EnΜαίρη Σιάνη: "Η γραφή είναι σαν να έχει μπει κλέφτης στο σπίτι σου κι εσύ να πρέπει να τα βάλεις σε μια δομή" (Βίντεο)
Συνέντευξη στην εκπομπή «Μίλησέ μου»
Η Μαίρη Σιάνη μιλά στον Γιώργο Κουβαρά για την αγάπη της για τα βιβλία, τη συγγραφή ως καθημερινή ανάγκη, τα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και την έρευνα που κρύβεται πίσω από κάθε ιστορία
Η συγγραφέας Μαίρη Σιάνη μιλά στην εκπομπή «Μίλησέ μου» με τον Γιώργο Κουβαρά για τη σχέση της με τα βιβλία, τη συγγραφή και την έρευνα που βρίσκεται πίσω από κάθε ιστορία. Θυμάται την εποχή που «παλιά πηγαίναμε και αγοράζαμε βιβλία από δεύτερο χέρι» και μιλά για τη διαρκή ανάγκη της για περισσότερη ανάγνωση: «Θέλω παραπάνω βιβλία».
Αναφέρεται στη διαδρομή της και στα χρόνια που δίδαξε για περίπου δέκα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, αλλά και στο πώς αντιλαμβάνεται το ταλέντο στη γραφή. «Το ταλέντο είναι σαν να λες δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω!», σημειώνει, περιγράφοντας τη συγγραφή ως μια ανάγκη που υπάρχει καθημερινά. Μιλά για την έρευνα που απαιτεί κάθε βιβλίο και για τη σχέση της με την ιστορική περίοδο που επιλέγει να αφηγηθεί. «Όταν γράφω για το ’49 πρέπει να διαβάσω για το ’49», λέει, εξηγώντας ότι η συγγραφή περνά μέσα από τη μελέτη και την κατανόηση της εποχής.
Η συγγραφέας αναφέρεται στην αγάπη της για τους χώρους γνώσης και στη μεγάλη της επιθυμία να βρίσκεται ανάμεσα σε βιβλία. «Ονειρευόμουν να μπορούσα να ζήσω στη Βρετανική βιβλιοθήκη», λέει. Περιγράφει τη διαδικασία της γραφής ως μια δημιουργική αναστάτωση που χρειάζεται στη συνέχεια οργάνωση. «Η γραφή είναι σαν έχει μπει ένας κλέφτης μες το σπίτι σου να στα ’χει κάνει χάλια κι εσύ να πρέπει να τα βάλεις σε μια δομή», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μιλά ακόμη για τα θέματα που επιστρέφουν στα βιβλία της, με μια δόση χιούμορ: «Το ’χω με την εκδίκηση!». Αναφέρεται στη συνήθειά της να γράφει σε κάθε χώρο και στιγμή: «Γράφω παντού».
Στη συζήτηση μπαίνει και ο τρόπος με τον οποίο η λογοτεχνία παίρνει δύσκολα ζητήματα και τα φέρνει πιο κοντά στον αναγνώστη. «Εκλαϊκεύουμε τα θέματα τα οποία μας βασανίζουν», σημειώνει. Η Μαίρη Σιάνη μιλά επίσης για την παρατήρηση ως βασικό εργαλείο του συγγραφέα. «Διαβάζοντας και παρατηρώντας λέω θα βρω ποια είναι τα “πιασιάρικα”», αναφέρει για τον τρόπο με τον οποίο εντοπίζει εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να γίνουν ιστορία. Αναφερόμενη στη δύναμη αλλά και στα όρια της γραφής, σημειώνει: «Ένας συγγραφέας δεν μπορεί να σταματήσει ένα πόλεμο», εξηγώντας τον ρόλο της λογοτεχνίας απέναντι στα μεγάλα γεγονότα.
Κλείνοντας, μιλά για την πολυπλοκότητα των ανθρώπων και των ιστοριών που αφηγείται: «Υπάρχουν πάρα πολλές γωνίες που πρέπει να στρογγυλέψουμε».
Αναφέρεται στη διαδρομή της και στα χρόνια που δίδαξε για περίπου δέκα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, αλλά και στο πώς αντιλαμβάνεται το ταλέντο στη γραφή. «Το ταλέντο είναι σαν να λες δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω!», σημειώνει, περιγράφοντας τη συγγραφή ως μια ανάγκη που υπάρχει καθημερινά. Μιλά για την έρευνα που απαιτεί κάθε βιβλίο και για τη σχέση της με την ιστορική περίοδο που επιλέγει να αφηγηθεί. «Όταν γράφω για το ’49 πρέπει να διαβάσω για το ’49», λέει, εξηγώντας ότι η συγγραφή περνά μέσα από τη μελέτη και την κατανόηση της εποχής.
Η συγγραφέας αναφέρεται στην αγάπη της για τους χώρους γνώσης και στη μεγάλη της επιθυμία να βρίσκεται ανάμεσα σε βιβλία. «Ονειρευόμουν να μπορούσα να ζήσω στη Βρετανική βιβλιοθήκη», λέει. Περιγράφει τη διαδικασία της γραφής ως μια δημιουργική αναστάτωση που χρειάζεται στη συνέχεια οργάνωση. «Η γραφή είναι σαν έχει μπει ένας κλέφτης μες το σπίτι σου να στα ’χει κάνει χάλια κι εσύ να πρέπει να τα βάλεις σε μια δομή», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μαίρη Σιάνη: «Γράφω παντού»
Μιλά ακόμη για τα θέματα που επιστρέφουν στα βιβλία της, με μια δόση χιούμορ: «Το ’χω με την εκδίκηση!». Αναφέρεται στη συνήθειά της να γράφει σε κάθε χώρο και στιγμή: «Γράφω παντού».Στη συζήτηση μπαίνει και ο τρόπος με τον οποίο η λογοτεχνία παίρνει δύσκολα ζητήματα και τα φέρνει πιο κοντά στον αναγνώστη. «Εκλαϊκεύουμε τα θέματα τα οποία μας βασανίζουν», σημειώνει. Η Μαίρη Σιάνη μιλά επίσης για την παρατήρηση ως βασικό εργαλείο του συγγραφέα. «Διαβάζοντας και παρατηρώντας λέω θα βρω ποια είναι τα “πιασιάρικα”», αναφέρει για τον τρόπο με τον οποίο εντοπίζει εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να γίνουν ιστορία. Αναφερόμενη στη δύναμη αλλά και στα όρια της γραφής, σημειώνει: «Ένας συγγραφέας δεν μπορεί να σταματήσει ένα πόλεμο», εξηγώντας τον ρόλο της λογοτεχνίας απέναντι στα μεγάλα γεγονότα.
Κλείνοντας, μιλά για την πολυπλοκότητα των ανθρώπων και των ιστοριών που αφηγείται: «Υπάρχουν πάρα πολλές γωνίες που πρέπει να στρογγυλέψουμε».
