Sinners: Πώς μια gangster ταινία σάρωσε τα Oscar με 16 υποψηφιότητες; - Τι είδε η Ακαδημία που εσύ έχασες (Εικόνες & Βίντεο)

Την Πέμπτη που ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα Oscar, στο Twitter έγινε... χαμός. «16 υποψηφιότητες για το Sinners; Τι έχει δει η Ακαδημία που δεν είδαμε εμείς;» Και ξέρεις κάτι; Και εγώ σκέφτηκα το ίδιο. Μέχρι που την είδα για δεύτερη φορά. Γιατί το Sinners δεν είναι από εκείνες τις ταινίες που τις βλέπεις μια φορά, λες «ωραία ήταν», και προχωράς. Είναι από εκείνες που στη μέση της νύχτας σκέφτεσαι «Ει περίμενε, εκείνη η σκηνή»... και θες να πατήσεις play ξανά. Οπότε όχι, δεν θα σου κάνω άλλο ένα «10 πράγματα που δεν πρόσεξες» clickbait. Θα σου πω γιατί η Ακαδημία την τίμησε με 16 υποψηφιότητες - και γιατί εσύ που την είδες ήδη, ίσως χρειαστεί να την ξαναδείς.

Διαβάστε: Bugonia: Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου που διεκδικεί 4 Όσκαρ - Τι σημαίνει ο τίτλος και γιατί οι μέλισσες είναι το "κλειδί"; (Εικόνες & Βίντεο)

Το Θέμα με τον Michael B. Jordan (και όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις)

Όλοι λένε «παίζει δύο ρόλους, μπράβο CGI». Ναι, οκ. Αλλά το trick δεν είναι ότι παίζει δίδυμα. Είναι ότι δεν καταλαβαίνεις ποιον βλέπεις κάθε φορά. Σοβαρά. Υπάρχουν σκηνές που νομίζεις ότι βλέπεις τον έναν αδερφό, και ξαφνικά από μια λεπτομέρεια - έναν τρόπο που σφίγγει το σαγόνι του, μια στιγμιαία έκφραση - καταλαβαίνεις «α, όχι, αυτός είναι ο άλλος». Και τότε αρχίζεις να αμφιβάλλεις για όλες τις προηγούμενες σκηνές. Αυτό είναι υποκριτική. Όχι «ωω, είμαι τρομερός». Είναι «θα σε κάνω να χάσεις τον ύπνο σου προσπαθώντας να θυμηθείς ποιος ήταν ποιος».

Και ναι, γι' αυτό πήρε την υποψηφιότητα για Α' Ανδρικό.

Η μουσική που δεν ακούς (αλλά νιώθεις)

Ο Ludwig Göransson - ξέρεις, αυτός που έκανε το Black Panther, το Oppenheimer - εδώ έκανε κάτι διαφορετικό. Δεν έφτιαξε soundtrack να το ακούς στο Spotify. Έφτιαξε ατμόσφαιρα που σε πνίγει. Υπάρχει μια σκηνή - δεν θα σπόιλάρω ποια - όπου η μουσική είναι τόσο χαμηλόφωνη που σχεδόν δεν την ακούς. Αλλά νιώθεις την ένταση. Το στήθος σου σφίγγεται. Και όταν τελειώσει η σκηνή, συνειδητοποιείς ότι κρατούσες την αναπνοή σου. Αυτός είναι ο λόγος που η ταινία είναι υποψήφια για Μουσική, Ηχητικό Μοντάζ, ΚΑΙ Sound Mixing. Δεν είναι η μουσική - είναι πώς την νιώθεις.

Ο Ryan Coogler σκηνοθέτησε μια ταινία μέσα στην ταινία

Εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον. Το Sinners παίζει σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα. Στην επιφάνεια: Gangster ταινία, Ποτοαπαγόρευση, blues, αμαρτία, εκδίκηση. Τα κλασικά. Από κάτω: Μια ταινία για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας vs. πώς είμαστε πραγματικά. Κάθε καθρέφτης στην ταινία - και υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ - είναι ένα ψέμα. Κάθε αντανάκλαση είναι ελαφρώς διαφορετική από το πρωτότυπο. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι όλη η πουέντα. Και όταν το πιάνεις - γιατί δεν στο λέει η ταινία, πρέπει να το νιώσεις - όλα αλλάζουν. Θες να την ξαναδείς από την αρχή.

Γι' αυτό είναι υποψήφια για σκηνοθεσία και σενάριο.

 

Τα κοστούμια που αλλάζουν (αλλά δεν το παρατηρείς)

Στην αρχή της ταινίας, τα αδέλφια είναι ντυμένα απολύτως ίδια. Ίδιο κοστούμι, ίδια γραβάτα, ίδια πάντα. Καθώς η ταινία προχωράει, τα ρούχα αρχίζουν να αποκλίνουν. Πρώτα ελάχιστα - ένα κουμπί ανοιχτό εδώ, μια τσέπη εκεί. Μετά πιο πολύ. Στο τέλος; Δεν θα το σπόιλαρα για τίποτα. Αλλά όταν το δεις, θα πεις «Α, ΑΥΤΟ ήταν». Η Charlese Antoinette Jones (costume designer) δεν φτιάχνει απλώς ωραία ρούχα εποχής. Σου λέει την ιστορία χωρίς λέξεις.

Υποψηφιότητα για κοστούμια? Check.

 

Η φωτογραφία που σε κάνει να νιώσεις άβολα (με τον καλό τρόπο)

Η Autumn Durald Arkapaw - η γυναίκα πίσω από την κάμερα - κάνει κάτι πολύ έξυπνο. Δεν φωτίζει την ταινία σαν «ωραία περιοδική ταινία». Τη φωτίζει σαν εφιάλτη που προσποιείται ότι είναι όνειρο. Οι σκιές είναι λίγο πιο βαθιές από όσο πρέπει. Τα φώτα λίγο πιο λαμπερά. Το χρώμα αλλάζει ανάλογα με το τι κάνουν οι χαρακτήρες - όχι με το πού είναι. Και έχει μια σκηνή - ΜΟΝΟ μια σκηνή - που είναι σχεδόν ασπρόμαυρη. Όταν τη δεις, θα καταλάβεις γιατί.

Καλύτερη φωτογραφία; Ναι.

Το production design που είναι χαρακτήρας

Δεν είναι απλώς «ωραίο σκηνικό της δεκαετίας του '20». Κάθε δωμάτιο, κάθε γωνία, κάθε αντικείμενο έχει νόημα. Υπάρχουν συμμετρίες που είναι σχεδόν OCD-level τέλειες. Και μετά υπάρχουν σπασμένες συμμετρίες που σε κάνουν να νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ξέρεις τι. Τα speakeasies, τα σπίτια, ακόμα και οι δρόμοι - όλα είναι φτιαγμένα να σε κάνουν να νιώσεις παγιδευμένος. Όπως ακριβώς νιώθουν οι χαρακτήρες.

Γιατί 16 υποψηφιότητες, Τελικά;

Γιατί το Sinners δεν είναι «καλό» σε ένα πράγμα. Είναι εξαιρετικό σε όλα.

Υποκριτική; Top tier.
Σκηνοθεσία; Αριστούργημα.
Μουσική; Ανατριχιαστική.
Φωτογραφία; Σκοτεινά όμορφη.
Κοστούμια; Αφήγηση χωρίς λόγια.
Μοντάζ, ήχος, VFX, makeup, παραγωγή; Όλα στο 100%.

Αλλά το πιο σημαντικό; Όλα δουλεύουν μαζί. Δεν είναι 10 καλά πράγματα σε μια ταινία. Είναι ΕΝΑ πράγμα, φτιαγμένο από 10 άψογα κομμάτια.

Και αυτό, είναι σπάνιο!

Το Verdict

Το Sinners δεν είναι για όλους. Είναι σκοτεινό, είναι βίαιο, είναι ηθικά ασαφές. Και δεν σου λέει τι να σκεφτείς. Αλλά αν σου αρέσει ο κινηματογράφος που σε κάνει να δουλέψεις - να προσέξεις, να σκεφτείς, να ξαναδείς - τότε καταλαβαίνεις γιατί η Ακαδημία το λάτρεψε. 16 υποψηφιότητες δεν είναι τύχη. Είναι αναγνώριση ότι κάποιοι έφτιαξαν κάτι που δεν θα ξεχάσουμε σύντομα.