EnΟ ιδανικός αντίπαλος για τη Ν∆
Άρθρο γνώμης
Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σηµίτης κατόρθωσαν να δηµιουργήσουν µια συµµαχία που κέρδισε αλλεπάλληλες εκλογές µε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που άντεξαν
Ο Αλέξης Τσίπρας µε το µανιφέστο που δηµοσιοποίησε την Πρωτοµαγιά προσπαθεί να απευθυνθεί σε τρία κοινά: της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδηµοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας. Συνεπώς, όποιος δεν καταγίνεται µε την πολιτική ανάλυση και δεν ανήκει σε αυτούς τους χώρους δεν είχε λόγο να ασχοληθεί περαιτέρω µε το κείµενο. Γι' αυτό και πέραν των συµµετεχόντων στις εκδηλώσεις της Εργατικής Πρωτοµαγιάς ελάχιστοι ασχολήθηκαν, ενώ τη ∆ευτέρα που επιστρέψαµε όλοι στις δουλειές µας η είδηση είχε σε µεγάλο βαθµό ξεχαστεί. Τη δε Τρίτη η συζήτηση είχε επιστρέψει στο 2015, λόγω της προβολής του πρώτου µέρους του ντοκιµαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας ∆ενδρινού στον ΣΚΑΪ.
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας είχε σπεύσει να καταστήσει γνωστή την άρνησή του να συµµετάσχει στο ντοκιµαντέρ, δηµοσιοποιώντας την απαντητική του επιστολή στην πρόσκληση των δύο δηµοσιογράφων. Και µάλιστα χρησιµοποιώντας το επιχείρηµα ότι το βιβλίο τους αξιοποιήθηκε από τη Νέα ∆ηµοκρατία για τη δολοφονία χαρακτήρα του. Παραγνωρίζει ότι ο ίδιος υπήρξε ο ιδανικός αντίπαλος για τη Ν.∆. καθ’ όλη την περίοδο 2012-2023. ∆ύσκολοι αντίπαλοι ήταν αυτοί που µπορούσαν να επιτυγχάνουν ευρύτερες συσπειρώσεις. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σηµίτης κατόρθωσαν να δηµιουργήσουν µια συµµαχία που κέρδισε αλλεπάλληλες εκλογές µε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που άντεξαν. Ο πρώτος το 1981, το 1985 και το 1993, ο δεύτερος το 1996 και το 2000. Εκτοτε, στο φάσµα της Κεντροαριστεράς δεν υπήρξε τέτοιος ηγέτης. Γι' αυτό από το 2004, που αποχώρησε ο Κώστας Σηµίτης, µέχρι σήµερα δεν µπόρεσε να σχηµατιστεί βιώσιµη κυβέρνηση χωρίς συµµετοχή στελεχών της Κεντροδεξιάς.
Ο ΓΑΠ δεν ήταν τέτοιος, γι' αυτό έχασε το 2004 και το 2007. Κέρδισε µόνο το 2009 και άντεξε µέχρι το 2011, όταν αναζήτησε τη στήριξη της Ν.∆. και του ΛΑΟΣ για να µην καταρρεύσει η χώρα. Ο Τσίπρας επίσης δεν ήταν τέτοιος. Κατόρθωσε µεν να κερδίσει δύο εκλογές και ένα δηµοψήφισµα, αλλά µόνο µέσα στο έτος 2015. Από την αρχή του 2016 και την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Ν.∆. έχασε την πρωτοπορία στις δηµοσκοπήσεις, την οποία ουδέποτε ανέκτησε στο εξής. Ο πρώην πρωθυπουργός έπιασε το ταβάνι του στις πρώτες εκλογές του 2015, που ήταν το 36,34%, και είχε βάλει απέναντί του ένα σηµαντικό κοµµάτι κεντροαριστερών και κεντρώων ψηφοφόρων, που σε αυτές τις εκλογές ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και Ποτάµι, επιλέγοντας τους Ανεξάρτητους Ελληνες ως κυβερνητικό εταίρο. Κέρδισε µέρος του λεγόµενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ (Κατσέλη, Κουρουµπλής, Κοτσακάς, Σγουρίδης, που ήταν αντιπρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ., κ.ά.), αλλά έχασε τους «εκσυγχρονιστές» και τους κεντρώους, πολλοί εκ των οποίων κατέληξαν στη Ν.∆. Από εκεί και µετά, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα είχε µόνο φθορά και διασπάσεις, που έχουν προκαλέσει τη δηµιουργία πέντε νέων κοµµάτων έως τώρα.
Η επανεµφάνιση του κ. Τσίπρα στο προσκήνιο έχει µέχρι στιγµής να επιδείξει ένα βιβλίο που παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα του 2015, η οποία τον φέρνει σε αντιπαράθεση µε τους παλιούς συντρόφους του, µια τηλεοπτική συνέντευξη και ένα µανιφέστο που οριοθετεί ιδεολογικούς χώρους. Ολα συγκλίνουν στο ότι πάει να διεκδικήσει τη 2η θέση των εκλογών, όπως έκανε το 2012. Και µετά βλέπει…
Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας είχε σπεύσει να καταστήσει γνωστή την άρνησή του να συµµετάσχει στο ντοκιµαντέρ, δηµοσιοποιώντας την απαντητική του επιστολή στην πρόσκληση των δύο δηµοσιογράφων. Και µάλιστα χρησιµοποιώντας το επιχείρηµα ότι το βιβλίο τους αξιοποιήθηκε από τη Νέα ∆ηµοκρατία για τη δολοφονία χαρακτήρα του. Παραγνωρίζει ότι ο ίδιος υπήρξε ο ιδανικός αντίπαλος για τη Ν.∆. καθ’ όλη την περίοδο 2012-2023. ∆ύσκολοι αντίπαλοι ήταν αυτοί που µπορούσαν να επιτυγχάνουν ευρύτερες συσπειρώσεις. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σηµίτης κατόρθωσαν να δηµιουργήσουν µια συµµαχία που κέρδισε αλλεπάλληλες εκλογές µε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που άντεξαν. Ο πρώτος το 1981, το 1985 και το 1993, ο δεύτερος το 1996 και το 2000. Εκτοτε, στο φάσµα της Κεντροαριστεράς δεν υπήρξε τέτοιος ηγέτης. Γι' αυτό από το 2004, που αποχώρησε ο Κώστας Σηµίτης, µέχρι σήµερα δεν µπόρεσε να σχηµατιστεί βιώσιµη κυβέρνηση χωρίς συµµετοχή στελεχών της Κεντροδεξιάς.
Ο ΓΑΠ δεν ήταν τέτοιος, γι' αυτό έχασε το 2004 και το 2007. Κέρδισε µόνο το 2009 και άντεξε µέχρι το 2011, όταν αναζήτησε τη στήριξη της Ν.∆. και του ΛΑΟΣ για να µην καταρρεύσει η χώρα. Ο Τσίπρας επίσης δεν ήταν τέτοιος. Κατόρθωσε µεν να κερδίσει δύο εκλογές και ένα δηµοψήφισµα, αλλά µόνο µέσα στο έτος 2015. Από την αρχή του 2016 και την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Ν.∆. έχασε την πρωτοπορία στις δηµοσκοπήσεις, την οποία ουδέποτε ανέκτησε στο εξής. Ο πρώην πρωθυπουργός έπιασε το ταβάνι του στις πρώτες εκλογές του 2015, που ήταν το 36,34%, και είχε βάλει απέναντί του ένα σηµαντικό κοµµάτι κεντροαριστερών και κεντρώων ψηφοφόρων, που σε αυτές τις εκλογές ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και Ποτάµι, επιλέγοντας τους Ανεξάρτητους Ελληνες ως κυβερνητικό εταίρο. Κέρδισε µέρος του λεγόµενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ (Κατσέλη, Κουρουµπλής, Κοτσακάς, Σγουρίδης, που ήταν αντιπρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ., κ.ά.), αλλά έχασε τους «εκσυγχρονιστές» και τους κεντρώους, πολλοί εκ των οποίων κατέληξαν στη Ν.∆. Από εκεί και µετά, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα είχε µόνο φθορά και διασπάσεις, που έχουν προκαλέσει τη δηµιουργία πέντε νέων κοµµάτων έως τώρα.
Η επανεµφάνιση του κ. Τσίπρα στο προσκήνιο έχει µέχρι στιγµής να επιδείξει ένα βιβλίο που παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα του 2015, η οποία τον φέρνει σε αντιπαράθεση µε τους παλιούς συντρόφους του, µια τηλεοπτική συνέντευξη και ένα µανιφέστο που οριοθετεί ιδεολογικούς χώρους. Ολα συγκλίνουν στο ότι πάει να διεκδικήσει τη 2η θέση των εκλογών, όπως έκανε το 2012. Και µετά βλέπει…
Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά
