Ο τελευταίος των… συριζαίων (που θα κλείσει την πόρτα)

Σήµερα θα σας εξηγήσω, γιατί ο Παύλος Πολάκης, στον οποίο από αυτήν εδώ τη στήλη έχουµε ασκήσει ουκ ολίγες φορές σκληρή κριτική, είναι το µόνο πρόσωπο που αξίζει να αναλάβει την ηγεσία στην Κουµουνδούρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να γίνεται υπολογίσιµη δύναµη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας πριν από καµιά 15ετία. Σήµερα, αν δει κανείς τη διαδροµή όλων εκείνων που έγιναν… νοµαταίοι στον δηµόσιο βίο της χώρας, επειδή ευνοήθηκαν από τη συµµετοχή τους σε θέσεις-κλειδιά στις ιστορικές στιγµές του κόµµατος (άλλοι σε υψηλόβαθµες κοµµατικές θέσεις, κάποιοι σε πολιτειακά αξιώµατα και πολλοί σε υπουργικά πόστα), θα διαπιστώσει ότι στα εύκολα «ήταν όλοι τους ΣΥΡΙΖΑ» και στα… δύσκολα έγιναν κάτι άλλο, ίσως επειδή έβλεπαν και το µπόι τους πιο µεγάλο.

Ο Παύλος Πολάκης, που -υποτίθεται- έκανε ζηµιά στον ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκε στην εσωκοµµατική αποµόνωση µε αποδοκιµασίες και αδειάσµατα, επειδή «δεν τιµούσε» ή «δεν σεβόταν τις αρχές, τις θέσεις και τις αξίες του κόµµατος», την τελευταία πενταετία υπέστη την ποινή της διαγραφής, από τρεις διαφορετικούς προέδρους, εκ των οποίων οι δύο δεν είναι πλέον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επικεφαλής αντίπαλων κοµµάτων. ∆ηλαδή, από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Στέφανο Κασσελάκη, ενώ ο τρίτος, ο Σωκράτης Φάµελλος, που άφησε «το καράβι να πέσει στα βράχια» ελπίζοντας ότι θα τον περιµαζέψει το «ναυαγοσωστικό» της ΕΛΑΣ, µένει να αποδειχτεί εάν θα τηρήσει τον λόγο του και θα παραµείνει στον ΣΥΡΙΖΑ µέχρι τις εθνικές εκλογές. Πάντως, ο Παύλος Πολάκης παραµένει στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτοί που τον διέγραψαν -στο όνοµα του ΣΥΡΙΖΑ - πολεµούν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Παύλος Πολάκης διεκδίκησε και την αρχηγία του κόµµατος απέναντι στον Σωκράτη Φάµελλο. Για να µην γίνει όµως «σµπαράλια» το κόµµα, πηγαίνοντας σε επαναληπτικές εσωκοµµατικές εκλογές, αποδέχτηκε την πρωτιά του αντιπάλου του στον πρώτο γύρο και προτίµησε να µην αναζητήσει τη ρεβάνς για χάρη της ενότητας, η οποία είχε ήδη διαρραγεί από την προεδρία Κασσελάκη.

Στη νεότερη ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί ακόµη αυτοί που πέταξαν το κόµµα τους σαν στυµµένη λεµονόκουπα, ενώ σε αυτό χρωστούσαν τη δηµοφιλία τους και την αναγνωρισιµότητά τους. Θα πιάσουµε το νήµα από το 2008. Γίνεται πρόεδρος του «ΣΥΝ-Κοινωνική Συµµαχία» ο Αλέξης Τσίπρας και στην πορεία φτιάχνει κόµµα ο προκάτοχός του, Αλέκος Αλαβάνος, και ο ανθυποψήφιός του, Φώτης Κουβέλης. Μετά το 2015 φτιάχνουν κόµµατα οι «συριζαίοι» Παναγιώτης Λαφαζάνης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Γ. Βαρουφάκης. Μετά την παραίτηση του Αλ. Τσίπρα, εκλέγεται πρόεδρος ο Στ. Κασσελάκης, αλλά η «συριζαία» Έφη Αχτσιόγλου -αντί να αποδεχτεί την ήττα της- επιλέγει τη διάσπαση και τη δηµιουργία «αντίπαλου» πολιτικού φορέα, µαζί µε καµιά δεκαριά βουλευτές του κόµµατος. Ο Παύλος Πολάκης, ενώ βλέπει τα παράξενα µε τον «µπρούκλη» της Αµερικής, που «ανακάλυψε» ο Αλ. Τσίπρας και τον οποίο ενθάρρυνε να διεκδικήσει την αρχηγία του κόµµατος, παραµένει στον ΣΥΡΙΖΑ και περιµένει να δει πού θα το πάει το έργο.

Επίσης, όταν ο Π. Πολάκης δεν µπήκε στο… τριπάκι να δυσκολέψει τον Σ. Φάµελλο, ζητώντας δεύτερο γύρο αναµέτρησης στη µεταξύ τους µάχη για την προεδρία, στην κούρσα των διεκδικητών συµµετείχε και ο ευρωβουλευτής Ν. Φαραντούρης, ο οποίος επίσης δεν «παρέµεινε ΣΥΡΙΖΑ», αλλά κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ.


Ο γύρος της Ευρώπης σε δέκα ημέρες με τον Σταύρο Καλαφάτη

Σε ρυθμούς... Φιλέα Φογκ κινείται το τελευταίο δεκαήμερο ο Σταύρος Καλαφάτης, με τη διαφορά ότι το δικό του οδοιπορικό δεν είχε ταξίδια αναψυχής, αλλά μια βαριά υπηρεσιακή και υπουργική ατζέντα. Το κοντέρ του Θεσσαλονικιού υφυπουργού έγραψε απίστευτα χιλιόμετρα: Φανάρι, για την πατριαρχική θρησκευτική διπλωματία, Λάκωμα Χαλκιδικής, για εγκαίνια νέου εργαστηρίου του ΕΚΕΤΑ και τη στήριξη των τοπικών δομών και των περιφερειακών οικοσυστημάτων, Δοξάτο Δράμας, για εκπροσώπηση της κυβέρνησης -μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας- στους επετειακούς εορτασμούς, και -«καπάκι»- Βρυξέλλες και Δουβλίνο, για τις ευρωπαϊκές μάχες της καινοτομίας.

Όπως σχολίαζαν συνεργάτες του στη συμπρωτεύουσα, η γεωγραφία των επισκέψεών του δείχνει ακριβώς τη φιλοσοφία του: καμία ευρωπαϊκή στρατηγική δεν έχει αξία αν δεν «κουμπώνει» με την ελληνική περιφέρεια και τη Μακεδονία. Από τα περιφερειακά εργαστήρια, κατευθείαν στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή