EnΝα ελαχιστοποιηθούν οι ρωγμές
Άρθρο γνώμης
Όπου οι ρωγµές κλείνουν, παύουν να ευδοκιµούν τα ρουσφέτια
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Οδυσσέας Γκραντ, συνήθιζε να πηγαίνει στο µπαρ του ξενοδοχείου «Willard», που βρίσκεται απέναντι από τον Λευκό Οίκο και συνεχίζει να λειτουργεί µέχρι σήµερα, για να καπνίσει το πούρο του πίνοντας µπράντι. Στο λόµπι του ξενοδοχείου έστηναν καρτέρι συνήθως όσοι ήθελαν να του ζητήσουν κάποιο ρουσφέτι και περίµεναν να βρουν τον πρόεδρο πιο χαλαρό σε σχέση µε το πώς ήταν στο γραφείο του. Σύµφωνα µε τον αστικό µύθο, ήταν ο Γκραντ που τους αποκάλεσε λοµπίστες και εφηύρε τον όρο.
Όταν λοιπόν µιλάµε για lobbying και σκεφτόµαστε κάποια ισχυρά συµφέροντα που προσπαθούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις της Προεδρίας ή του Κογκρέσου, πρέπει να θυµόµαστε ότι οι ρίζες του βρίσκονται σε αυτούς που περίµεναν στο λόµπι, όπως ακριβώς επί χρόνια περιµένουν στα πολιτικά γραφεία των Ελλήνων βουλευτών και απεικονίζονται σε µια σειρά από ελληνικές ταινίες.
Το ρουσφέτι είναι διαχρονικό και λειτουργεί όπως το νερό. Αρκεί µία ρωγµή για να µπορεί να περάσει. Κάποτε το νούµερο 1 ρουσφέτι στην Ελλάδα ήταν ο διορισµός στο ∆ηµόσιο. Ο Αναστάσιος Πεπονής µε το ΑΣΕΠ µπορεί µέχρι σήµερα να µνηµονεύεται από πολλούς ως µεταρρυθµιστής, αλλά στην εποχή του «εξοστρακίστηκε» από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Μετά το τέλος των µαζικών διορισµών, κορυφαία µαζικά ρουσφέτια έµειναν η απονοµή των συντάξεων και η θητεία των αρρένων «βυσµατιών» σε Αεροπορία και Ναυτικό. Το πρώτο αντιµετώπισε επιτυχώς ως υπουργός Εργασίας ο Κωστής Χατζηδάκης και το δεύτερο ως Εθνικής Αµυνας ο Νίκος ∆ένδιας, που εύχονται να µην έχουν την τύχη του αειµνήστου Πεπονή, γιατί οι εποχές αλλάζουν.
Σε θεµατικό επίπεδο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ παρέµενε µία από τις περιπτώσεις που αποτελούσαν πονοκέφαλο για τους βουλευτές αγροτικών νοµών. Ναι, πονοκέφαλο! Γιατί υπήρχαν στο σύστηµα ρωγµές και µπορούσε να περάσει νερό. Οι πολίτες το γνώριζαν και πίεζαν για δίκαια ή άδικα αιτήµατα. Ο Κώστας Τσιάρας είναι πιθανό να µείνει στην Ιστορία ως ο υπουργός Γεωργίας που έκλεισε τις ρωγµές µε τη µεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑ∆Ε, έµελλε όµως να φύγει από το υπουργείο λόγω µιας υπόθεσης που µε όσα έχουν βγει στη δηµοσιότητα µοιάζει ασήµαντη.
Όπου οι ρωγµές κλείνουν, όπως στο ΑΣΕΠ, στις Πανελλαδικές ή τα τελευταία χρόνια στην ΑΑ∆Ε και τις συντάξεις, παύουν να ευδοκιµούν τα ρουσφέτια. Οι πολίτες συνεχίζουν να ζητούν από τους βουλευτές, που καλούνται να ανταγωνίζονται µεταξύ τους για την επανεκλογή, αλλά παίρνουν την ίδια αρνητική απάντηση. Πάντα θα βρίσκεται κάτι άλλο που θα ζητούν. Η τεχνολογία, η σταδιακή αλλαγή κουλτούρας, αλλά και η εµπειρία θα περιορίζουν τις ρωγµές. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος πέρασε το µεγαλύτερο µέρος της µακράς πολιτικής του καριέρας στην αντιπολίτευση, όταν ρωτήθηκε σχετικά το 2013 σε µια συνάντηση µε bloggers, µίλησε για το παρεξηγηµένο ρουσφέτι, για το χρέος του πολιτικού να σταθεί δίπλα στην άκαρδη και άδικη γραφειοκρατία, πριν εξελιχθεί σε πελατειακές σχέσεις και διορισµούς.
Στο λόµπι των πολιτικών γραφείων πάντα θα υπάρχουν ισχυροί που θα θέλουν να επηρεάσουν την πολιτική απόφαση, αλλά και πολίτες που θα αισθάνονται ότι αδικούνται. Το ζητούµενο για το πολιτικό σύστηµα είναι να ελαχιστοποιηθούν οι ρωγµές, ώστε οι πολίτες να µην αδικούνται και να µην επαφίενται στις αγαθές ή µη προθέσεις των πολιτικών.
Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά.
Όταν λοιπόν µιλάµε για lobbying και σκεφτόµαστε κάποια ισχυρά συµφέροντα που προσπαθούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις της Προεδρίας ή του Κογκρέσου, πρέπει να θυµόµαστε ότι οι ρίζες του βρίσκονται σε αυτούς που περίµεναν στο λόµπι, όπως ακριβώς επί χρόνια περιµένουν στα πολιτικά γραφεία των Ελλήνων βουλευτών και απεικονίζονται σε µια σειρά από ελληνικές ταινίες.
Το ρουσφέτι είναι διαχρονικό και λειτουργεί όπως το νερό. Αρκεί µία ρωγµή για να µπορεί να περάσει. Κάποτε το νούµερο 1 ρουσφέτι στην Ελλάδα ήταν ο διορισµός στο ∆ηµόσιο. Ο Αναστάσιος Πεπονής µε το ΑΣΕΠ µπορεί µέχρι σήµερα να µνηµονεύεται από πολλούς ως µεταρρυθµιστής, αλλά στην εποχή του «εξοστρακίστηκε» από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Μετά το τέλος των µαζικών διορισµών, κορυφαία µαζικά ρουσφέτια έµειναν η απονοµή των συντάξεων και η θητεία των αρρένων «βυσµατιών» σε Αεροπορία και Ναυτικό. Το πρώτο αντιµετώπισε επιτυχώς ως υπουργός Εργασίας ο Κωστής Χατζηδάκης και το δεύτερο ως Εθνικής Αµυνας ο Νίκος ∆ένδιας, που εύχονται να µην έχουν την τύχη του αειµνήστου Πεπονή, γιατί οι εποχές αλλάζουν.
Σε θεµατικό επίπεδο, ο ΟΠΕΚΕΠΕ παρέµενε µία από τις περιπτώσεις που αποτελούσαν πονοκέφαλο για τους βουλευτές αγροτικών νοµών. Ναι, πονοκέφαλο! Γιατί υπήρχαν στο σύστηµα ρωγµές και µπορούσε να περάσει νερό. Οι πολίτες το γνώριζαν και πίεζαν για δίκαια ή άδικα αιτήµατα. Ο Κώστας Τσιάρας είναι πιθανό να µείνει στην Ιστορία ως ο υπουργός Γεωργίας που έκλεισε τις ρωγµές µε τη µεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑ∆Ε, έµελλε όµως να φύγει από το υπουργείο λόγω µιας υπόθεσης που µε όσα έχουν βγει στη δηµοσιότητα µοιάζει ασήµαντη.
Όπου οι ρωγµές κλείνουν, όπως στο ΑΣΕΠ, στις Πανελλαδικές ή τα τελευταία χρόνια στην ΑΑ∆Ε και τις συντάξεις, παύουν να ευδοκιµούν τα ρουσφέτια. Οι πολίτες συνεχίζουν να ζητούν από τους βουλευτές, που καλούνται να ανταγωνίζονται µεταξύ τους για την επανεκλογή, αλλά παίρνουν την ίδια αρνητική απάντηση. Πάντα θα βρίσκεται κάτι άλλο που θα ζητούν. Η τεχνολογία, η σταδιακή αλλαγή κουλτούρας, αλλά και η εµπειρία θα περιορίζουν τις ρωγµές. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος πέρασε το µεγαλύτερο µέρος της µακράς πολιτικής του καριέρας στην αντιπολίτευση, όταν ρωτήθηκε σχετικά το 2013 σε µια συνάντηση µε bloggers, µίλησε για το παρεξηγηµένο ρουσφέτι, για το χρέος του πολιτικού να σταθεί δίπλα στην άκαρδη και άδικη γραφειοκρατία, πριν εξελιχθεί σε πελατειακές σχέσεις και διορισµούς.
Στο λόµπι των πολιτικών γραφείων πάντα θα υπάρχουν ισχυροί που θα θέλουν να επηρεάσουν την πολιτική απόφαση, αλλά και πολίτες που θα αισθάνονται ότι αδικούνται. Το ζητούµενο για το πολιτικό σύστηµα είναι να ελαχιστοποιηθούν οι ρωγµές, ώστε οι πολίτες να µην αδικούνται και να µην επαφίενται στις αγαθές ή µη προθέσεις των πολιτικών.
Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά.
