Άννα Κουρουπού στο parapolitika.gr: Η στροφή στη σεξεργασία στα 16, ο ομαδικός βιασμός και η διέξοδος στην τέχνη - Στον βιασμό έφτασα σε σημείο να πω "καλά μου κάνανε" (Βίντεο)

Καλεσμένη «Στη Στροφή» του parapolitika.gr με τη Σοφία Τούντουρη, η Άννα Κουρουπού. Τρανς γυναίκα, ακτιβίστρια, συγγραφέας, εικαστικός, η ίδια εξομολογείται την προσωπική της διαδρομή χωρίς φίλτρα. Καταθέτει τη ζωή της έτσι όπως την έζησε, με όσα επέλεξε και με όσα της επιβλήθηκαν, με τα «λάθη» και με τις συνέπειές τους. Γεννημένη σε χωριό της Πιερίας και μεγαλωμένη στον Κολωνό, η Άννα Κουρουπού από πολύ μικρή συνειδητοποίησε την ταυτότητα φύλου της. «Μαμά, εγώ γιατί δεν έχω σαν το δικό σου;», φαίνεται να αναρωτήθηκε από πολύ νωρίς. «Δεν γεννήθηκα γυναίκα, δηλαδή όταν γεννήθηκα δεν με είπαν κορίτσι», ξεκαθαρίζει. 

Άννα Κουρουπού: Ξεκίνησα τη σεξεργασία στα 16, γιατί παράτησα αναγκαστικά το σχολείο

Ο εκφοβισμός ξεκίνησε νωρίς. Όπως λέει η ίδια, ήταν «πολύ θηλυπρεπές παιδί» και το σχολικό περιβάλλον ήταν για εκείνη εφιάλτης, καθώς ερχόταν καθημερινά αντιμέτωπη με περιστατικά βίας και εκφοβισμού. «Υπήρχε μία πλατεία που έπρεπε να περάσω για να πάω στο σχολείο. Για να περάσω την πλατεία, έπαιρνα βαθιές ανάσες. Δεχόμουν χτυπήματα, με στρίμωχναν στην τουαλέτα», τονίζει η Άννα Κουρουπού. Η εκπαίδευση διακόπηκε αναγκαστικά και η σεξεργασία ήρθε στη ζωή της μόλις στα 16 της. Ακολούθησαν έξι χρόνια στο πεζοδρόμιο και συνολικά περίπου 40 χρόνια στη σεξεργασία, μια περίοδος που η ίδια δεν εξωραΐζει: μιλά για Αυτόφωρα, βία, κακοποίηση και για τη δυσκολία να βγει κανείς από αυτό το περιβάλλον όταν δεν υπάρχουν εναλλακτικές. «Θυμάμαι τον πρώτο μου πελάτη, ήταν ένας ψαράς, με παραπανίσια κιλά και μου τον έστειλαν οι άλλες για καψόνι. Ήταν τραγική εμπειρία», λέει. 

Στην κουβέντα, η Άννα Κουρουπού περιγράφει το αδιέξοδο που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα στην αγορά εργασίας. Θυμάται μια δουλειά σε κατάστημα ρούχων: «Δοκίμασα κι άλλες δουλειές, αλλά έλεγαν: “τι το έχετε εδώ αυτό το που***”; Εμένα δεν μου άρεσε και έφευγα. Ένα τρανς άτομο είναι πολύ δύσκολο να βρει μία δουλειά». Τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης από εργοδότες και οι απορρίψεις την οδήγησαν στον δρόμο και στα 16 της ξεκινά τη σεξεργασία αρχικά στη Συγγρού και στη συνέχεια σε οίκους ανοχής. 

Από τα πιο σκληρά σημεία της συνέντευξης, η Άννα Κουρουπού μιλά για τον ομαδικό βιασμό που βίωσε και, κυρίως, για τον μηχανισμό εσωτερίκευσης της ενοχής. «Στον βιασμό που βίωσα έφτασα σε σημείο να πω "καλά μου κάνανε". Γύρισα σπίτι και κουλουριάστηκα, δεν μίλησα σε κανέναν, αλλά ένιωθα τουλάχιστον ασφαλής που βρισκόμουν σπίτι», αναφέρει. Η πρώτη ερωτική σχέση της Άννας ήρθε στα 13 της. «Στα 13. Με έναν μεγαλύτερο άνδρα. Τον ερωτεύτηκα αυτόν τον άνδρα. Δεν το ήξερε κανείς», αφηγείται. «Η μάνα μου τα ήξερε όλα από την αρχή», παραδέχεται στην κάμερα του parapolitika.gr.

«Η θεία μου έχασε το παιδί της σε δυστύχημα και είπε στη μάνα μου για μένα “η δική σου η πληγή είναι μεγαλύτερη”», τονίζει. Το περιστατικό αποτυπώνει σαν γροθιά το κλίμα της εποχής. Για τη θεία της, ακόμη και ο θάνατος ενός παιδιού ήταν μικρότερη απώλεια από το να έχεις τρανς παιδί. Κι όμως, η μητέρα της Άννας δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Η ίδια αναγνωρίζει ότι η αγκαλιά της μάνας της ήταν αυτή που την κράτησε όρθια, σε αντίθεση με το τι συμβαίνει σε πολλά άλλα τρανς παιδιά, κάτι που την οδήγησε να ασχοληθεί με τον ακτιβισμό. 

Σήμερα έχει στραφεί στην τέχνη, φτιάχνει κοσμήματα και αναπαλαιώνει έπιπλα. «Αυτή είναι η καθημερινότητά μου πλέον, με τα έπιπλα και τα εικαστικά. Οτιδήποτε βλέπω θέλω να το κάνω τρανς. Θέλω να το μεταμορφώσω», λέει. Από εκεί βρήκε και τον δρόμο για τη σκηνή, καθώς πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Vaginahood» με τις Ζέτα Δούκα, Δώρα Χρυσικού, Πηνελόπη Αναστασοπούλου και Σόφη Ζανίνου.