Ο θάνατος ενός παιδιού 13 ετών στην Ηλεία δεν είναι μία ακόμη «κακιά στιγμή». Είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που όλοι γνωρίζουμε και κανείς δεν αντιμετωπίζει σοβαρά. Ένα παιδί πάνω σε πατίνι, που για να αποφύγει ένα σταματημένο όχημα βρέθηκε στην πορεία ενός άλλου, πλήρωσε με τη ζωή του ένα σύστημα χωρίς κανόνες στην πράξη. Και το ερώτημα δεν είναι τι έγινε. Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζει να συμβαίνει.

Τα στοιχεία είναι πλέον αμείλικτα. Το 2025 περίπου 400 παιδιά κατέληξαν σε νοσοκομεία ύστερα από ατυχήματα με πατίνια. Μέσα στους πρώτους τρεις μήνες του 2026 άλλα 150. Δηλαδή, σχεδόν κάθε μέρα ένα παιδί τραυματίζεται. Και παρ’ όλα αυτά, η εικόνα στους δρόμους δεν αλλάζει: ανήλικοι χωρίς κράνος, δύο πάνω στο ίδιο πατίνι, ταχύτητες που φτάνουν ή ξεπερνούν τα 25-30 χιλιόμετρα την ώρα, ανάμεσα σε αυτοκίνητα ή πάνω σε πεζοδρόμια.

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας υποτίθεται ότι προβλέπει κανόνες. Ηλικιακά όρια, περιορισμούς ταχύτητας, χρήση κράνους, κίνηση σε συγκεκριμένους χώρους. Στην πράξη, όμως, αυτοί οι κανόνες είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Ποιος ελέγχει αν ο οδηγός είναι ανήλικος; Ποιος ελέγχει αν φορά κράνος; Ποιος αποτρέπει την κίνηση σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας; Η απάντηση είναι απλή: σχεδόν κανείς.

Η ευθύνη, βέβαια, δεν είναι μόνο του κράτους, αν και είναι μεγάλη. Δεν γίνεται να υπάρχουν κανόνες μόνο στα χαρτιά και έλεγχοι μόνο περιστασιακά.
Όμως δεν γίνεται και να αγνοούμε την ατομική ευθύνη. Γονείς που επιτρέπουν σε παιδιά 12 και 13 ετών να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, χρήστες που αδιαφορούν για στοιχειώδη μέτρα προστασίας, μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να βλέπει την παρανομία ως κανονικότητα. Το κράτος δεν μπορεί να βρίσκεται παντού. Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.

Η σημερινή κατάσταση είναι επικίνδυνη για όλους. Στους δρόμους κινδυνεύουν οι ίδιοι οι χρήστες των πατινιών. Στα πεζοδρόμια κινδυνεύουν και οι πεζοί. Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται, αντιθέτως, επεκτείνεται χωρίς υποδομές, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά αναγκαίο: όταν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ασφαλή συνύπαρξη, η χρήση πρέπει να περιορίζεται δραστικά. Στην πράξη αυτό σημαίνει απαγόρευση κυκλοφορίας των πατινιών σε δρόμους και πεζοδρόμια. Μόνο σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους που σήμερα ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Και σε καμία περίπτωση από ανηλίκους, όπως ακριβώς ισχύει και για τα αυτοκίνητα.

Οι συναρμόδιοι υπουργοί ανακοίνωσαν προχθές ότι εξετάζονται μία σειρά από περιοριστικά μέτρα για να σταματήσει η αιματοχυσία με θύματα κυρίως ανήλικους. Η αυστηροποίηση των κανόνων μπορεί να δείχνει σωστή, αλλά δεν γνωρίζω πόσο εύκολα θα ελέγχεται. Χρειάζονται αποφάσεις οριζόντιες και εφαρμόσιμες με διαβούλευση που να φέρει αποτέλεσμα.

Δεν είναι υπερβολή. Είναι θέμα ζωής. Για να μη συνεχίσουμε να μετράμε τραυματισμένα παιδιά στα νοσοκομεία και νεκρά στα νεκροταφεία. Για να σταματήσει αυτή η δραματική κατάσταση πριν να γίνει «κανονικότητα».


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή».