Η Ελλάδα και ο 6ος πολεµικός στόλος των ΗΠΑ
Άρθρο γνώμης
Η Αθήνα, όπως απεδείχθη και σε συνθήκες επιχειρήσεων, αποτελεί, σε αντίθεση µε σωρεία άλλων ευρωπαϊκών κρατών του ατλαντικού πυρήνα, έναν αξιόπιστο σύµµαχο. Όπως και η Κύπρος
Μπορεί οι τεχνικές διαπραγµατεύσεις για το τέλος του πολέµου µε επίκεντρο το Ιράν να έχουν τελικά ξεκινήσει εν µέσω αναταράξεων στην Ελβετία, όµως τα νέα δεδοµένα που δηµιούργησε ο πόλεµος των 100 ηµερών δεν διαγράφονται. Οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν µια νέα στρατηγική στην Ανατολή που θα προκαλέσει αναδιάταξη και µείωση των δυνάµεών τους στη στεριά, ενώ ταυτόχρονα και µε αφετηρία τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία σε ελάχιστες εβδοµάδες θα γίνουν πιο σαφείς οι προθέσεις και οι σχεδιασµοί τους για την αναδιάταξη των δυνάµεων και των στρατιωτικών τους βάσεων στην Ευρώπη.
Ο τρόπος που πολέµησε η Τεχεράνη τον συνασπισµό των ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που αποφάσισαν να µην επιτρέψουν στο καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης και το ιερατείο να γίνουν καθοριστικοί περιφερειακοί «παίκτες» στην Ανατολή, προκάλεσε ένα έλλειµµα ασφάλειας στις αραβικές ηγεσίες των κρατών της περιοχής, πέραν των πληγµάτων στο µοντέλο της νέας οικονοµίας τους και στις ενεργειακές υποδοµές. Η διαταραχή στο σύµφωνο εµπιστοσύνης, που υπήρξε καταλυτικό µετά το τέλος του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου και τη συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ στην περιοχή µεταξύ Αµερικανών και Αράβων, ειδικά της κεντρικής µοναρχίας των Αλ Σαούντ -ασφάλεια έναντι πετρελαίου σε δολάρια ως κοινό νόµισµα συναλλαγής-, θα πρέπει να βρει ένα νέο σηµείο ισορροπίας. Επίσης τα πλήγµατα που υπέστη ο 5ος πολεµικός στόλος των ΗΠΑ, που έχει βάση στο Μπαχρέιν, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν καθοριστικά, δείχνουν την ανάγκη της ανασυγκρότησης του 6ου πολεµικού στόλου των ΗΠΑ, που θα πρέπει να αναζητήσει βάση ελλιµενισµού, ανεφοδιασµού και διοίκησης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η επαναδραστηριοποίηση του 6ου πολεµικού στόλου θα δώσει κάλυψη στον 5ο πολεµικό στόλο στην ενδιάµεση ευρεία και ταραχώδη περιοχή, ενώ θα δώσει ευχέρεια στο νέο αυτό πλέγµα ισχύος να µειωθούν ή να αξιολογηθούν εκ νέου οι δυνάµεις και το εύρος εγκαταστάσεων των αµερικανικών δυνάµεων στις επικράτειες αραβικών κρατών. Μια µετατόπιση του επιχειρησιακού σχεδιασµού προς τη θάλασσα θα εναρµονισθεί µε τη φιλοδοξία της Ουάσινγκτον να επιστρέψει µε πλήρη ισχύ τα επόµενα χρόνια ως ναυτική και εµπορική δύναµη στον κόσµο. Η Ελλάδα, όπως απεδείχθη και σε συνθήκες πολεµικών επιχειρήσεων, αποτελεί, σε αντίθεση µε σωρεία άλλων ευρωπαϊκών κρατών του ατλαντικού πυρήνα, έναν αξιόπιστο σύµµαχο. Όπως και η Κύπρος. Επίσης η διµερής στρατηγική σχέση ΗΠΑ - Ελλάδας σε πολλά επίπεδα, αλλά και στο στρατιωτικό, οι βάσεις ή οι προσβάσεις που έχουν στην ελληνική επικράτεια οι Αµερικανοί, από την παραδοσιακή στη Σούδα της Κρήτης µέχρι την Αλεξανδρούπολη, σε διαδροµές που περιλαµβάνουν τη Λάρισα, τον Βόλο, το Αιγαίο και όλες τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάµεων, δίνουν την αιτιολογία έναρξης µιας τέτοιας συζήτησης.
Η Ελλάδα αναδεικνύει πλέον τον ιστορικό αλλά και λειτουργικό χαρακτήρα της ναυτικής δύναµης, όχι µε διακηρύξεις αλλά στο πεδίο, όπως διεφάνη και από την επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά, την περίπτωση της Ουκρανίας αλλά και στην παρούσα φάση των αναγκών για την ελευθερία και την ασφάλεια του Ορµούζ.
Το γεγονός ότι τα ναυπηγεία στην Ελλάδα έχουν τεθεί ξανά σε κίνηση µε έµπρακτη και ζωηρή τη στήριξη των ΗΠΑ, το ότι κεντρικές ενεργειακές εταιρείες των ΗΠΑ έχουν πιάσει δουλειά σε ευρείες περιοχές που ακουµπούν τη Μεσόγειο για έρευνα και εξόρυξη κοιτασµάτων, συνάδουν στον προσανατολισµό συγκρότησης του 6ου πολεµικού στόλου των ΗΠΑ µε σταθερή πρόσβαση στην ηπειρωτική και νησιωτική ζώνη του συνόλου της ελληνικής επικράτειας και όχι µίας ναυτικής βάσης κλασικού τύπου όπως στο Μπαχρέιν. Η οργανική σχέση της Ελλάδας µε την Κύπρο, όπου επιθυµούν ναυτική πρόσβαση οι ΗΠΑ, αλλά και τη Γαλλία από την πλευρά της Ευρώπης αποτελεί επιχείρηµα για έναν τέτοιο σχεδιασµό. Το γεγονός της συµµαχίας 3+1 σε ένα επίπεδο, αλλά και η συνεργασία των Ελλάδας - Κύπρου µε αραβικές ηγεσίες του Κόλπου, της Μεσογείου, την Αίγυπτο, και η στροφή των αγωγών δυτικά προς τη Μεσόγειο για να υπάρξει απεξάρτηση από το Ορµούζ, προσδίδουν δυναµική σε τέτοιες σκέψεις, εφόσον τεθούν στο τραπέζι της διαβούλευσης µεταξύ «στενών συµµάχων».
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
En