EnΤο ΝΑΤΟ δείχνει ενιαίο μέτωπο μπροστά στον "σαματά" του Τραμπ (Ανάλυση)
The Times
Η υποχώρηση του Προέδρου είναι διδακτική για τους ηγέτες που προσπαθούν να κατανοήσουν την ορμητική ρητορική του
Ο συμβιβασμός του προέδρου Τραμπ για τη Γροιλανδία αποτελεί θρίαμβο για το ενιαίο μέτωπο που παρουσίασαν τα κράτη του ΝΑΤΟ εναντίον του. Ο Τραμπ ανακοίνωσε την υποχώρησή του σαν να ήταν προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν θα έστελναν τα στρατεύματά τους στη δράση για να καταλάβουν το έδαφος της Δανίας, ωστόσο άφησε αυτή τη φήμη ανεξέλεγκτη για καιρό, δοκιμάζοντας την αποφασιστικότητα των Ευρωπαίων. Πιθανότατα είχε επίσης στον νου του το αμερικανικό χρηματιστήριο, το οποίο αναζωογονήθηκε μετά την ομιλία του στο Νταβός και έκανε άλμα όταν ανακοινώθηκε η «συμφωνία-πλαίσιο». Το επεισόδιο είναι διδακτικό για τους παγκόσμιους ηγέτες που πρέπει να διαπραγματευτούν με τον Τραμπ και προσπαθούν να καταλάβουν κατά πόσο η φλογερή ρητορική που προέρχεται από τον ίδιο και την ομάδα του είναι απλώς «σαματάς».
Το μήνυμα της εμπροσθοφυλακής του Τραμπ στο Νταβός - του Σκοτ Μπέσεντ, υπουργού Οικονομικών, και του Χάουαρντ Λούτνικ, υπουργού Εμπορίου - ήταν να ηρεμήσουν οι θυμωμένοι Ευρωπαίοι. «Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Μην αντεπιτεθείτε», συμβούλευσε την Τρίτη ο Μπέσεντ. «Ο Πρόεδρος θα έχει συναντήσεις και πάλι, και θα είναι ανοιχτόμυαλος». Κανείς δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίζει τον Τραμπ καλύτερα από τον Μπέσεντ, ο οποίος έχει αποκτήσει κύρος στον εσωτερικό κύκλο λόγω της ικανότητάς του να διαχειρίζεται τις διαθέσεις του Προέδρου. Εκτός από το να δώσουμε προσοχή σε αυτούς που τον γνωρίζουν καλύτερα, υπάρχουν δύο δοκιμασμένες μέθοδοι για να ανακαλύψουμε τις πραγματικές προθέσεις του Τραμπ.
Το ένα είναι να μελετήσουμε το «The Art of the Deal», το βιβλίο που συνέγραψε ο Τόνι Σουόρτς το 1987 σχετικά με την προσέγγιση του Τραμπ στις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις. Η θέση του, τότε όπως και τώρα, συνίσταται αρχικά στη δημιουργία μέγιστης επιρροής μέσω ακραίων απαιτήσεων, επιθετικότητας και απρόβλεπτου χαρακτήρα, ύστερα χρήση «ψευτοπαλικαρισμού» και «αληθοφανούς υπερβολής» για να στηρίξει τη θέση του, και τέλος εξουδετέρωση των αντιπάλων με παραχωρήσεις που δεν περίμεναν ποτέ ότι θα κάνουν, προκειμένου να αποφευχθεί ένα χειρότερο αποτέλεσμα.
Εάν συμβιβαστούν με λιγότερα από τις εξωφρενικές αρχικές απαιτήσεις του, ο Τραμπ εξακολουθεί να κερδίζει, εάν επιτύχει τον αρχικό του κρυφό στόχο. Η άλλη βασική μέθοδος για την κατανόηση του «σαματά» του Τραμπ είναι να δώσουμε προσοχή σε αυτά που πραγματικά λέει. Καθ' όλη τη διάρκεια του δράματος της Γροιλανδίας, δεν απείλησε ούτε μία φορά ευθέως με στρατιωτική δράση των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ επέτρεψε στους ακόλουθούς του «να το βγάλουν προς τα έξω», με πιο γνωστό τον Στίβεν Μίλερ, τον αναπληρωτή προσωπάρχη του για θέματα πολιτικής και γνωστό προβοκάτορα, ο οποίος δήλωσε στο CNN: «Κανείς δεν πρόκειται να πολεμήσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες για το μέλλον της Γροιλανδίας». Ο Λευκός Οίκος συνέχισε με μια δήλωση ότι «η χρήση του αμερικανικού στρατού είναι πάντα μια επιλογή στη διάθεση του αρχιστράτηγου». Ο ίδιος ο Τραμπ έχει παρομοιαστεί με έναν μαφιόζο που ακούγεται απειλητικός και παίζει με τους φόβους των άλλων με υπονοούμενα, όπως όταν ρωτήθηκε την Τρίτη πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει για να αποκτήσει τη Γροιλανδία. Εκείνος απάντησε: «Θα το μάθεις».
Η μέθοδος του Τραμπ χαρακτηρίζεται ενίοτε λανθασμένα από το ακρωνύμιο «Taco», που σημαίνει «Trump Always Chickens Out» (= Ο Τραμπ πάντα δειλιάζει), το οποίο επινοήθηκε αφού υποχώρησε από τους υψηλούς αμοιβαίους δασμούς που ανακοίνωσε τον περασμένο Απρίλιο. Δεν δείλιασε τελείως, τροποποίησε τους δασμούς σε χαμηλότερο επίπεδο μετά από μια μάχη, συμπεριλαμβανομένης μιας άλλης δραματικής τρομοκράτησης της αγοράς. Το αποτέλεσμα; Οι δασμοί του Τραμπ απέφεραν πέρυσι 185 δισεκατομμύρια δολάρια για το αμερικανικό Δημόσιο.
Ο Τραμπ απολαμβάνει τη μάχη, ακόμη και αν καίει τους συμμάχους της Αμερικής. Ο πιο ακριβής χαρακτηρισμός είναι ότι ο Τραμπ ενδιαφέρεται λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο να ρίξει το σημαντικό βάρος των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το αν έχει να κάνει με φίλους ή εχθρούς, για να δει πόσο μακριά μπορεί να τον οδηγήσει. Ξέρει ότι θα πρέπει να συμβιβαστεί, αλλά ξέρει επίσης ότι τα λόγια και μόνο είναι μερικές φορές αρκετά για να πετύχει το σκοπό του. Υπήρξε κατακραυγή όταν ο Τραμπ πρότεινε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ με σκοπό να οδηγήσει τους συμμάχους να δαπανούν από το 2% του ΑΕΠ στο 5% για την άμυνα. Κατά την άποψή του, η πίεση αυτή λειτούργησε, διότι έκανε το ΝΑΤΟ ισχυρότερο, χωρίς να υπολογίζει τα παράπονα για την καταστροφή των σχέσεων. Του αρέσει επίσης να διηγείται στον κόσμο πώς η απειλή των δασμών του τερμάτισε τη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και ανάγκασε τον πρόεδρο Μακρόν να υποχωρήσει σε μια διαμάχη για τις τιμές των φαρμάκων. Ακόμη και μετά την απόσυρση της απειλής βίας, ο Τραμπ είχε ακόμη μεγάλη επιρροή για να επιδιώξει τους στόχους του. Αλλά ποιοι ήταν πραγματικά; Βασικά, ήθελε να χτίσει τον Χρυσό Θόλο του και πίεσε για τον μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο για να το κάνει αυτό.
Υπάρχουν μερικές φορές ενδείξεις όταν πρόκειται απλώς για «σαματά», αλλά τόσο ο φίλος όσο και ο εχθρός δεν μπορούν ποτέ να πουν με βεβαιότητα πότε η ρητορική του Τραμπ θα γίνει πράξη, όπως άλλωστε πάντα έκανε στις επιχειρήσεις του. Η τέχνη της διαπραγμάτευσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News Licensing
Το μήνυμα της εμπροσθοφυλακής του Τραμπ στο Νταβός - του Σκοτ Μπέσεντ, υπουργού Οικονομικών, και του Χάουαρντ Λούτνικ, υπουργού Εμπορίου - ήταν να ηρεμήσουν οι θυμωμένοι Ευρωπαίοι. «Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Μην αντεπιτεθείτε», συμβούλευσε την Τρίτη ο Μπέσεντ. «Ο Πρόεδρος θα έχει συναντήσεις και πάλι, και θα είναι ανοιχτόμυαλος». Κανείς δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίζει τον Τραμπ καλύτερα από τον Μπέσεντ, ο οποίος έχει αποκτήσει κύρος στον εσωτερικό κύκλο λόγω της ικανότητάς του να διαχειρίζεται τις διαθέσεις του Προέδρου. Εκτός από το να δώσουμε προσοχή σε αυτούς που τον γνωρίζουν καλύτερα, υπάρχουν δύο δοκιμασμένες μέθοδοι για να ανακαλύψουμε τις πραγματικές προθέσεις του Τραμπ.
Το ένα είναι να μελετήσουμε το «The Art of the Deal», το βιβλίο που συνέγραψε ο Τόνι Σουόρτς το 1987 σχετικά με την προσέγγιση του Τραμπ στις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις. Η θέση του, τότε όπως και τώρα, συνίσταται αρχικά στη δημιουργία μέγιστης επιρροής μέσω ακραίων απαιτήσεων, επιθετικότητας και απρόβλεπτου χαρακτήρα, ύστερα χρήση «ψευτοπαλικαρισμού» και «αληθοφανούς υπερβολής» για να στηρίξει τη θέση του, και τέλος εξουδετέρωση των αντιπάλων με παραχωρήσεις που δεν περίμεναν ποτέ ότι θα κάνουν, προκειμένου να αποφευχθεί ένα χειρότερο αποτέλεσμα.
Εάν συμβιβαστούν με λιγότερα από τις εξωφρενικές αρχικές απαιτήσεις του, ο Τραμπ εξακολουθεί να κερδίζει, εάν επιτύχει τον αρχικό του κρυφό στόχο. Η άλλη βασική μέθοδος για την κατανόηση του «σαματά» του Τραμπ είναι να δώσουμε προσοχή σε αυτά που πραγματικά λέει. Καθ' όλη τη διάρκεια του δράματος της Γροιλανδίας, δεν απείλησε ούτε μία φορά ευθέως με στρατιωτική δράση των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ επέτρεψε στους ακόλουθούς του «να το βγάλουν προς τα έξω», με πιο γνωστό τον Στίβεν Μίλερ, τον αναπληρωτή προσωπάρχη του για θέματα πολιτικής και γνωστό προβοκάτορα, ο οποίος δήλωσε στο CNN: «Κανείς δεν πρόκειται να πολεμήσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες για το μέλλον της Γροιλανδίας». Ο Λευκός Οίκος συνέχισε με μια δήλωση ότι «η χρήση του αμερικανικού στρατού είναι πάντα μια επιλογή στη διάθεση του αρχιστράτηγου». Ο ίδιος ο Τραμπ έχει παρομοιαστεί με έναν μαφιόζο που ακούγεται απειλητικός και παίζει με τους φόβους των άλλων με υπονοούμενα, όπως όταν ρωτήθηκε την Τρίτη πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει για να αποκτήσει τη Γροιλανδία. Εκείνος απάντησε: «Θα το μάθεις».
Η μέθοδος του Τραμπ χαρακτηρίζεται ενίοτε λανθασμένα από το ακρωνύμιο «Taco», που σημαίνει «Trump Always Chickens Out» (= Ο Τραμπ πάντα δειλιάζει), το οποίο επινοήθηκε αφού υποχώρησε από τους υψηλούς αμοιβαίους δασμούς που ανακοίνωσε τον περασμένο Απρίλιο. Δεν δείλιασε τελείως, τροποποίησε τους δασμούς σε χαμηλότερο επίπεδο μετά από μια μάχη, συμπεριλαμβανομένης μιας άλλης δραματικής τρομοκράτησης της αγοράς. Το αποτέλεσμα; Οι δασμοί του Τραμπ απέφεραν πέρυσι 185 δισεκατομμύρια δολάρια για το αμερικανικό Δημόσιο.
Ο Τραμπ απολαμβάνει τη μάχη, ακόμη και αν καίει τους συμμάχους της Αμερικής. Ο πιο ακριβής χαρακτηρισμός είναι ότι ο Τραμπ ενδιαφέρεται λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο να ρίξει το σημαντικό βάρος των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το αν έχει να κάνει με φίλους ή εχθρούς, για να δει πόσο μακριά μπορεί να τον οδηγήσει. Ξέρει ότι θα πρέπει να συμβιβαστεί, αλλά ξέρει επίσης ότι τα λόγια και μόνο είναι μερικές φορές αρκετά για να πετύχει το σκοπό του. Υπήρξε κατακραυγή όταν ο Τραμπ πρότεινε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ με σκοπό να οδηγήσει τους συμμάχους να δαπανούν από το 2% του ΑΕΠ στο 5% για την άμυνα. Κατά την άποψή του, η πίεση αυτή λειτούργησε, διότι έκανε το ΝΑΤΟ ισχυρότερο, χωρίς να υπολογίζει τα παράπονα για την καταστροφή των σχέσεων. Του αρέσει επίσης να διηγείται στον κόσμο πώς η απειλή των δασμών του τερμάτισε τη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και ανάγκασε τον πρόεδρο Μακρόν να υποχωρήσει σε μια διαμάχη για τις τιμές των φαρμάκων. Ακόμη και μετά την απόσυρση της απειλής βίας, ο Τραμπ είχε ακόμη μεγάλη επιρροή για να επιδιώξει τους στόχους του. Αλλά ποιοι ήταν πραγματικά; Βασικά, ήθελε να χτίσει τον Χρυσό Θόλο του και πίεσε για τον μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο για να το κάνει αυτό.
Υπάρχουν μερικές φορές ενδείξεις όταν πρόκειται απλώς για «σαματά», αλλά τόσο ο φίλος όσο και ο εχθρός δεν μπορούν ποτέ να πουν με βεβαιότητα πότε η ρητορική του Τραμπ θα γίνει πράξη, όπως άλλωστε πάντα έκανε στις επιχειρήσεις του. Η τέχνη της διαπραγμάτευσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News Licensing
