EnΑναγκαίος ένας σταθερός κανόνας
Άρθρο γνώμης
∆ύσκολα κάποιος θα αφήσει τη δουλειά του για να εργαστεί ως συνεργάτης ενός υπουργού, γνωρίζοντας ότι λίγους µήνες αργότερα µπορεί ο άνθρωπος που τον επέλεξε να βρεθεί εκτός της θέσης που κατέχει και ο ίδιος χωρίς δουλειά
Τα τελευταία χρόνια οι µετακλητοί υπάλληλοι των υπουργικών γραφείων έχουν βρεθεί αρκετές φορές στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης. Είναι οι υπάλληλοι που επιλέγονται από υπουργούς, υφυπουργούς και γενικούς γραµµατείς, µε τη θητεία τους να τερµατίζεται αυτόµατα µε τη λήξη της θητείας εκείνων. Για αυτό, άλλωστε, έχει δοθεί η δυνατότητα στα κυβερνητικά στελέχη να επιλέγουν τους συνεργάτες τους µε τα δικά τους, υποκειµενικά κριτήρια, που συνήθως είναι η εµπιστοσύνη και η -ανάµεσά τους- καλή χηµεία.
Πριν το 2015 ήταν ο Αλέξης Τσίπρας που υποσχόταν ότι θα «αποσυµφορήσει» τον δηµόσιο τοµέα από τις «στρατιές των συµβούλων και των µετακλητών υπαλλήλων», ασκώντας δριµεία κριτική στις κυβερνήσεις των προηγούµενων ετών. Οταν, όµως, ανέλαβε τη διακυβέρνηση µαζί µε τους Ανεξάρτητους Ελληνες, όχι µόνο δεν κατήργησε, αλλά αύξησε τον αριθµό των µετακλητών υπαλλήλων. Ο Νίκος Καρανίκας, συνοδοιπόρος του κ. Τσίπρα από τα χρόνια της Νεολαίας, εξελίχθηκε σε εµβληµατική µορφή για τον αντιπολιτευόµενο Τύπο, αλλά και για τους υποστηρικτές του «Μένουµε Ευρώπη». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατηγορήθηκε ότι αύξησε τον αριθµό των µετακλητών ακόµα περισσότερο. Η πραγµατικότητα είναι, όµως, ότι στους αριθµούς που επικαλούνται τα κόµµατα της σηµερινής αντιπολίτευσης συµπεριλαµβάνονται και οι µετακλητοί συνεργάτες των δήµων, που αποτελούν επιλογές των δηµάρχων και όχι της κυβέρνησης.
Το ευρύ κοινό αγνοεί τι πραγµατικά κάνουν οι συνεργάτες των υπουργών και των λοιπών κυβερνητικών αξιωµατούχων. Πολλοί ταυτίζουν τον ρόλο τους µε φιγούρες από τον παλαιό ελληνικό κινηµατογράφο. Τον κοµµατάρχη του Μαυρογυαλούρου Γκρούεζα, τον οποίον υποδυόταν ο ∆ιονύσης Παπαγιαννόπουλος, αλλά και τον γραµµατιζούµενο λογογράφο Γιωργάκη της ίδιας ταινίας, τον οποίον έπαιζε ο Ανδρέας Ντούζος. Ελάχιστες φορές πέφτει το φως της δηµοσιότητας στον σύγχρονο ρόλο των συνεργατών - και αυτές για αρνητικό λόγο. Προφανώς, στο παρελθόν κάποιοι προσέφεραν σηµαντικά από αυτές τις θέσεις, ενώ κάποιοι άλλοι απλά επιβραβεύτηκαν για την προγενέστερη κοµµατική τους προσφορά, χωρίς να δικαιώσουν την επιλογή τους. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή τους εξαρτάται από τους πολιτικούς, των οποίων η εκλογή εξαρτάται από εµάς τους πολίτες, που τους ψηφίζουµε και κρίνουµε το έργο που παράγει µια κυβέρνηση.
Οι θέσεις των µετακλητών δεν είναι ιδιαίτερα επίζηλες. ∆ύσκολα κάποιος θα αφήσει τη δουλειά του για να εργαστεί ως συνεργάτης ενός υπουργού, γνωρίζοντας ότι λίγους µήνες αργότερα µπορεί ο άνθρωπος που τον επέλεξε να βρεθεί εκτός της θέσης που κατέχει και ο ίδιος χωρίς δουλειά. Επιπλέον, όλο αυτό το τοξικό κλίµα κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι για ανθρώπους που έχουν γνώση και εµπειρία και θα µπορούσαν να βοηθήσουν σηµαντικά στον τοµέα τους. Ισως στη συζήτηση που προανήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το εκλογικό σύστηµα, τον σταυρό προτίµησης και το ασυµβίβαστο να συµπεριληφθεί ο ρόλος των µετακλητών.
Αν το πολιτικό µας σύστηµα θέλει τους καλύτερους δυνατούς συνεργάτες για τα κυβερνητικά στελέχη, είναι αναγκαίος ένας σταθερός κανόνας, που πρέπει να προκύψει από ευρεία συναίνεση, ώστε να µη µεταβάλλεται µε κάθε κυβερνητική αλλαγή, ως προς το πόσους µετακλητούς θα έχουµε, πόσο θα αµείβονται, τι προϋποθέσεις και κωλύµατα θα υπάρχουν. Ετσι ώστε από αυτή την ανούσια και ελαχίστως πολιτική αντιπαράθεση να προκύψει κάτι θετικό για το µέλλον.
Δημοσιεύτηκε στα "Παραπολιτικά"
Πριν το 2015 ήταν ο Αλέξης Τσίπρας που υποσχόταν ότι θα «αποσυµφορήσει» τον δηµόσιο τοµέα από τις «στρατιές των συµβούλων και των µετακλητών υπαλλήλων», ασκώντας δριµεία κριτική στις κυβερνήσεις των προηγούµενων ετών. Οταν, όµως, ανέλαβε τη διακυβέρνηση µαζί µε τους Ανεξάρτητους Ελληνες, όχι µόνο δεν κατήργησε, αλλά αύξησε τον αριθµό των µετακλητών υπαλλήλων. Ο Νίκος Καρανίκας, συνοδοιπόρος του κ. Τσίπρα από τα χρόνια της Νεολαίας, εξελίχθηκε σε εµβληµατική µορφή για τον αντιπολιτευόµενο Τύπο, αλλά και για τους υποστηρικτές του «Μένουµε Ευρώπη». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατηγορήθηκε ότι αύξησε τον αριθµό των µετακλητών ακόµα περισσότερο. Η πραγµατικότητα είναι, όµως, ότι στους αριθµούς που επικαλούνται τα κόµµατα της σηµερινής αντιπολίτευσης συµπεριλαµβάνονται και οι µετακλητοί συνεργάτες των δήµων, που αποτελούν επιλογές των δηµάρχων και όχι της κυβέρνησης.
Το ευρύ κοινό αγνοεί τι πραγµατικά κάνουν οι συνεργάτες των υπουργών και των λοιπών κυβερνητικών αξιωµατούχων. Πολλοί ταυτίζουν τον ρόλο τους µε φιγούρες από τον παλαιό ελληνικό κινηµατογράφο. Τον κοµµατάρχη του Μαυρογυαλούρου Γκρούεζα, τον οποίον υποδυόταν ο ∆ιονύσης Παπαγιαννόπουλος, αλλά και τον γραµµατιζούµενο λογογράφο Γιωργάκη της ίδιας ταινίας, τον οποίον έπαιζε ο Ανδρέας Ντούζος. Ελάχιστες φορές πέφτει το φως της δηµοσιότητας στον σύγχρονο ρόλο των συνεργατών - και αυτές για αρνητικό λόγο. Προφανώς, στο παρελθόν κάποιοι προσέφεραν σηµαντικά από αυτές τις θέσεις, ενώ κάποιοι άλλοι απλά επιβραβεύτηκαν για την προγενέστερη κοµµατική τους προσφορά, χωρίς να δικαιώσουν την επιλογή τους. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή τους εξαρτάται από τους πολιτικούς, των οποίων η εκλογή εξαρτάται από εµάς τους πολίτες, που τους ψηφίζουµε και κρίνουµε το έργο που παράγει µια κυβέρνηση.
Οι θέσεις των µετακλητών δεν είναι ιδιαίτερα επίζηλες. ∆ύσκολα κάποιος θα αφήσει τη δουλειά του για να εργαστεί ως συνεργάτης ενός υπουργού, γνωρίζοντας ότι λίγους µήνες αργότερα µπορεί ο άνθρωπος που τον επέλεξε να βρεθεί εκτός της θέσης που κατέχει και ο ίδιος χωρίς δουλειά. Επιπλέον, όλο αυτό το τοξικό κλίµα κάθε άλλο παρά ελκυστικό είναι για ανθρώπους που έχουν γνώση και εµπειρία και θα µπορούσαν να βοηθήσουν σηµαντικά στον τοµέα τους. Ισως στη συζήτηση που προανήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το εκλογικό σύστηµα, τον σταυρό προτίµησης και το ασυµβίβαστο να συµπεριληφθεί ο ρόλος των µετακλητών.
Αν το πολιτικό µας σύστηµα θέλει τους καλύτερους δυνατούς συνεργάτες για τα κυβερνητικά στελέχη, είναι αναγκαίος ένας σταθερός κανόνας, που πρέπει να προκύψει από ευρεία συναίνεση, ώστε να µη µεταβάλλεται µε κάθε κυβερνητική αλλαγή, ως προς το πόσους µετακλητούς θα έχουµε, πόσο θα αµείβονται, τι προϋποθέσεις και κωλύµατα θα υπάρχουν. Ετσι ώστε από αυτή την ανούσια και ελαχίστως πολιτική αντιπαράθεση να προκύψει κάτι θετικό για το µέλλον.
Δημοσιεύτηκε στα "Παραπολιτικά"
