Πέρα από τον θεσμικό της ρόλο ως υπουργός Εργασίας, η Νίκη Κεραμέως ανοίγει την προσωπική της πλευρά σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Τίνα Μιχαηλίδου και στο parapolitika.gr. Μιλά για τους γονείς της, τη μητρότητα, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως νέα μητέρα και βουλευτής, τις ενοχές που συνοδεύουν κάθε εργαζόμενη μητέρα, αλλά και για την ανάγκη να παραμένει μία πολιτικός σε διαρκή επαφή με την κοινωνία. Παράλληλα, τοποθετείται για την αγορά εργασίας, τις νέες γενιές, την επιστροφή των Ελλήνων του εξωτερικού και την αξία της κοινωνικής προσφοράς, ενώ μοιράζεται στιγμές από την καθημερινότητά της, την οικογένειά της και τις συνήθειες που τη βοηθούν να διατηρεί τις ισορροπίες της.

Διαβάστε: Τι να λέει… ο Νίκος Αναδιώτης χωρίς κοστούμι στο parapolitika.gr: "Δεν μπήκα στην πολιτική για να βολευτώ, αλλά για να δώσω μάχες, να τραυματιστώ και στο τέλος να νικήσω" (Βίντεο)


"Αυτό που βλέπετε είναι το πραγματικό" - Η απάντηση της Νίκης Κεραμέως στην εικόνα της "αυστηρής" πολιτικού

Η Νίκη Κεραμέως επιχείρησε από την αρχή της συζήτησης να απομακρύνει την εικόνα της αυστηρής και απόμακρης πολιτικού που συχνά τη συνοδεύει στη δημόσια σφαίρα. Όπως εξήγησε, η δημόσια παρουσία ενός υπουργού δημιουργεί συχνά μια πιο σοβαρή εικόνα από την πραγματική. «Αυτό που βλέπετε τώρα εδώ μπροστά σας, αυτό είναι το πραγματικό», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τον εαυτό της πρωτίστως ως μητέρα, σύζυγο και επαγγελματία. Παράλληλα, σημείωσε ότι η καθημερινή επαφή με τον κόσμο αποκαλύπτει πλευρές που δύσκολα χωρούν σε λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου. «Πάρα πολλές φορές όταν ο κόσμος με βλέπει από κοντά, μου λέει “είσαι πάρα πολύ διαφορετική από κοντά”», είπε χαρακτηριστικά.

Απαντώντας στους χαρακτηρισμούς περί «ξύλινης» ή «ατσαλάκωτης» πολιτικού, υποστήριξε ότι η σοβαρότητα είναι απαραίτητη όταν διαχειρίζεται κανείς κρίσιμα ζητήματα δημόσιας πολιτικής, διαχωρίζοντάς την ωστόσο από τη σοβαροφάνεια. Στάθηκε, μάλιστα, στις διαφορετικές απαιτήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη δημόσια ζωή, εκτιμώντας ότι συχνά αισθάνονται την ανάγκη να εμφανίζονται πιο αυστηρές και συγκρατημένες. «Θεωρώ ότι νιώθουμε την ανάγκη να είμαστε πιο στιβαρές», ανέφερε, εξηγώντας πως μια πιο χαλαρή ή αυθόρμητη στάση μπορεί ευκολότερα να γίνει αντικείμενο κριτικής όταν πρόκειται για γυναίκα πολιτικό.


Οι δύο μεγάλες απώλειες και οι νοεροί διάλογοι με τους γονείς της

Αναφερόμενη στους γονείς της και στις δύο σημαντικές απώλειες που βίωσε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η Νίκη Κεραμέως μίλησε για τον βαθύ δεσμό που τη συνέδεε μαζί τους. Για τον πατέρα της, με τον οποίο, όπως είπε, ήταν «πάρα πολύ συνδεδεμένη», παραδέχθηκε πως εξακολουθεί να της λείπει βαθιά. «Τον θαύμαζα απεριόριστα», ανέφερε, εξηγώντας ότι αυτό που της λείπει περισσότερο είναι οι συζητήσεις τους και η διαρκής παρότρυνσή του να βελτιώνεται και να ξεπερνά τον εαυτό της. «Του οφείλω απέραντη ευγνωμοσύνη», είπε, επεκτείνοντας το ίδιο συναίσθημα και προς τους δύο γονείς της, στους οποίους αποδίδει τις αρχές, τις αξίες και την αγάπη με τις οποίες μεγάλωσε. Ξεχωριστή αναφορά έκανε και στη μητέρα της, η οποία έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. «Τη μια στιγμή ήταν εκεί και την επόμενη απλά δεν ήταν», είπε χαρακτηριστικά, παραδεχόμενη πως δεν πρόλαβε να της πει όλα όσα θα ήθελε. Όπως εξομολογήθηκε, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να συνομιλεί νοερά και με τους δύο γονείς της, αναζητώντας συχνά τη συμβουλή τους σε δύσκολες στιγμές. Η απώλεια του δεύτερου γονιού, όπως είπε, ήταν ένα από τα πιο δύσκολα βιώματα της ζωής της, καθώς τότε συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι «δεν κρατάς από πουθενά πλέον», καθώς χάνεις το βασικό «σημείο αναφοράς σου».


Μεγαλώνοντας με υψηλές προσδοκίες: Το 9 στα 20 στη Φυσική και το Harvard

Η αναφορά στον πατέρα της οδήγησε αναπόφευκτα και στις υψηλές προσδοκίες με τις οποίες μεγάλωσε ως κόρη ενός κορυφαίου καθηγητή της Νομικής. «Πάντοτε κοιτούσαμε ψηλά με τον πατέρα μας», ανέφερε, εξηγώντας πως η επιθυμία να ανταποκριθεί στα υψηλά πρότυπα που είχε θέσει αποτελούσε συχνά μια εσωτερική πρόκληση. Μάλιστα, θυμήθηκε ένα περιστατικό από τα σχολικά της χρόνια σχετικά με ένα διαγώνισμα Φυσικής στο οποίο είχε βαθμολογηθεί με 9 στα 20. «Δεν μπορώ να σας περιγράψω το άγχος που είχα πηγαίνοντας σπίτι», παραδέχθηκε, εξηγώντας πως, παρότι ο πατέρας της στενοχωρήθηκε, αντιμετώπισε την αποτυχία με κατανόηση.

Η κουβέντα πέρασε στη συνέχεια στις σπουδές της και στην εμπειρία του Harvard, όπου, όπως είπε, συνειδητοποίησε γρήγορα ότι βρισκόταν ανάμεσα σε ανθρώπους με εξαιρετικά υψηλό επίπεδο γνώσεων και επιδόσεων. «Όταν φτάσεις εκεί, σίγουρα δεν είσαι ο καλύτερος», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παρά το γεγονός ότι προερχόταν από μια οικογένεια με μακρά παράδοση στη Νομική, ξεκαθάρισε ότι η επιλογή της δεν υπαγορεύτηκε ποτέ από οικογενειακές πιέσεις. Αντίθετα, όπως ανέφερε, οι γονείς της τής έδιναν πλήρη ελευθερία στις αποφάσεις της, επιμένοντας μόνο στη σημασία μιας ισχυρής ακαδημαϊκής βάσης. Η επιλογή του Harvard, όπως εξήγησε, ήταν προσωπική επιδίωξη και όχι μια προκαθορισμένη διαδρομή: «Ήθελα να προσπαθήσω να πάω εκεί», σημείωσε, τονίζοντας ότι η απόφασή της ήταν συνειδητή και όχι αποτέλεσμα οικογενειακής προσδοκίας.


Οι "τύψεις" της μητρότητας, τα μούτρα των παιδιών και το... PowerPoint για τον σκύλο

Όταν η κουβέντα πέρασε στο σπίτι και τη δική της οικογένεια, η εικόνα της αυστηρής πολιτικού έδωσε τη θέση της σε μια μητέρα που προσπαθεί καθημερινά να συνδυάσει τις απαιτήσεις της δουλειάς με την παρουσία της δίπλα στα παιδιά της. Μιλώντας για τους δύο γιους της, περιέγραψε ένα σπίτι όπου οι κανόνες συνυπάρχουν με τον διάλογο και την ελευθερία έκφρασης, σημειώνοντας ότι τα παιδιά της έχουν εξελιχθεί σε «πολύ ισχυρές προσωπικότητες» και δεν διστάζουν να διεκδικούν όσα θέλουν με επιχειρήματα. Χαρακτηριστική ήταν η ιστορία που αφηγήθηκε για την προσπάθειά τους να πείσουν την ίδια και τον σύζυγό της να αποκτήσουν σκύλο. «Κατέληξαν να μας κάνουν ένα PowerPoint με τα επιχειρήματά τους γιατί πρέπει να πάρουμε σκύλο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, δεν έκρυψε ότι η πολιτική είχε και προσωπικό κόστος. «Έχω χάσει πολλές στιγμές μαζί τους, από παιδικά πάρτι μέχρι παιδικές χαρές», εξομολογήθηκε. Ωστόσο, σημείωσε πως τα παιδιά της έχουν μεγαλώσει γνωρίζοντας τη μητέρα τους μέσα από τον δημόσιο ρόλο της και κατανοώντας τις απαιτήσεις που αυτός συνεπάγεται. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η ίδια δεν αισθάνεται συχνά το βάρος των στιγμών που χάνει από την καθημερινότητά τους. Όπως παραδέχθηκε, παρά τις αυξημένες επαγγελματικές της υποχρεώσεις, προσπαθεί να εξασφαλίζει κάθε μέρα έστω λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί τους, ακόμη κι αν πρόκειται μόνο για λίγα λεπτά πριν από τον ύπνο. «Δεν το πετυχαίνω πάντα», ανέφερε με ειλικρίνεια, παραδεχόμενη πως πολλές φορές νιώθει «πάρα πολλές τύψεις». Τα παιδιά της, όπως παραδέχθηκε, δεν διστάζουν να της εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους όταν οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις την κρατούν μακριά από σημαντικές στιγμές της καθημερινότητάς τους. «Ενίοτε μου κάνουν παράπονα, μου κρατάνε μούτρα… έχω αντίποινα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, μίλησε για τη μάχη που δίνει και η ίδια ως μητέρα απέναντι στην υπερβολική χρήση οθονών, αποκαλύπτοντας ότι οι δύο γιοι της δεν έχουν social media και πως στο σπίτι ισχύουν αυστηροί κανόνες, με περιορισμένη χρήση συσκευών μόνο τα Σαββατοκύριακα.


Το δύσκολο 2015: Η εγκυμοσύνη στη Βουλή, ο καπνός και η αγωνία για τον θηλασμό

Η κουβέντα γύρισε στη συνέχεια πίσω στο 2015, μια χρονιά που, όπως παραδέχθηκε, θυμάται «πάρα πολύ έντονα», καθώς συνέπεσαν τα πρώτα της βήματα στην πολιτική με την πρώτη της εγκυμοσύνη. «Ήταν όλα καινούργια για μένα», ανέφερε. Θυμήθηκε τις πολύωρες και εξαντλητικές συνεδριάσεις εκείνης της περιόδου, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ως έγκυος βουλευτής σε ένα περιβάλλον που το κάπνισμα ήταν ακόμη διαδεδομένο στους χώρους της Βουλής. «Δεν μπορούσα να βρω πουθενά να καθίσω χωρίς να είμαι εκτεθειμένη στον καπνό», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παρά τις δυσκολίες, περιέγραψε εκείνη την περίοδο ως ένα μοναδικό μείγμα ευθύνης, αγωνίας και προσμονής, καθώς προσπαθούσε ταυτόχρονα να ανταποκριθεί στον νέο κοινοβουλευτικό της ρόλο και να προετοιμαστεί για τον ερχομό του πρώτου της παιδιού. Παράλληλα, αναφέρθηκε στα θεσμικά κενά που υπήρχαν τότε για τις γυναίκες βουλευτές, αποκαλύπτοντας ότι λίγο πριν γεννήσει είχε θέσει στο προεδρείο της Βουλής το ζήτημα της άσκησης των κοινοβουλευτικών της καθηκόντων, σε μια περίοδο που δεν υπήρχε καμία σχετική πρόβλεψη. Αν και το αίτημά της δεν υιοθετήθηκε τότε, εξέφρασε την ικανοποίησή της που το πλαίσιο άλλαξε τα επόμενα χρόνια, υπογραμμίζοντας πως «οποιαδήποτε γυναίκα είναι εκλεγμένη βουλευτής πρέπει να μπορεί και να ασκεί τα καθήκοντά της, αλλά και να γεννάει». Η Νίκη Κεραμέως θυμήθηκε ακόμη τις πρακτικές δυσκολίες που αντιμετώπισε ως νέα μητέρα και βουλευτής. «Είχα την αγωνία να πάω να βγάλω γάλα και να βρω ένα ψυγειάκι στο οποίο να μπορώ να το κρατήσω», ανέφερε χαρακτηριστικά.


Το μέλλον της εργασίας και η αυτοκριτική για το Υπουργείο Παιδείας

Στη συνέχεια, η συζήτησε πέρασε στις ευρύτερες αλλαγές που συντελούνται σήμερα στην αγορά εργασίας και στις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι νεότερες γενιές. Η Νίκη Κεραμέως υποστήριξε ότι η προσαρμοστικότητα και η συνεχής ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων αποτελούν πλέον βασικές προϋποθέσεις για το μέλλον, τονίζοντας πως η πολιτεία, το εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και οι ίδιες οι επιχειρήσεις οφείλουν να επενδύουν διαρκώς στην κατάρτιση των ανθρώπων. «Μπαίνουμε σε δεκαετίες όπου η συνεχής κατάρτιση θα είναι τρόπος ζωής», υποστήριξε.

Η συζήτηση για τον ρόλο της πολιτείας και τη σχέση της με τις ανάγκες των πολιτών οδήγησε αναπόφευκτα στο ζήτημα της επαφής των πολιτικών με την καθημερινότητα της κοινωνίας. Η Νίκη Κεραμέως αναγνώρισε ότι ο κίνδυνος ένας πολιτικός να αποκοπεί από την πραγματικότητα υπάρχει, ιδιαίτερα όταν οι απαιτήσεις της καθημερινότητας τον κρατούν διαρκώς πίσω από ένα γραφείο. Με διάθεση αυτοκριτικής, θυμήθηκε μάλιστα τα πρώτα χρόνια της στο Υπουργείο Παιδείας, «Αν για ένα πράγμα μετανιώνω στο Υπουργείο Παιδείας, είναι ότι τον πρώτο χρόνο ήταν εύκολο να παρασυρθείς, να πηγαίνεις από τις 7 το πρωί στο γραφείο και να φεύγεις στις 2 (το βράδυ) και να μην έχεις εικόνα τι γίνεται έξω στα σχολεία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Σήμερα, από τη θέση της στο Υπουργείο Εργασίας, υποστήριξε ότι η επαφή με εργαζομένους, συνταξιούχους και επιχειρηματίες αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς της, τονίζοντας ότι πολλές παρεμβάσεις και ρυθμίσεις προέκυψαν μέσα από αυτές ακριβώς τις συζητήσεις. «Δεν υπάρχει μέρα στο Υπουργείο Εργασίας που να μην βγω έξω στο πεδίο για να ακούσω τί γίνεται στην αγορά. Χωρίς αυτό δεν έχεις ιδέα τι γίνεται εκεί έξω», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, στάθηκε στη δυσπιστία που εξακολουθεί να υπάρχει απέναντι στην πολιτική, ιδιαίτερα από τις νεότερες γενιές, υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη για τη γεφύρωση αυτού του χάσματος ανήκει στους ίδιους τους πολιτικούς. «Εμείς πρέπει να πάμε στους νέους, όχι οι νέοι σε εμάς», σημείωσε, εξηγώντας πως το ζητούμενο δεν είναι μόνο να μιλά κανείς, αλλά κυρίως να ακούει όσα έχουν να πουν οι πολίτες για τα προβλήματα και τις ανάγκες τους. «Πολλές φορές ακούω πράγματα που δεν θα τα άκουγα αλλιώς», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι μέσα από αυτές τις αυθόρμητες επαφές αποκτά συχνά πολύτιμες πληροφορίες για προβλήματα και ανάγκες που δεν φτάνουν εύκολα στα υπουργικά γραφεία.

Η κουβέντα πέρασε στη συνέχεια στην έννοια της κοινωνικής προσφοράς, την οποία η Νίκη Κεραμέως περιέγραψε ως σταθερό στοιχείο της ζωής της πολύ πριν από την ενασχόλησή της με την πολιτική. «Το να δίνεις πίσω στην κοινωνία είναι συστατικό στοιχείο της ζωής μου», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι αισθάνεται «πάρα πολύ τυχερή» για τις ευκαιρίες που της δόθηκαν και πως αυτό συνοδεύεται από μια υποχρέωση προσφοράς προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρθηκε στην εθελοντική της δράση υπέρ των αστέγων στη Νέα Υόρκη, αλλά και στη δημιουργία του «Δεσμού», ενός οργανισμού που συνδέει ανθρώπους και φορείς που μπορούν να προσφέρουν με εκείνους που έχουν ανάγκη στήριξης. Όπως εξήγησε, η αντίληψη αυτή διαμορφώθηκε ήδη από τα παιδικά της χρόνια μέσα από το οικογενειακό της περιβάλλον και είναι μια αξία που επιδιώκει να μεταδώσει και στα παιδιά της.

Με αφορμή την αγάπη της για τη φωτογραφία, η Νίκη Κεραμέως κλήθηκε να περιγράψει ποια εικόνα θα επέλεγε για να αποτυπώσει την Ελλάδα του σήμερα. Η απάντησή της δεν συνδέθηκε με κάποιο τοπίο ή εθνικό σύμβολο, αλλά με τους χιλιάδες Έλληνες του εξωτερικού που σκέφτονται να επιστρέψουν στη χώρα. Αναφερόμενη στη δράση Rebrain Greece στο Λονδίνο, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από 3.000 Έλληνες, σημείωσε ότι αυτή είναι η εικόνα που, κατά την άποψή της, αποτυπώνει καλύτερα τη σημερινή Ελλάδα: «Μια Ελλάδα που βελτιώνεται διαρκώς, που αλλάζει και φέρνει πίσω τα παιδιά της».

Όταν η κουβέντα έφτασε στο δικό της μέλλον, η Νίκη Κεραμέως απέφυγε να τοποθετηθεί με όρους πολιτικών αξιωμάτων και επικεντρώθηκε σε όσα θεωρεί πραγματικά σημαντικά. «Η πρώτη προτεραιότητα είναι τα παιδιά μου», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως θα ήθελε να τα δει «μεγαλωμένα, πιο ώριμα, να κάνουν πράξη τα όνειρά τους», ενώ για την ίδια ευχήθηκε να βρίσκεται σε μια επαγγελματική θέση από την οποία θα μπορεί να προσφέρει και να είναι χρήσιμη.

Η κουβέντα ολοκληρώθηκε με τη Νίκη Κεραμέως να μιλά για την αγάπη της για τον αθλητισμό, τον οποίο χαρακτήρισε τρόπο ζωής. Όπως αποκάλυψε, ξεκινά συχνά τη μέρα της με γυμναστική από τις έξι το πρωί, ενώ παραδέχθηκε ότι δυσκολεύεται να λειτουργήσει χωρίς άσκηση. «Για μένα είναι ζωτικό ζήτημα ο αθλητισμός. Δεν μπορώ να λειτουργήσω αν δεν κάνω πολύ αθλητισμό», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η γυμναστική αποτελεί για την ίδια απαραίτητη πηγή ισορροπίας και ενέργειας στην καθημερινότητά της. Ξεχωριστή θέση στις αθλητικές της δραστηριότητες έχει και το τένις, με την ίδια να αποκαλύπτει ότι έχει βρεθεί στο γήπεδο απέναντι στον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. «Έχουμε παίξει τένις με τον Άδωνι Γεωργιάδη και έχουμε ανανεώσει το ραντεβού. Την πρώτη φορά κέρδισε εκείνος», δήλωσε χαρακτηριστικά.