Σε μια εξομολόγηση που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, η Μαριάννα Παπαμακαρίου αφήνει για λίγο τα φώτα της πίστας και μιλά στο parapolitika.gr και την Τίνα Μιχαηλίδου για όσα τη διαμόρφωσαν. Πιο ανοιχτή και ειλικρινής από ποτέ, περιγράφει μια διαδρομή γεμάτη απορρίψεις, πίστη στον εαυτό της, επιμονή και προσωπικές νίκες, χωρίς να κρύβει τις δυσκολίες και τις πιο ευάλωτες στιγμές της.

Διαβάστε: Τι να λέει… η Ιωάννα Μάνδρου χωρίς κοστούμι στο parapolitika.gr: "Δεν ήθελα να κάνω παιδιά - Είχα το τραύμα του ορφανού" (Βίντεο)

Η τραγουδίστρια, που σήμερα βρίσκεται δίπλα στον Αντώνη Ρέμο, ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές του εαυτού της: από τα παιδικά της χρόνια και τις δυσκολίες της δισκογραφίας, μέχρι τις στιγμές που τη σημάδεψαν πάνω και κάτω από τη σκηνή. «Έχω χάσει δουλειές, μου έχουν κλείσει πόρτες μόνο για τα κιλά», παραδέχεται, μιλώντας ανοιχτά για τη σκληρότητα του χώρου. «Ο γιος μου με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο», λέει συγκινημένη για τη μητρότητα, ενώ αναφέρεται και στην πίστη της: «Κάθε Κυριακή, μετά τα μπουζούκια πάω στην εκκλησία». Την ίδια στιγμή, περιγράφει στιγμές που τη σημάδεψαν βαθιά: «Πάγωσα όταν ήρθε να με δει ένας άνδρας αμέσως μετά την αποφυλάκισή του».


Μαριάννα Παπαμακαρίου: Από τις κλειστές πόρτες στη μεγάλη δικαίωση

Ανατρέχοντας στα πρώτα της βήματα, η Μαριάννα Παπαμακαρίου μιλά για μια διαδρομή γεμάτη εμπόδια. Ήρθε από την Κύπρο στην Ελλάδα γεμάτη όνειρα, όμως η δισκογραφία δεν της άνοιξε εύκολα τον δρόμο. «Είχα φάει κι εγώ την απόρριψή μου από πάρα πολλούς. Κλειστές πόρτες, πάρα πολλές», σημειώνει, περιγράφοντας μια περίοδο που δοκίμασε τις αντοχές της. Παρά τις δυσκολίες, δεν αμφισβήτησε ποτέ τον εαυτό της. «Ποτέ δεν σκέφτηκα άσχημα για τον εαυτό μου. Πάντα πίστευα σε μένα», λέει, εξηγώντας πως αυτή η πίστη ήταν που την κράτησε όρθια. Όπως αποκαλύπτει, ο χρόνος έφερε τη δική του δικαίωση: «Οι ίδιοι άνθρωποι που με απέρριψαν, μου χτύπησαν οι ίδιοι την πόρτα μετά από χρόνια».


Η συνεργασία με τον Αντώνη Ρέμο και η "ευλογία"

Σήμερα, η ίδια μιλά για μια νέα περίοδο στη ζωή της, με τη συνεργασία της με τον Αντώνη Ρέμο να αποτελεί σημείο καμπής. «Νιώθω ευλογία», λέει χαρακτηριστικά. Όπως εξηγεί, αυτό που τελικά την ξεχώρισε ήταν η αυθεντικότητά της: «Ο Αντώνης Ρέμος είδε σε μένα αυτή τη γνησιότητα», ενώ μεταφέρει και τα λόγια του: «Μαριάννα, είσαι τεράστιο μπουρί. Θέλω να είσαι ο εαυτός σου».


Η ζωή μακριά από τη σκηνή: η μητρότητα και η καθημερινότητα

Πίσω από τη δυναμική σκηνική παρουσία, υπάρχει μια εντελώς διαφορετική πλευρά. Στην προσωπική της ζωή επιλέγει την ηρεμία. «Ξυπνάω πάντα πρωί… είμαι μαμά», λέει, περιγράφοντας μια πιο ήρεμη ζωή, μακριά από τη νυχτερινή ένταση. «Μου αρέσει ένα καλό βιβλίο, μια όμορφη βόλτα», συμπληρώνει, τονίζοντας πως η εικόνα της πίστας δεν αντικατοπτρίζει πλήρως τον χαρακτήρα της.


Η αγάπη για τον εαυτό και η προσωπική ισορροπία

Σήμερα δηλώνει περήφανη για όσα έχει καταφέρει. «Αγαπάω τον εαυτό μου. Είναι πολύ σημαντικό να αγαπάμε τον εαυτό μας με τα λάθη μας, με τα πάθη μας, με όλα», τονίζει. Η σχέση της με το τραγούδι ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία: «Από δύο, τριών χρόνων το ήξερα», λέει και θυμάται τον εαυτό της να τραγουδά με μια βούρτσα για μικρόφωνο. Η μητέρα της την οδήγησε από νωρίς στη μουσική εκπαίδευση: «Με ξεκίνησε από τα επτά μου χρόνια ωδείο. Ποτέ δεν μου είπε μεγάλα λόγια και πάντα μου έλεγε “μπορείς και καλύτερα”». Παρά τις δυσκολίες, δεν κοιτάζει πίσω με πικρία. Αντίθετα, θεωρεί πως όλα έγιναν την κατάλληλη στιγμή. «Ήταν αναγκαίο να αργήσει η δική μου ιστορία», λέει, εκφράζοντας μια βαθιά αποδοχή της διαδρομής της.


Οι στιγμές που σημάδεψαν την πορεία της

Από τις πιο καθοριστικές στιγμές της πορείας της ήταν το τηλεφώνημα από τον Σωκράτη Μάλαμα. «Νόμιζα ότι ήταν φάρσα», θυμάται, μέχρι που άκουσε κάτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ: «Μαριάννα, έχω ένα τραγούδι και θέλω να το πεις εσύ και καμία άλλη». Το τραγούδι «Ρήγμα» αποτέλεσε, όπως λέει, «τραγούδι-προίκα», ενώ ο στίχος «Δεν ανήκω πουθενά και κανείς δεν μου ανήκει» την εξέφρασε απόλυτα.
Αντίστοιχα έντονη ήταν και η εμπειρία της με τον Μανώλη Λιδάκη. Από τη στιγμή που περίμενε στην ουρά για ένα αυτόγραφο στο Ηρώδειο, μέχρι το τηλεφώνημα χρόνια μετά για να επανεκτελέσει το «Ρήγμα», μιλά για «τα δώρα της ζωής». «Δεν θα το πίστευα ποτέ», παραδέχεται περιγράφοντας τη συγκίνησή της όταν άκουσε το τραγούδι της με τη φωνή του.


Η σκληρή πλευρά της νύχτας και η κριτική

Η ίδια περιγράφει τη νύχτα χωρίς ωραιοποιήσεις: «Είναι ένα σκληρό γήπεδο». «Χρειάζονται κότσια και γερό στομάχι», εξηγεί. Παραδέχεται πως στο παρελθόν επηρεαζόταν από την κριτική, όμως σήμερα δηλώνει πιο δυνατή: «Τώρα τα αποδέχομαι όλα».


Η δύναμη της επαφής με το κοινό

Μία ιστορία την έχει σημαδέψει ιδιαίτερα: ένας άνδρας, λίγες ώρες μετά την αποφυλάκισή του της είπε: «Πήγα να δω τη μάνα μου… και μετά ήρθα σε σένα». Πάγωσα», παραδέχεται.

Ακόμη πιο έντονη ήταν η εμπειρία της όταν τραγούδησε μέσα σε φυλακές. «Κλαίγανε…», θυμάται, περιγράφοντας κρατούμενους που χόρευαν και έκλαιγαν, φωνάζοντας «ευχαριστούμε». Για την ίδια, οι στιγμές αυτές θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην ψυχή της, καθώς, όπως δηλώνει, η εμπειρία αυτή ήταν κάτι που είχε ανάγκη να ζήσει. «Η μουσική είναι για όλους», σημειώνει, μη μπορώντας να κρύψει τη συγκίνησή της. Για πολλούς από αυτούς, εκείνη η βραδιά ήταν μια σπάνια στιγμή ελευθερίας, μια μικρή γέφυρα επανένταξης στην κοινωνική ζωή.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η απήχησή της πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Όπως αποκαλύπτει στην Τίνα Μιχαηλίδου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταξιδεύουν ακόμη και από το εξωτερικό μόνο και μόνο για να τη δουν ζωντανά. Άνθρωποι από την Τουρκία, τον Λίβανο, το Ισραήλ και το Ηνωμένο Βασίλειο φτάνουν μέχρι την Ελλάδα για ένα και μόνο βράδυ για να την ακούσουν.


Μητρότητα: ο πιο σημαντικός ρόλος της ζωής της

Ο πιο καθοριστικός ρόλος στη ζωή της είναι αυτός της μητέρας και παραδέχεται πως η μητρότητα τη μεταμόρφωσε. «Ο γιος μου με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο», λέει χωρίς να κρύβει τη συγκίνησή της, ενώ δηλώνει ξεκάθαρα: «Τον αγαπάω πάρα πολύ και θα κάνω τα πάντα για το παιδί μου». Περιγράφει τον εαυτό της ως αυστηρή, αλλά συναισθηματική μητέρα: «Χαλάω χατίρια, γιατί πρέπει να μάθει να σέβεται τον κόπο». Η μητρότητα, όπως παραδέχεται, δεν είναι εύκολη υπόθεση, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με τα απαιτητικά ωράρια της νύχτας: «Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί κόντρα στο ωράριο της δουλειάς σου». Υπάρχουν στιγμές εξάντλησης, όπου χρειάζεται απλώς «μια αγκαλιά». Μια αγκαλιά που, τελικά, δίνει και παίρνει από το παιδί της. Ο γιος της αποτελεί σημείο αναφοράς.
Μεγαλώνοντας, αρχίζει να καταλαβαίνει τη δουλειά της, τη βλέπει στην τηλεόραση, ακούει τα τραγούδια της και της μιλά με έναν αυθορμητισμό που μόνο τα παιδιά έχουν. «Μαμά, έχεις πολύ ωραία φωνή», της λέει — μια φράση που, όπως παραδέχεται, έχει τεράστια αξία. Ταυτόχρονα, δεν κρύβει και τις πιο αφοπλιστικές στιγμές: «Μου έχει πει ότι πάχυνα» αναφέρει με ειλικρίνεια, ανοίγοντας μια άλλη, πιο δύσκολη συζήτηση, τη σχέση της με την εικόνα της, η οποία δεν υπήρξε ποτέ εύκολη.


Εικόνα, κιλά και αποδοχή

«Έχω χάσει δουλειές… μου έχουν κλείσει πόρτες μόνο για τα κιλά» λέει μιλώντας για τη σκληρότητα με την οποία κρίνεται ένας άνθρωπος που εκτίθεται. Παρότι αναγνωρίζει τη σημασία της φροντίδας του εαυτού μας, απορρίπτει την τελειότητα: «Δεν είμαστε ρομπότ» λέει εξηγώντας πως η ζωή φέρνει αλλαγές, σωματικές και ψυχικές. Σήμερα, ωστόσο, φαίνεται να έχει βρει την ισορροπία της. «Αγαπάω εμένα», λέει, συνοψίζοντας μια διαδρομή που δεν είχε να κάνει μόνο με τη δουλειά της, αλλά και με τη σχέση της με τον ίδιο της τον εαυτό.


Από το bullying στη δύναμη

Η Μαριάννα Παπαμακαρίου αναφέρεται και στο bullying που δέχθηκε για τη φωνή της από μικρή ηλικία. Η βαθιά, «μπάσα» χροιά της έγινε αφορμή για σχόλια στο σχολείο. Όπως θυμάται, εκείνη η περίοδος την οδήγησε να αμφισβητεί τον εαυτό της, φτάνοντας να ρωτά με αγωνία τη μητέρα της αν υπάρχει κάτι λάθος με τη φωνή της. Με τα χρόνια, ωστόσο, ανέστρεψε πλήρως αυτή την εικόνα. Αυτό που κάποτε γινόταν αφορμή για σχόλια, έγινε η δύναμή της: «Έγινε η κινητήριος δύναμή μου», τονίζει.


Η πίστη στον Θεό και η εσωτερική δύναμη

Η πίστη αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής της. Μεγάλωσε σε μια βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, ως εγγονή ιερέα, και θυμάται τα παιδικά της χρόνια δίπλα στον παππού της, με τον οποίο έψαλλαν μαζί. Η σχέση της με τον Θεό παραμένει μέχρι σήμερα ζωντανή και ουσιαστική. «Ποτέ δεν μας ξεχνάει ο Θεός», τονίζει, επισημαίνοντας πως ακόμη και στις δύσκολες στιγμές βρίσκει εκεί στήριγμα και δύναμη.
Παρά τους απαιτητικούς ρυθμούς της δουλειάς της, η ίδια επιμένει να διατηρεί αυτή την επαφή. Εκκλησιάζεται συχνά και, όπως αναφέρει, φροντίζει να πηγαίνει τον γιο της στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Για εκείνη, είναι μια συνήθεια που δεν διαπραγματεύεται, ακόμη και μετά από ένα βαρύ πρόγραμμα.


Nox Athens: Η συνεργασία και η χημεία επί σκηνής

Η συζήτηση μεταφέρεται στο Nox Athens, όπου εμφανίζεται φέτος δίπλα στον Αντώνη Ρέμο και τον Χρήστο Μάστορα, μια συνεργασία που προέκυψε έπειτα από μια απρόσμενη συνάντηση. Όπως εξηγεί, βρέθηκε σε ένα πάρτι γενεθλίων, όπου γνώρισε τον Αντώνη Ρέμο, με τη συνέχεια να δίνεται μέσω τηλεφώνου και να οδηγεί στη σημερινή τους συνύπαρξη επί σκηνής. Μιλά με ενθουσιασμό για τη συνεργασία της και περιγράφει ένα κλίμα θετικό και αυθεντικό, ενώ ξεχωρίζει την ενέργεια και τη διάθεση των συνεργατών της. Όπως σημειώνει, η χημεία τους είναι εμφανής και επί σκηνής, με τις φωνές τους να «δένουν» φυσικά, παρά τις διαφορετικές μουσικές αφετηρίες.


Το τραγούδι που εκφράζει τη ζωή της

Αν η ζωή της γινόταν τραγούδι, η επιλογή της είναι ξεκάθαρη. Ταυτίζεται με το δικό της κομμάτι «Δικαιώματα», ένα τραγούδι που, όπως εξηγεί, εκφράζει απόλυτα τη στάση ζωής της. «Όταν αγαπάς να τολμάς, την ψυχή σου να ανοίγεις… όσα νιώθεις μην κρύβεις», λέει, συνοψίζοντας τη φιλοσοφία της. Μια στάση που, όπως φαίνεται, διατρέχει όλη της τη διαδρομή: να μιλά ανοιχτά, να τολμά και να εκφράζει όσα νιώθει.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη της Μαριάννας Παπαμακαρίου: