∆ιαβάζοντας προσεκτικά κανείς τις δηµοσκοπήσεις, από τη µία, και κάνοντας µια απλή καταγραφή της πολιτικής πραγµατικότητας, από την άλλη, χωρίς µεγάλη δυσκολία, είναι βέβαιο πως το συµπέρασµα που θα βγάλει είναι ότι µε τις επιπολαιότητες των ηγετών της αντιπολίτευσης υπάρχει σοβαρό ενδεχόµενο η χώρα να εισέλθει σε µακρά περίοδο κυβερνητικής αστάθειας. Μπροστά σε αυτή την άκρως ρεαλιστική πραγµατικότητα, υπάρχει µία και µόνη πολιτική δύναµη και ένας κανονικός ηγέτης που εγγυώνται το ακριβώς αντίθετο: την πολιτική σταθερότητα και κυρίως την κανονικότητα στα δηµόσια πράγµατα. Η πολιτική δύναµη είναι η Ν.∆. και ο ηγέτης ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Επειδή η Ιστορία πολλές φορές είναι διδακτική, δεν είναι κακό να επιχειρούµε κάποιες κλεφτές µατιές στα όσα έχουµε ζήσει τα προηγούµενα (όχι µακριά από τον σηµερινό χρόνο) χρόνια. Αλλωστε, ό,τι βιωµατικά έχουµε ζήσει δεν χρειάζεται έπειτα από λίγο να το αναλύσουµε ή να µπούµε στη διαδικασία, για να προβλέψουµε τι µας περιµένει.

Τα παιχνίδια µε τα αντιµνηµόνια, οι αγανακτισµένοι στις πλατείες, οι προπηλακισµοί των πολιτικών αντιπάλων και τα κάθε λογής λαϊκίστικα καραγκιοζιλίκια οδήγησαν την κοινωνία σε κάτι πρωτόγνωρο τότε, που ήταν το κίνηµα του κάθε «αντί». Ο κόσµος άρχισε να λέει παλαβοµάρες, σε τέτοιο σηµείο που υπήρχε η άποψη ότι κάτι κακοί άνθρωποι µπορεί και να µας ψεκάζουν. Πρωταγωνιστές σε αυτό το αυθεντικό θέατρο του παραλόγου ήταν κάτι τύποι που και σήµερα επιχειρούν να διαδραµατίσουν εκ νέου πρωταγωνιστικό ρόλο στα πράγµατα. Τα όσα εκτυλίχθηκαν τις πρώτες µέρες της διακυβέρνησης Τσίπρα - Καµµένου δεν νοµίζω ότι θέλει κανείς να τα θυµάται. Απεναντίας, αν καταλαβαίνω καλά, καταβάλλεται και µια προσπάθεια περί του αντιθέτου. ∆ηλαδή, να ξεχάσουµε τα όσα έκανε ο Βαρουφάκης πίσω από τις κλειστές πόρτες των συσκέψεων µε τους δανειστές και, φυσικά, να µη θυµόµαστε (ούτε ως ανάµνηση) ότι ο Αλέξης Τσίπρας οδήγησε τη χώρα σε ένα αχρείαστο δηµοψήφισµα, µόνο και µόνο για να νοµιµοποιήσει τη θεαµατική κωλοτούµπα του.

Το πρόσφατο παρελθόν διδάσκει το τι πρέπει να αποφύγουµε, προκειµένου να µην οδηγήσουµε µε την ψήφο µας τη χώρα και τις ζωές µας στο τούνελ της αβεβαιότητας. Και επειδή παρακολουθώ την όλη συζήτηση, σπεύδω να σηµειώσω ότι ο καθένας από εµάς, όταν προσέρχεται στην κάλπη, κρατά στα χέρια του ένα όπλο, που δεν είναι άλλο από την ψήφο του. Η επιλογή που κάνουµε, όταν επιλέγουµε ποιος θέλουµε να µας κυβερνήσει, δεν µπορεί να είναι πράξη χαβαλέ. Ούτε µπορεί να µας καθοδηγεί κανένα θυµικό µέσα στο παραβάν. Οι επόµενες εκλογές ενδεχοµένως και να είναι οι κρισιµότερες της Μεταπολίτευσης, δεδοµένου ότι η χώρα βρίσκεται στο πιο κρίσιµο σταυροδρόµι της µεταπολιτευτικής ιστορίας. Τώρα θα κριθεί αν θα συνεχίσουµε µε τους µεγάλους και ισχυρούς της Ευρώπης ή αν θα κάνουµε ακόµα ένα ιστορικό πισωγύρισµα. Γι’ αυτό και η πρώτη κάλπη ενδεχοµένως να είναι και η πιο σηµαντική, αφού θα αποτελέσει τον οδηγό του δρόµου που θα πορευτεί η χώρα.

Το δίληµµα των εκλογών έχει ήδη αρχίσει να αναφαίνεται στον πολιτικό ορίζοντα και είναι τόσο καθαρό, που δεν υπάρχουν δικαιολογίες για λάθη. Θέλουµε να συνεχίσει να µας κυβερνά ο Μητσοτάκης, µε τις όποιες αδυναµίες του, ή προτιµούµε να πάρει τη θέση του ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας και η Καρυστιανού; Τόσο απλά και άλλο τόσο πρακτικά είναι τα δεδοµένα. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι για να γίνεται απλώς κουβέντα και για να περνά ο χρόνος κάποιων που προφανώς και δεν προτάσσουν όσα δηµιουργούν ένα περιβάλλον σταθερότητας στη χώρα. Αν, λοιπόν, υποτιµήσουµε την αξία του διλήµµατος που ήδη έχει τεθεί, τότε υπάρχει σοβαρό ενδεχόµενο να βρεθούµε αντιµέτωποι µε τον εφιάλτη της ακυβερνησίας, για τον οποίο προφανώς και δεν θα ευθύνεται ο Μητσοτάκης, αλλά εµείς, που για ακόµα µία φορά αντιµετωπίζουµε µε περισσή επιπολαιότητα τις τύχες και την προοπτική της χώρας. Επειδή µέχρι τις εκλογές δεν πρόκειται να υπάρξει κάτι καινούργιο σε επίπεδο εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, η επιλογή της Ν.∆. και του Κυριάκου φαντάζει κάτι σαν µονόδροµος…

Αξίζει...

Η ιστορία µε το σκάνδαλο των Πολεοδοµιών µπορεί να επηρεάζει -και δη άµεσα- τον σκληρό πυρήνα του Τεχνικού Επιµελητηρίου Ελλάδος. Το αναφέρω χωρίς περαιτέρω σχόλιο, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων καλοκαιριάτικα.

Κίνηση-µατ µε Κυρανάκη


Η επιλογή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για τη θέση του γραµµατέα του κυβερνώντος κόµµατος έγινε αποδεκτή από το νεοδηµοκρατικό κοινό (σχεδόν) µε ενθουσιασµό. Κατά κοινή παραδοχή, είχε καιρό µια απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να τύχει τέτοιας αποδοχής και προφανώς η θετική απήχηση συνδέεται µε το πρόσωπο που επελέγη για τη νευραλγική κοµµατική θέση. Κακά τα ψέµατα, σε µια εποχή που αµφισβητείται η πολιτική, ο Κυρανάκης, ως νέος άνθρωπος, εκπέµπει ένα θετικό µήνυµα, κυρίως προς τη νέα γενιά, που αναζητά πρόσωπα να την εκπροσωπήσουν. Πέρα, όµως από το όποιο κλίµα έχει καλλιεργηθεί, µε την ευκαιρία αξίζει να επισηµανθεί ότι ο νέος γραµµατέας, από τις πρώτες κιόλας ώρες, δείχνει διάθεση να δώσει ένα εντελώς διαφορετικό στίγµα στο κόµµα, ξαναβάζοντας µπροστά τις µηχανές, που εδώ και χρόνια λειτουργούσαν στο ρελαντί.

Ενδιαφέρει...

Βλέποντας την κατάρρευση στις δηµοσκοπήσεις, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης σκέφτεται σοβαρά να προσέλθει και να καταθέσει µέχρι και µηνυτήρια αναφορά για το θέµα των υποκλοπών, θεωρώντας ότι µια τέτοια εξέλιξη θα τον εκτινάξει στη συνείδηση των ψηφοφόρων.


Στη χόβολη

  • Η ανάδειξη στη θέση του γραµµατέα της Ν.∆. του Κωνσταντίνου Κυρανάκη ανοίγει ένα πρώτο παράθυρο προσέγγισης και µε τους πρώην αρχηγούς του κόµµατος. Ο ίδιος, έχοντας ξεκινήσει τη διαδροµή του από τον πολιτικό σχεδιασµό της Ν.∆., επί Καραµανλή, δείχνει διατεθειµένος να επιχειρήσει βήµατα προσέγγισης προς τους Καραµανλή και Σαµαρά. Και, εδώ που τα λέµε, ενδεχοµένως να είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να το κάνει σε αυτήν τη φάση.
  • Επαφές µε πρώην βουλευτές και στελέχη της Ν.∆. έχει τις τελευταίες µέρες ο πρόεδρος Σαµαράς, σε µια προσπάθεια να δώσει τα χέρια µαζί τους, στην προοπτική της δηµιουργίας του κόµµατος που φέρεται να ετοιµάζει. Εκτός από τον ίδιο, επαφές κάνουν και οι επί χρόνια στενοί συνεργάτες του Κώστας Μπούρας και Χρύσανθος Λαζαρίδης.
  • Μετά την πρόσφατη ανακοίνωση της υποψηφιότητας Παπαστεργίου για το ψηφοδέλτιο του Νοµού Τρικάλων, άνοιξε διάπλατα ο δρόµος προκειµένου να διεκδικήσει την περιφέρεια ο Χρήστος Μιχαλάκης, ο οποίος επίσης φλέρταρε µε την ιδέα της Βουλής. Ωστόσο, γίνεται αντιληπτό ότι πλέον δεν υπάρχει χώρος, δεδοµένου ότι µιλάµε για ένα απολύτως «γεµάτο» ψηφοδέλτιο. Οπότε εκεί όπου υπάρχει όντως κενό είναι στο πρόσωπο που θα επιλεγεί από τη Ν.∆. να ηγηθεί του ψηφοδελτίου που θα διεκδικήσει την Περιφέρεια Θεσσαλίας.
  • Πέµπτο κόµµα σε όλες τις δηµοσκοπήσεις που διενεργούνται σε επίπεδο Αττικής είναι πλέον το ΠΑΣΟΚ. Οπως είναι λογικό, η συγκεκριµένη εξέλιξη έχει ενοχλήσει σφόδρα τον διαρκώς ενοχληµένο, εδώ που τα λέµε, Νίκο Ανδρουλάκη. Η Ιστορία έχει δείξει ότι, όσο κι αν τσαντιστεί κανείς, δεν πρόκειται να αλλάξει τη µοίρα του, όταν µάλιστα πιστεύει ότι πάντα φταίνε (κάποιοι) άλλοι και ποτέ ο ίδιος…
  • Μιας και αναφέρθηκα στον πρόεδρο Ανδρουλάκη, να σας πω ότι η δηµοσκοπική κατρακύλα προφανώς και έχει επηρεάσει, εκτός των άλλων, και την έστω και ισχνή προθυµία που έδειχναν οι ισχυροί των επιχειρήσεων να τον έχουν γενικώς από κοντά.
  • Σε φάση διάλυσης βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, µε τους περισσότερους να επενδύουν πλέον στην προοπτική να πει το «ναι» η Ρένα ∆ούρου, ηγούµενη µιας νέας προσπάθειας, που θα οδηγήσει µε αξιώσεις το κόµµα στις επόµενες εκλογές. Πάντως, βλέποντας την κατάντια της Κουµουνδούρου, σκέφτοµαι ότι εν προκειµένω ισχύει η ρήση: «Οπως στρώσεις θα κοιµηθείς…».


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"