Χθες ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε μία νέα φάση των επιχειρήσεων στο Ιράν. Το σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ έχει την ονομασία «Project Freedom», χαρακτηρίζεται «ανθρωπιστική επιχείρηση» και έχει ως στόχο την ασφαλή έξοδο των εγκλωβισμένων στον Κόλπο πλοίων. Η βασική ιδέα είναι ότι ο αμερικανικός στόλος θα συνοδεύσει τα πετρελαιοφόρα προκειμένου να αποκατασταθούν η ναυσιπλοΐα και η ενεργειακή τροφοδοσία.

Διαβάστε: Τραμπ: Το δίλημμα μετά τις επιθέσεις σε αμερικανικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ - Τα δύο σενάρια (Βίντεο)

Σύμφωνα με το Axios «αρχικά εξετάστηκε πιο επιθετικό σχέδιο, με πολεμικά πλοία να ανοίγουν τα Στενά διά της ισχύος, αλλά τελικά επιλέχθηκε μια πιο συγκρατημένη μορφή: καθοδήγηση εμπορικών πλοίων για αποφυγή ναρκών και απειλών, χωρίς πλήρη συνοδεία, αλλά με ισχυρή αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή». Η Κεντρική Διοίκηση, η CENTCOM αναφέρει «αντιτορπιλικά, πάνω από 100 αεροσκάφη και 15.000 στρατιώτες, ενώ οι κανόνες εμπλοκής φέρονται να επιτρέπουν προληπτικά πλήγματα κατά άμεσων απειλών»…

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, παρά τα αρχικά τα ήξεις αφήξεις; Ότι με την προθεσμία για να πάρει ο Αμερικανός πρόεδρος έγκριση από το Κογκρέσο να έχει λήξει, η «ανθρωπιστική επιχείρηση» είναι ένας έξυπνος ελιγμός για να συνεχιστεί η στρατιωτική παρουσία και να μείνει ανοικτή η επιλογή της επανέναρξης των πληγμάτων κατά του Ιράν, όχι πλέον ως πόλεμος αλλά ως προστασία των πλοίων. Η «ανθρωπιστική επιχείρηση» είναι ένα ωραίο αμπαλάζ που κρύβει μέσα του έναν πόλεμο για τον οποίο όμως δεν χρειάζεται άδεια από το Κογκρέσο. Με δεδομένο ότι Ιρανοί θα αντιδρούσαν, όπως και έκαναν, ξεκινώντας πυραυλικές επιθέσεις κατά των αραβικών χωρών του Κόλπου η αμερικανική απάντηση μπορεί να παρουσιαστεί όχι ως επανέναρξη των επιχειρήσεων αλλά ως αντίδραση στην απειλή για την επιχείρηση προστασίας της ναυσιπλοΐας και για τις αμερικανικές δυνάμεις. Τα αντίποινα στις ιρανικές επιθέσεις δεν είναι πόλεμος αλλά αυτονόητη αντίδραση… Έτσι δεν χρειάζεται να ζητηθεί έγκριση από το Κογκρέσο.

Είχαν προηγηθεί δηλώσεις από τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας ότι ούτως ή άλλως η προθεσμία των 60 ημερών είχε σταματήσει να μετρά από τη στιγμή που ξεκίνησε η εκεχειρία. Οπότε το κοντέρ έχει μηδενιστεί. Έχει ενδιαφέρον ότι ο συνδυασμός των δυνάμεων που ανακοινώθηκε ότι θα συμμετάσχουν στην επιχείρηση εναέριων, ναυτικών και χερσαίων, παραπέμπουν σε επιχειρήσεις και στα τρία πεδία συμπεριλαμβανόμενων- και αυτό είναι το σημαντικό- «boots on the ground». Δηλαδή θα υπάρξουν στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις.

Το ερώτημα «σε ποιο σημείο» ίσως έχει εν μέρει απαντηθεί. Συγκεκριμένος αξιωματούχος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με πολύ υψηλή πληροφόρηση ο οποίος το τελευταίο διάστημα λειτουργεί ως προάγγελος εξελίξεων (είναι αυτός που είχε προαναγγείλει με έμμεσο τρόπο την έξοδο των Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ) έκανε μία ανάρτηση στην οποία δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο δύο συντεταγμένες. Πού παραπέμπουν; Στη νήσο Λαράκ, η οποία βρίσκεται στο στόμιο έξωθεν των Στενών του Ορμούζ και ελέγχει την κίνηση από και προς τον Κόλπο. Είναι αυτό που είχαμε γράψει σε παλαιότερο άρθρο μας ότι όσο όλοι κοιτούν στη νήσο Χαρκ οι επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν από αλλού. Αυτή η φάση έρχεται να κλιμακώσει περαιτέρω την πίεση προς το Ιράν το οποίο ήδη από τον πολλαπλό αποκλεισμό αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα τροφοδοσίας, τιμών σε βασικά προϊόντα, ενέργειας, ρευστότητας ακόμα και λειψυδρίας η οποία έχει επιδεινωθεί.

Η κάθε ιρανική επίθεση δε, θα αιτιολογεί την αμερικανική αντίδραση και θα αφαιρεί επιχειρήματα από τους αποστασιοποιημένους Ευρωπαίους οι οποίοι συνεχίζουν να βρίσκονται στον κόσμο τους καλυμμένοι υποτίθεται πίσω από αδιανόητο «δεν είμαι δικός μας πόλεμος». Εξάλλου έρχονται οι επιπτώσεις στην Ευρώπη να τους υπενθυμίσουν ότι είναι λιγότερες οι φορές που κάποιος επιλέγει τον πόλεμο και περισσότερες αυτές που ο πόλεμος επιλέγει κάποιον χωρίς να τον ρωτήσει.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή