Ο Χρήστος Απ. Κακλαμάνης, γιος του βουλευτή και πρώην προέδρου της Βουλής Απόστολου Κακλαμάνη, αφού ξεπέρασε μια σοβαρή μάχη με τον καρκίνο, με τη σύζυγό του, Πόπη, συμπάσχουσα και συμπαραστάτρια στο πλευρό του, θυμάται και αφηγείται στα «Π» τις δύσκολες εποχές, μαζί όμως με ευχάριστες αναμνήσεις από τον οικογενειακό του βίο. Παράλληλα, ατενίζει το μέλλον αισιόδοξα και σκοπεύει να θέσει υποψηφιότητα στις επόμενες εθνικές εκλογές.


Ακούγεται ότι θα κατέβετε υποψήφιος στον Νότιο Τομέα της Β’ Αθήνας. Ισχύει;

Πριν από λίγα χρόνια, αν μου έλεγες κάτι τέτοιο, θα μου φαινόταν τρελό. Τώρα το σκέφτομαι πολύ σοβαρά. Οσο για την εκλογική περιφέρεια, για μένα δεν υπάρχει δίλημμα. Τόσο εγώ όσο και η οικογένειά μου ανήκουμε στον Δήμο Ζωγράφου από τότε που γεννήθηκα. Σε ένα συγκεκριμένο εκλογικό τμήμα στο ΚΑΠΗ, που βρίσκεται κάτω από την οδό Ούλοφ Πάλμε στου Ζωγράφου, στους εκλογικούς καταλόγους είμαστε γραμμένοι όλοι μαζί οι Κακλαμάνηδες, πλέον και ο γιος μου.


Πώς αποφασίσατε στα 53 να ασχοληθείτε με την πολιτική; Ο πατέρας σας τι σας είπε;

Καλή ερώτηση. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου στην ενεργό πολιτική, παρότι από μικρό παιδί η πολιτική είναι κάτι που υπήρχε πάντα γύρω μου. Ισως και γι’ αυτό. Βέβαια, επί μία δεκαετία έχω ασχοληθεί με τα κοινά των δικηγόρων, έχω εκλεγεί στον ΔΣΑ και υπεύθυνος στον Τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ από το 2018. Η θεσμική παρακμή που ζούμε τα τελευταία χρόνια θα μπορούσες να πεις ότι συνετέλεσε στη ριζοσπαστικοποίησή μου. Γιατί για μένα είναι ριζοσπαστική συμπεριφορά η κάθοδος στην πολιτική, ενώ και η έκθεση στη δημοσιότητα, για να λέμε την αλήθεια, δεν είναι κάτι που θα απολαύσω ποτέ υπερβολικά. Οσο για τον πατέρα μου, οφείλω να πω ότι ποτέ δεν με είδε ως συνεχιστή κάποιου είδους πολιτικής οικογένειας και ποτέ δεν με παρότρυνε προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.


Θυμάστε κάποια ιστορία με τον Ανδρέα Παπανδρέου; Πώς τον γνωρίσατε;

Νομίζω ότι η πρώτη φορά που είδα από κοντά τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1980, 30 Νοεμβρίου, ανήμερα της γιορτής του. Είχαμε πάει οι δυο μας με τον πατέρα μου στο σπίτι του Θέμη Λαμπρινόπουλου, στενού φίλου του Ανδρέα, και εκεί, όπως αντίστοιχα και στο σπίτι του Αντώνη Λιβάνη στην Κηφισιά, συνήθως μαζευόταν όλο το ΠΑΣΟΚ. Εγώ ήμουν ή στην Α’ ή στη Β’ Λυκείου τότε και βρέθηκα μπροστά σε έναν άνθρωπο που για μένα ήταν, χωρίς υπερβολή, ζωντανός μύθος. Αυτό που θυμάμαι, και το λέω με κάθε ειλικρίνεια, είναι ότι ο Ανδρέας σε μαγνήτιζε με τη διεισδυτική του ματιά και ότι, όταν του μιλούσες, πραγματικά σε άκουγε. Τόσο σε εκείνη την πρώτη συνάντηση όσο και σε άλλες μεταγενέστερα, τη δεκαετία του ’90, αυτό που θυμάμαι ως μοναδικό χαρακτηριστικό του Ανδρέα σε σχέση με άλλους κορυφαίους της πολιτικής είναι ότι έδειχνε πραγματική προσοχή σε αυτό που του έλεγες, το βλέμμα του σε διαπερνούσε και δεν ένιωθε καμία ανάγκη να σε διακόψει για να πει το δικό του, για να ακούσει τον ήχο της φωνής του.

Μέσα σε έξι μήνες, από το καλοκαίρι του 2020 έως τον Φεβρουάριο του 2021, διαγνωστήκαμε διαδοχικά και οι δύο με καρκίνο, πρώτα εκείνη, μετά εγώ. Λες και αυτό θέλαμε να το κάνουμε μαζί


Με τη σύζυγό σας, την Πόπη, είστε τριάντα χρόνια μαζί και έχετε έναν γιο 19 ετών. Εχετε περάσει πολλά μαζί. Θέλετε να μας μιλήσετε;

Με την Πόπη από το 1996 ουσιαστικά μεγαλώσαμε μαζί. Μας συνδέουν κοινές εμπειρίες, μας αρέσουν τα ίδια πράγματα και μας απωθούν τα ίδια πράγματα. Ισως είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι τα ζευγάρια όσο μεγαλώνουν μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά νομίζω ότι στη δική μας περίπτωση τα γούστα μας ταίριαζαν με το «καλημέρα». Δεν συναντάς κάθε μέρα κορίτσια, τουλάχιστον της δικής μου γενιάς, των ’70s, που τους αρέσει, π.χ., το σινεμά του Ταραντίνο και οι Guns ’n’ Roses, αλλά ταυτόχρονα ξέρουν και την τελευταία λέξη της μόδας και διαβάζουν Κουρτ Βόνεγκατ. Η Πόπη είναι ένας πολύ φωτεινός, ζεστός και εύκολος για παρέα άνθρωπος, πολύ περισσότερο από εμένα. Και με βοήθησε πολύ να βελτιωθώ. Είναι αυτή που μας κρατά όλους όρθιους και κάνει για εμένα και τον γιο μας, τον Απόστολο, πολύ περισσότερα, οφείλω να πω, από όσα κάνουμε εμείς για εκείνη.
kaklamanis_eksomologiseis


Ολα αυτά τα χρόνια ήταν ρόδινα;

Οχι βέβαια, περάσαμε και μεγάλες δοκιμασίες και προβλήματα. Η πιο δύσκολη περίοδος, όμως, ήταν το 2020-2021. Εκεί, μέσα σε έξι μήνες, από το καλοκαίρι του 2020 έως τον Φεβρουάριο του 2021, διαγνωστήκαμε διαδοχικά και οι δύο με καρκίνο, πρώτα εκείνη, μετά εγώ. Λες και αυτό θέλαμε να το κάνουμε μαζί. Η αλήθεια είναι ότι η Πόπη φάνηκε πολύ πιο δυνατή από εμένα, κρατώντας όρθιο πρώτα τον εαυτό της μέσα από χειρουργείο και ακτινοβολίες που την εξουθένωναν και μετά εμένα. Η δική μου περίπτωση ήταν ίσως πιο βαριά, χρειάστηκε νοσηλεία σχεδόν έξι μηνών και πολύ βαριές θεραπείες, τις οποίες δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να ολοκληρώσω και σταδιακά να συνέλθω στα τέλη πλέον του 2021, αν δεν ήταν η γυναίκα μου, η οποία λειτουργούσε ως η απόλυτη φροντίστρια τόσο του εαυτού της, που ακόμη ανάρρωνε, όσο και του άντρα της και ταυτόχρονα έπρεπε να διαχειριστεί και τις ανάγκες ενός γιου στην εφηβεία και κλεισμένου μέσα, λόγω COVID. Δεν τα λες και εύκολα όλα αυτά, αλλά τα κατάφερε μια χαρά. Ακούγεται ίσως υπερβολή και κλισέ, αλλά νομίζω ότι δεν θα ζούσα σήμερα χωρίς τη δική της δύναμη.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη


Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά