Η επίσκεψη του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, στην Ελλάδα πέραν του εθνικού ενδιαφέροντος για εμάς αν την αναλύσει κάποιος μακροσκοπικά θα δει ότι εντάσσεται στη γενικότερη κινητικότητα που υπάρχει στην Ευρώπη. Η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με τις ευρύτερες ανακατατάξεις στο δυτικό στρατόπεδο ενόψει παγκόσμιων εξελίξεων. Τα στρατόπεδα αναδιατάσσονται και εντός Ευρώπης και στο διατλαντικό πλαίσιο και στην παγκόσμια σκακιέρα.

Η Γαλλία επιλέγει Ελλάδα και Κύπρο και για τους εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης συσχετισμούς και στην Ανατολική Μεσόγειο διότι είναι τα προφανή πατήματά της στην περιοχή και στην προσπάθειά της να διατηρήσει ερείσματα στη Μέση Ανατολή. Είναι από τις περιόδους που δεν έχει μόνο η Ελλάδα ανάγκη τη Γαλλία, αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Την ίδια ώρα συγκροτούνται και άλλοι άξονες εντός ΕΕ. Είναι εμφανής η μετακίνηση της Ιταλίας προς τη Γερμανία, πέραν των άλλων κλασικών δορυφόρων του Βερολίνου, και στο βάθος είναι ορατή η Ισπανία. Από τα εκτός ΕΕ και οι τρεις αυτοί εντάσσουν στον σχεδιασμό τους την Τουρκία, όχι επειδή έτυχε να έχουν την ίδια έμπνευση. Σε γενικές γραμμές και τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών ευθυγραμμίζονται οι γνωστοί άξονες.

Σε περιόδους παγκοσμίων κρίσεων τα κράτη κινούνται σαν να έχουν μαγνήτη και θυλακώνονται στις γνώριμες θέσεις τους. Όπως έχει αρχίσει να κινείται και η Βρετανία εντός ευρωπαϊκού -και όχι μόνο- πλαισίου παρά τα εσωτερικά πολιτικά χάλια που έχει. Οι μεταπολεμικές συμβάσεις και περιορισμοί διαβρώνονται. Αυτό είναι κραυγαλέο στην περίπτωση της Γερμανίας αλλά και της Ιαπωνίας οι οποίες επανεξοπλίζονται ταχέως. Ειδικά η Γερμανία, η οποία ασφυκτιούσε τόσο καιρό, δεν κρύβει τη φιλοδοξία της για στρατιωτική κυριαρχία στην Ευρώπη έχοντας ως διακηρυγμένο στόχο να οικοδομήσει τις ισχυρότερες συμβατικές δυνάμεις στη Γηραιά Ήπειρο.

Την ίδια ώρα οι τριβές με τις ΗΠΑ επιταχύνουν τις προσπάθειες στρατηγικής και στρατιωτικής «αυτονομίας» της Ευρώπης η οποία ετοιμάζεται για το ενδεχόμενο απόσυρσης ή μείωσης της αμερικανικής αμυντικής παρουσίας. Θα χρειαστούν χρόνια και κυρίως συναινέσεις. Δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αφενός οι εξελίξεις είναι ταχύτατες, αφετέρου η σύμπηξη αξόνων εντός ΕΕ καταδεικνύει το εύρος των αποκλίσεων και τα όρια της συναντίληψης. Όταν Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία θεωρούν απαραίτητο και προνομιακό εταίρο την Τουρκία για την ευρωπαϊκή άμυνα είναι προφανές ότι δεν μπορούν να συγκλίνουν με την Ελλάδα πέραν ενός σημείου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Αλλά σαφώς δεν μπορούν να γίνουν τα πάντα. Εξάλλου οι ΗΠΑ θα διεμβολίσουν με σφοδρότητα τον ΕΕ προκρίνοντας επιλεκτικά ειδικές αμυντικές και ευρύτερα στρατηγικές σχέσεις, όπως με τη χώρα μας και την Κύπρο. Παρεμπιπτόντως μια δήλωση του Γερμανού καγκελάριου, Φρίντριχ Μερτς, είναι ενδεικτική ότι έχει αρχίσει και χάνονται το μέτρο και οι τύποι στις ευρωατλαντικές σχέσεις (για να είμαστε ειλικρινείς αυτό είναι αμφίδρομο) και ότι υπάρχει, για να το θέσουμε κομψά, «άγνοια κινδύνου».

«Αυτήν τη στιγμή δεν μπορώ να διακρίνω ποια στρατηγική εξόδου επιλέγουν οι Αμερικανοί. Οι Ιρανοί διαπραγματεύονται με πολύ επιδέξιο τρόπο -ή μάλλον, με πολύ επιδέξιο τρόπο δεν διαπραγματεύονται. Ένα ολόκληρο έθνος (το αμερικανικό) ταπεινώνεται. Οι Ιρανοί είναι σαφώς ισχυρότεροι απ’ ό,τι θεωρούνταν. Οι Αμερικανοί προφανώς δεν φαίνεται να διαθέτουν μια πειστική διαπραγματευτική στρατηγική».


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή