Ενώ τα βλέµµατα είναι στραµµένα στη µεγάλη εκεχειρία ΗΠΑ - Ιράν, αυτή η οποία θα µπορούσε να (ξανα)τινάξει το σκηνικό στον αέρα είναι η «µικρή», Ισραήλ - Λιβάνου. Η Τεχεράνη επιχειρεί, και εδώ που τα λέµε δικαίως, να πιστωθεί η ίδια την εκεχειρία στον Λίβανο την οποία επέβαλαν οι Αµερικανοί στο Ισραήλ. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Η Ουάσινγκτον επέβαλε την εκεχειρία στο απρόθυµο Ισραήλ, το οποίο για ακόµα µία φορά βλέπει το αµερικανικό χέρι να το σταµατά σε µία κρίσιµη φάση πολεµικών επιχειρήσεων. ∆ηµιουργώντας µάλιστα και εσωτερικό πολιτικό πρόβληµα στον Νετανιάχου, ο οποίος οδεύει προς εκλογές το φθινόπωρο, µε τους κατοίκους του Βόρειου Ισραήλ να περνούν τις περισσότερες ώρες της ηµέρας στα καταφύγια για να προστατευθούν από τις ρουκέτες της «Χεζµπολάχ». Προφανώς δεν θα είναι ευχαριστηµένοι ψηφοφόροι.

Διαβάστε: Το Ιράν λέει "όχι" σε νέες διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ - Απειλεί ο Τραμπ με νέα πλήγματα

Οι Ιρανοί, από την πλευρά τους, εµφανίζονται αξιόπιστοι έναντι των proxies τους, καθώς επέµεναν να συµπεριληφθεί ο Λίβανος στην εκεχειρία που είχαν οι ίδιοι µε τους Αµερικανούς. Και το κατάφεραν. Είναι ενδεικτικές οι ανακοινώσεις της ίδιας της «Χεζµπολάχ» και των άλλων φίλιων προς το Ιράν δυνάµεων.

Ο εκπρόσωπος της οργάνωσης στο λιβανικό Κοινοβούλιο ανέφερε: «Η κατάπαυση του πυρός επιβλήθηκε στο Ισραήλ λόγω της σαφούς πίεσης από το Ιράν. Ο Τραµπ υπέκυψε στην πίεση του Ιράν και ανάγκασε τον Νετανιάχου να συµφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο. Ο εχθρός µας είναι δόλιος και πρέπει να παραµείνουµε σε επαγρύπνηση, καθώς έχει ήδη παραβιάσει την τρέχουσα κατάπαυση του πυρός αρκετές φορές».

Οι Χούθι, ο άλλος proxy του Ιράν, επίσης εξέδωσε ανακοίνωση: «Η κατάπαυση του πυρός, που επιβλήθηκε στο ισραηλινό καθεστώς, αποτελεί ιστορική νίκη για τη ‘‘Χεζµπολάχ’’ και τον Λίβανο απέναντι στον σιωνιστικό εχθρό. Το επίτευγµα αυτό είναι αποτέλεσµα της ενότητας των µετώπων της αντίστασης, από την Παλαιστίνη, έως το Ιράν, τον Λίβανο και την Υεµένη. Οι βαριές απώλειες που προκλήθηκαν στον εχθρό τον ανάγκασαν τελικά να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο».

Από τους πανηγυρισµούς δεν µπορούσε να λείπει και η... «Χαµάς». «Η αντίσταση στον Λίβανο απέδειξε για ακόµη µία φορά ότι η κατοχή δεν είναι σε θέση να επιτύχει τους στόχους της και δεν µπορεί να επιβάλει τη βούλησή της στις ζωντανές δυνάµεις αυτού του έθνους».

Γιατί παραθέτουµε αυτές τις δηλώσεις; Για να κάνουµε την εξής αντιδιαστολή. Προσέξτε τι αναφέρουν ισραηλινές στρατιωτικές πηγές για την επιβληθείσα εκεχειρία:

«Ο τρόπος µε τον οποίο επιτεύχθηκε η κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο και η άµεση επιστροφή των Λιβανέζων στα σπίτια τους νότια του Λιτάνι υπονοµεύει ψυχολογικά τα επιτεύγµατα της επιχείρησης στο πεδίο και ενισχύει το αφήγηµα του ιρανικού άξονα. Οι λεπτοµέρειες της κατάπαυσης του πυρός είναι ασαφείς και ελλιπείς (για καλό ή για κακό, θα δείξει). Η παρουσία (ισραηλινών) δυνάµεων στο έδαφος νότια του ποταµού Λιτάνι αποτελεί κοµβικό ζήτηµα και παραµένει ακόµη αδιευκρίνιστο πώς θα γίνει η διαχείριση. Θα συνεχιστούν οι κατεδαφίσεις κτιρίων στις περιοχές που έχουν καταληφθεί, όπως συνέβη στην κατάπαυση του πυρός που επιτεύχθηκε τον Νοέµβριο του ’24; Αυτό αποτελούσε ένα σηµαντικό συµπληρωµατικό στοιχείο για την ενίσχυση των επιτευγµάτων της επιχείρησης».

Η διαφορά ψυχολογίας µεταξύ των δύο πλευρών είναι εκκωφαντική. Το Ισραήλ καταλογίζει στις ΗΠΑ ότι έτσι ενισχύουν την αδιαλλαξία του Ιράν και των τροµοκρατικών οργανώσεων που στηρίζει, επιδεινώνοντας την κατάσταση ασφάλειας για το ίδιο, ακυρώνοντας τα στρατιωτικά τετελεσµένα που έχει επιτύχει µε απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και υπονοµεύοντας το ηθικό των Ισραηλινών, αλλά και την εµπιστοσύνη τους προς την Αµερική.

Το διµερές κλίµα δεν είναι καλό, παρότι αποφεύγονται οι δηµόσιες δηλώσεις. Επίσης, στη Μέση Ανατολή, όταν σε µία εκεχειρία το ένα τουλάχιστον µέρος θεωρεί ότι δεν διασφαλίζονται τα συµφέροντά του, διότι επιβλήθηκε από τρίτον, δίχως µάλιστα να αποτυπώνεται στους όρους η κατάσταση στο πεδίο, η εµπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι βιώσιµη. Και µια σηµείωση: στο µεσανατολικό λεξιλόγιο η λέξη «εκεχειρία» δεν υπάρχει. Είναι συνώνυµο της αδυναµίας.

Επειδή, δε, το Ισραήλ θεωρεί αφ’ ενός ότι «αδειάζεται», αφ’ ετέρου ότι παραµένει το θέµα ασφάλειας, η συνέχεια θα είναι ενδιαφέρουσα. Εξάλλου µένει να διαπιστωθεί τι θα γίνει µε την άλλη εκεχειρία, τη µεγάλη, µεταξύ ΗΠΑ - Ιράν. Όπως καταλήγουµε στο χθεσινό µας άρθρο στην «Απογευµατινή» του Σαββάτου, το οποίο µπορεί να αναγνωσθεί συνδυαστικά µε το παρόν, «κάποια στιγµή οι εκεχειρίες λήγουν και είτε οδηγούν σε συµφωνίες είτε σε επανέναρξη των επιχειρήσεων».

Δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή»