Οι Έλληνες πολίτες στις επερχόµενες τακτικές εκλογές δεν έχουν απλώς να αποφασίσουν την επόµενη κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό τους, µε βάση τις προσδοκίες ή τη διαµαρτυρία τους για επιµέρους πολιτικές. Αλλά ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ποια η κυβέρνηση αυτοδύναµης πλειοψηφίας στο επόµενο Κοινοβούλιο ή κυβέρνησης συνασπισµού περισσότερων κοµµάτων που θα οργανώσει παραγωγικά και δηµοσιονοµικά, θα προετοιµάσει δοµικά και θα διατάξει την παρουσία της Ελλάδας σε µία Ευρώπη που πλέον δεν θα είναι ίδια. Η πορεία για την Ευρώπη, µε άµεση εµπλοκή της Ελλάδας, ξεκινά από την προεδρία στο δεύτερο εξάµηνο του 2027. Η Ελλάδα ήδη έχει διακριτό ρόλο σε όσα συµβαίνουν στο παρόν της Ευρώπης αφού ο δικός της υπουργός Οικονοµικών, κ. Πιερρακάκης, έχει επιλεγεί ως επικεφαλής του Eurogroup. Όµως τα δεδοµένα της επερχόµενης Ευρώπης δεν θα καθορισθούν από τις Βρυξέλλες και την υπερεθνική γραφειοκρατία που συγκροτεί την κυριαρχική, από πλευράς αρµοδιοτήτων και ισχύος της, Κοµισιόν. Ούτε από τα διάφορα λόµπι οικονοµικών, γεωπολιτικών και κυρίως επιχειρηµατικών συµφερόντων που για δεκαετίες έχουν επηρεάσει µε άµεσο και πρακτικό τρόπο τις προδιαγραφές που ορίζουν τις συλλογικές εθνικές αποφάσεις στην Ένωση των «27».

Τον κυρίαρχο ρόλο θα έχουν στην παρούσα φάση της ιστορίας οι πολίτες που -όπως και οι Έλληνες- θα επιλέξουν κυβερνήσεις και Κοινοβούλια µε εθνικές εκλογές. Τα δεδοµένα και οι δυναµικές δείχνουν ότι µε αφετηρία τη Γαλλία και τερµατικό σταθµό τη Γερµανία ή τη Βρετανία θα υπάρξουν, σε µια σωρεία ευρωπαϊκών δηµοκρατιών, νέα δεδοµένα. Η στήριξη της Εθνικής Συσπείρωσης στη Γαλλία µπορεί να φέρει την επόµενη ηµέρα του Εµ. Μακρόν, τη Μαρίν Λεπέν ή τον Μπαρτελά στην προεδρία. Ανατροπές προς τα δεξιά µπορεί να υπάρξουν στην Ιταλία ή την Ισπανία όπου οι κυβερνήσεις είναι άλλωστε πολυµετοχικές. Ένα πολιτικό χάος επικρατεί στη Βρετανία, το AfD όλο και σε µεγαλύτερο βαθµό αποκτά επιρροή στη Γερµανία και ούτω καθεξής. Τα κόµµατα, υπερσυντηρητικά ή νεοδεξιά εθνικιστικά ή και ακροδεξιά, έχουν µία ουσιώδη διαφοροποίηση από την παρελθούσα πολιτική και πολιτειακή τάξη της συγκυβέρνησης Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς που καθόρισαν τη «συστηµική σταθερότητα» της Ευρώπης του Μάαστριχτ µετά το τέλος του Ψυχρού Πολέµου. Αρχίζουν τη θεώρηση πραγµάτων και τα στρατηγικά τους δεδοµένα από τα έθνη τους και υπό αυτήν την κεντρική συνισταµένη τοποθετούνται ως προς τα ευρωπαϊκά ζητήµατα και τις πολιτικές συνοχής. Αυτό σηµαίνει κατακερµατισµό σκοπιµοτήτων, διαφορετικές λογικές άσκησης πολιτικής, άλλη στοχοπροσήλωση για τις κοινές πολιτικές και τις χρηµατοδοτήσεις.

Η Ευρώπη που έρχεται προβλέπεται πολυκερµατισµένη και το γερµανογαλλικό consensus που την καθόρισε µετά το 1990 σε µόνιµη αναστολή. Όπως συνέβη και µε την κανονικότητα της Ευρωατλαντικής δοµής, µετά την εκλογή Τραµπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Η εταιρική Ευρώπη της παγκοσµιοποίησης και του ακραίου δικαιωµατισµού των «ανοιχτών συνόρων» βρίσκεται µαζί µε διάφορες υπερεθνικές ελίτ στο επίκεντρο της κριτικής για την αποτυχία τους. Και επειδή η Ευρώπη δεν είναι ένα εταιρικό πολυµετοχικό fund αλλά µία ένωση εθνικών δηµοκρατιών, η επόµενη ηµέρα δεν θα είναι απαραίτητα η διάλυση της Ένωσης, όπως πολλοί φοβούνται, αλλά η µετεξέλιξή της σε µία «Ευρώπη των Εθνών». Και ενδεχοµένως µιας Ευρώπης που θα συγκλίνει περισσότερο ως συνοµοσπονδία συνεργασίας µε τις ΗΠΑ, πιο ανοιχτής στην Ανατολή και την Αφρική και µε πιο σταθερά δεδοµένα απέναντι στους Brics. Στην πολύ πιο «διακυβερνητική» αυτή Ευρώπη όπου το Συµβούλιο των εκλεγµένων κυβερνήσεων, ως συνεννόηση και συντονισµός εθνών και λιγότερο ως ενιαίος χώρος µιας κοινής αγοράς, θα κυριαρχήσει ως προς τις αποφάσεις έναντι της Κοµισιόν. Στη νέα αυτή δυναµική η Ελλάδα δεν µπορεί να µπει µε όρους ένταξης του 1981, του 1993 ή του 2000. Η ψήφος των πολιτών θα πρέπει να προκρίνει µία διοίκηση εθνικής ισχύος και διεθνοπολιτικής δυνατότητας και όχι µε µοναδικά κριτήρια τη φαντασιακά χαµηλότερη τιµή του γάλακτος στο ράφι του σουπερµάρκετ σήµερα το πρωί ή την ψευδαίσθηση µιας παρωχηµένης ιστορικά αίσθησης «πατριωτισµού».

Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή»