατα της απογραφής που είχε γίνει, µε νόµο µάλιστα του ΠΑΣΟΚ. Η ουσία είναι ότι όσα είχαν γίνει µεταξύ 2000 και 2004 αλλά και όσα ορισµένοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν, όπως ο Μελανσόν για παράδειγµα στην ευρισκόµενη σε κρίση σήµερα Γαλλία αλλά και κάθε αριστερός αιθεροβάµων, ουσιαστικώς αποτελούν τη µεγαλύτερη επαλήθευση της αλήθειας που περιγράφει ο Αµερικανός οικονοµολόγος, όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή