Υπάρχει η παράτυπη µετανάστευση, αλλά και η νόµιµη µετανάστευση. Υπάρχει η πίεση στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, αλλά υπάρχουν και οι κοινότητες των «εµιγκρέ» κατά βάση µουσουλµανικές που αρνούνται να ενσωµατωθούν στο ευρωπαϊκό πρότυπο και πολιτισµό των µητροπόλεων, άσχετα µε τα εθνικά εσωτερικά σύνορα. Η Ευρώπη δεν απειλείται µόνον από τα κύµατα των λαθραίων που πολιορκούν τα σύνορά της, αλλά και από αυτές τις µάζες που έχουν εγκατασταθεί στο εσωτερικό των πόλεών της. Τα «γκέτο» των ξένων που ζουν και αναπαράγονται εντός των εθνικών εδαφών της Μητροπολιτικής Ευρώπης. ∆εν αξίζει να µετράµε µόνον τα κύµατα των λαθραίων και παράτυπων, τα καραβάνια των εξαθλιωµένων που διακινούνται υπό τον συντονισµό του οργανωµένου εγκλήµατος ή των κερδοσκοπικών ΜΚΟ. Η Ευρώπη στη βάση της είναι «Μητροπολιτική».

Η Ευρώπη χρειάζεται πίσω τα failed states που προέκυψαν από την πτώση της ατυχούς, καιροσκοπικής και κερδοσκοπικής παλαιάς αποικιοκρατίας. Τους πληθυσµούς, τις πρώτες ύλες, τα λιµάνια, τον όγκο και την ισχύ που της δίνει η διεθνής παρουσία της στον πλανήτη. Η αρνητική εµπειρία του παλιού καπιταλισµού των θρόνων ως επέκταση φεουδαρχίας και η «ουτοπία» του new age φιλελευθερισµού των «ανοιχτών συνόρων», των θεωριών της ενσωµάτωσης και της προσβολής της woke ατζέντας που θυµίζει τις βυζαντινές αναζητήσεις για το «φύλο των Αγγέλων» λίγο πριν από την κατάρρευση και την κατάληψη από τους βαρβάρους, θα πρέπει να διευκολύνουν µια διαφορετική εκκίνηση προς µία «αυτοκρατορική» και όχι πλέον «εταιρική» Ευρώπη.

Οι πληθυσµοί των ξένων που σωρεύονται στα µητροπολιτικά κέντρα της ευρωπαϊκής ενότητας των εθνών θα πρέπει να µετατραπούν σε πλεονέκτηµα της νέας εποχής. Από το σκοτάδι στο φως. Αν υπάρξει εµπορική, πολιτική, γεωπολιτική, οικονοµική, στρατιωτική, πολιτιστική «διδυµοποίηση» µεταξύ της ευρωπαϊκής δοµής και κρατών στην Αφρική, την Ασία και απ’ όπου αλλού κι αν ξεκινούν οι απελπισµένοι µετανάστες, τότε οι υφιστάµενοι πληθυσµοί των «εµιγκρέ», αλλά και τα διακινούµενα καραβάνια των αθλίων που αναζητούν «µια θέση κάτω από τη βροχή ή τον ήλιο» στην Ευρώπη, θα αποτελέσουν την ιθύνουσα τάξη των δικών τους κρατών και εθνών όπου αυτό είναι δυνατόν. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται πλέον τον γερµανικό κοσµοπολιτισµό που κοιτά την κυριαρχία στο εσωτερικό της από τους Γερµανούς. Ούτε όµως και την εταιρικού τύπου και απεθνικοποιηµένου περιεχοµένου λειτουργία της Κοµισιόν. Το πείραµα του τέλους της ιστορίας απέτυχε. Η ∆ύση καταρρέει µέσα σε µια διάχυτη παρακµή. Οι ΗΠΑ δείχνουν ανίκανες να διατηρήσουν µε αξιόπιστο τρόπο την ηγεσία της ∆ύσης και του Ευρωατλαντισµού, αλλά χάνουν και την ηγεµονία του κόσµου. Η ανερχόµενη Κίνα δεν θα ξεχάσει ποτέ τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάµεις που κάποτε τη χώρισαν σε φέουδα και υποδούλωσαν τον πληθυσµό και τις δυνατότητές της. Θα επιχειρήσουν να µετατρέψουν όλη την Ευρώπη σε εµπορική και πολιτειακή αποικία τους. Η µετανάστευση, νόµιµη και παράνοµη, θα είναι το φορτίο και ο παράγοντας τελικής αποσταθεροποίησης των δοµών αλλά και των συνεκτικών δεσµών της Ευρώπης.

Είναι ουσιώδες να γίνει αντιληπτό ότι δεν υφίσταται εθνική ευρωπαϊκή ταυτότητα. Τίποτα δεν εµποδίζει όµως την Ευρώπη και τις κυρίαρχες ελίτ των εθνών της, συζητώντας ως Λέσχη, να µετατρέψουν το όραµα της Κοινότητας ή της Ένωσης σε «αυτοκρατορία» των εθνών της. Αυτά χωρίζονται σε ναυτικές και ηπειρωτικές δυνάµεις. Είναι και θα µείνουν γεωπολιτικά µητροπόλεις. Παλαιές και νεότερες. Η Ευρώπη µπορεί να επεκταθεί στον κόσµο µε νέα κοσµοθεωρία, όχι βέβαια τύπου Mercosure. Ο στόχος είναι να σπρώξει τον Κινέζο, τον Αµερικανό και τον Ρώσο στο τραπέζι του παγκόσµιου power game για να συµµετάσχει και δικός της αντιπρόσωπος στη συζήτηση για την πορεία του πλανήτη των ανθρώπων. Είναι ζήτηµα πολιτισµού, αλλά και επιβίωσης.