∆ιαλύονται ησύχως

Φυλλορροεί λοιπόν η Αριστερά, της οποίας, πάντως, οφείλουμε να προσδιορίσουμε την ταυτότητα. Διότι η Αριστερά στην Ελλάδα δεν είναι παίξε γέλασε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αυθεντική, που δεν είναι άλλη από το ΚΚΕ.

Διαβάστε: Θέλουµε δηµοκρατία α λα καρτ;

Από το κόμμα αυτό, όσοι δεν θέλουν να λένε παραέξω ότι είναι κομμουνιστές -διότι, όπως και να το κάνουμε, σήμερα είναι ένας παρωχημένος μουσειακός όρος η έννοια του κομμουνισμού- λένε ότι είναι αριστεροί.

Αριστεροί είναι επίσης όσοι έχουν έναν θαυμασμό στον Μαρξ, στον Λένιν και σε οποιονδήποτε άλλον από αυτούς, ξεπερασμένο στη θεωρία και στην πράξη, αλλά δεν θέλουν και να τους ταυτίζουν με τα ανοσιουργήματα του κομμουνισμού στην ίδια του την έδρα.

Παράδειγμα λ.χ. εκ του παρελθόντος το ΚΚΕ Εσωτερικού - που, όπως έχουμε ξαναπεί, καμία σχέση δεν έχει με τους αριστερούς που προέκυψαν εν συνεχεία. Αν τους ταυτίζαμε, όσο κι αν διαφωνούμε ιδεολογικώς, θα ήταν ύβρις, δεδομένου ότι εκείνοι, του παρελθόντος, είχαν κάποια βαρύτητα, σε αντίθεση με τους «διαδόχους» τους που έχουν ελαφράδα.

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν οι θεωρούντες τους εαυτούς τους αριστερούς -διότι ο αριστερισμός στην Ελλάδα είναι μια διαρκής μόδα, αλλά και άλλοθι διά πάσαν ιδεολογική ή πολιτική κουταμάρα- και έφτιαξαν ένα κόμμα που δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να συμμαχήσει, προκειμένου να κυβερνήσει, ακόμη και με τους πλέον ακραίους της ακραίας δεξιάς ιδεολογίας.

Στην πορεία αποδείχτηκε ότι και αυτοί που αποτελούσαν το αριστερό κόμμα ήταν ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα, τα μέλη του οποίου τα ένωνε απλώς η φαντασίωση ότι όλοι αυτοί ήταν αριστεροί.

Με τις ήττες διαλύθηκαν και επιπλέον άρχισε και η αμφισβήτηση των ικανοτήτων του αρχηγού που είχε κατορθώσει να τους συσπειρώσει, καθώς αυτοί αφομοίωναν και κάθε μπαρούφα που ο αρχηγός εξαπέλυε και που άρεσε στον κόσμο.

Μπορεί τότε, μετά την ήττα, να είχαν καταλάβει την μπαρουφολογία, αφού χρόνια μετά, όταν ο αρχηγός έδωσε μια συνέντευξη που έλεγε τα αδιανόητα, βγήκαν παλαιά στελέχη του και τον διέψευδαν, αποκαλύπτοντας συγχρόνως την πολιτική του απάτη.

Από τη διάλυση βγήκαν περισσότερα αριστερά κόμματα απ’ όσα κανείς θα περίμενε. Δεδομένου όμως ότι οι αγέλες θέλουν πάντα έναν μπροστάρη, μόλις αυτός ανακοίνωσε ότι ξανακατεβαίνει στην πολιτική για να φέρει τη σταθερότητα και την κανονικότητα -τις οποίες ως κυβερνήτης τις είχε διαταράξει-, οι διαλυμένοι άρχισαν πάλι να διαλύονται. Άλλοι για να ακολουθήσουν τον ποιμένα και άλλοι για να μετρήσουν τις δυνάμεις τους απέναντί του.

Υπάρχουν και άλλοι που δεν ξέρουν τι να κάνουν, και κυρίως πόσο αμελητέα είναι η πολιτική τους ύπαρξη. Στην αφετηρία, λοιπόν, πάλι νέοι αριστεροί σχηματισμοί, έστω κι αν τα άλογα είναι κουτσά.

Θα κάνουν κάποια πορεία μέχρις ότου αποτελέσουν μια ανάμνηση και ένα μουσειακό είδος στην πολιτική ιστορία του τόπου. Μόνο που παλιοί αριστεροί έχουν μείνει στην ιστορική μνήμη, ενώ τους σύγχρονους θα τους θυμούνται μόνο οι συγγενείς τους…