EnΛένα Διβάνη: "Οι πολιτικοί δεν διαβάζουν, είναι μαγεμένοι από την εξουσία" - Όσα είπε για τις γυναίκες και τη νέα γενιά (Βίντεο)
Συνέντευξη στην εκπομπή «Μίλησέ μου»
Η Λένα Διβάνη μίλησε στον Γιώργο Κουβαρά για την πολιτική, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές ανισότητες, τη βία κατά των γυναικών και τη λογοτεχνία, σε μια συνέντευξη με αιχμηρές τοποθετήσεις
Στον Γιώργο Κουβαρά και την εκπομπή «Μίλησέ μου» βρέθηκε καλεσμένη η Λένα Διβάνη, η οποία μίλησε για την πολιτική, την εκπαίδευση, τη λογοτεχνία, τις κοινωνικές ανισότητες και τη θέση των γυναικών, συνδέοντας την επικαιρότητα με τις προσωπικές της παρατηρήσεις και τη συγγραφική της ματιά.
Η πολυδιαβασμένη συγγραφέας και πρώην καθηγήτρια Νομικής δεν έκρυψε την απογοήτευσή της για το πολιτικό σύστημα, σημειώνοντας ότι «Οι πολιτικοί δεν διαβάζουν, είναι μαγεμένοι από την εξουσία», ενώ εξήγησε πως μέσα από τα βιβλία της επιχειρεί «να ανοίξω την κουρτίνα των ψεμάτων που ζούμε». Όπως ανέφερε, η σύγχρονη πραγματικότητα οδηγεί συχνά τους ανθρώπους σε σύγχυση, καθώς «θέλουν να μπερδευτούμε τόσο πολύ, ώστε να μην μπορούμε να ονειρευτούμε ένα άλλο μέλλον». Με το γνώριμο χιούμορ της σχολίασε ακόμη πως «όλοι οι υπερδεξιοί ηγέτες είναι κούκλοι», επιχειρώντας να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα λειτουργεί στη σύγχρονη πολιτική. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην εκπαίδευση και στις κοινωνικές ανισότητες, επισημαίνοντας ότι, όταν κάποιος μεγαλώνει έχοντας όλες τις ανέσεις, δυσκολεύεται να κατανοήσει την πραγματικότητα των άλλων. Με μια χαρακτηριστική προσωπική ιστορία σχολίασε και τις διαφορές μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης, λέγοντας: «Στο ιδιωτικό πήγε ένας ξάδερφός μου που ήταν πάτος και έγινε σημαιοφόρος».
Ως πανεπιστημιακή καθηγήτρια στάθηκε στην ψυχολογία των νέων, τονίζοντας ότι «Από τους φοιτητές έχω εισπράξει μια τρομερή απελπισία», ενώ εξήγησε πως η ανθρώπινη συμπεριφορά και οι ιστορικές μεταβάσεις αποτελούν σταθερές πηγές έμπνευσης για τη συγγραφική της δουλειά. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι για τη Σοβιετική Ένωση είχε πάντα την απορία «πώς αντέδρασαν οι μικροαστοί που δεν ήταν ούτε επαναστάτες ούτε αντιεπαναστάτες».
Η συζήτηση κινήθηκε και σε πιο προσωπικές διαπιστώσεις. «Το χιούμορ με έχει σώσει γιατί σου δίνει μια απόσταση», είπε, εξηγώντας ότι αποτελεί για την ίδια τρόπο αντιμετώπισης των δυσκολιών, ενώ υπογράμμισε πως «Οι γονείς να παραμείνουν γονείς!», μιλώντας για τα όρια στις οικογενειακές σχέσεις.
Αναφερόμενη στη βία κατά των γυναικών και στις έμφυλες διακρίσεις, διατύπωσε τη θέση ότι «Κάθε κορίτσι, από τη στιγμή που γεννιέται, παρενοχλείται σεξουαλικά», επισημαίνοντας πως πρόκειται για μια εμπειρία που διαπερνά την καθημερινότητα των γυναικών. Παράλληλα, σχολίασε ότι συχνά «οι άνθρωποι που δεν έχουν υποστεί κάτι, αυτοί μπορούν να το δουν», αναφερόμενη στη σημασία της απόστασης για την κατανόηση δύσκολων καταστάσεων.
Η ίδια παραδέχθηκε πως εξακολουθεί να διατηρεί την αισιοδοξία της, λέγοντας: «Έχω τον ανόητο ρομαντισμό να πιστεύω πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο». Σημείωσε ακόμη ότι «Όλα όσα γράφω έχουν γραφτεί πριν (ξεκινήσει ο κοινωνικός διάλογος)», εξηγώντας ότι η λογοτεχνία συχνά προλαβαίνει τις δημόσιες συζητήσεις. Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη σχέση του κοινού με το βιβλίο, παρατηρώντας ότι «Η νέα γενιά διαβάζει ολοένα και λιγότερο», χωρίς πάντως να χάνει το χιούμορ της, αφού, όπως είπε, «Όλοι θέλουν ένα βιβλίο στην παραλία, ασχέτως αν είναι σκίαστρο!».
Λένα Διβάνη: "Οι πολιτικοί δεν διαβάζουν, είναι μαγεμένοι από την εξουσία"
Η πολυδιαβασμένη συγγραφέας και πρώην καθηγήτρια Νομικής δεν έκρυψε την απογοήτευσή της για το πολιτικό σύστημα, σημειώνοντας ότι «Οι πολιτικοί δεν διαβάζουν, είναι μαγεμένοι από την εξουσία», ενώ εξήγησε πως μέσα από τα βιβλία της επιχειρεί «να ανοίξω την κουρτίνα των ψεμάτων που ζούμε». Όπως ανέφερε, η σύγχρονη πραγματικότητα οδηγεί συχνά τους ανθρώπους σε σύγχυση, καθώς «θέλουν να μπερδευτούμε τόσο πολύ, ώστε να μην μπορούμε να ονειρευτούμε ένα άλλο μέλλον». Με το γνώριμο χιούμορ της σχολίασε ακόμη πως «όλοι οι υπερδεξιοί ηγέτες είναι κούκλοι», επιχειρώντας να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα λειτουργεί στη σύγχρονη πολιτική. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην εκπαίδευση και στις κοινωνικές ανισότητες, επισημαίνοντας ότι, όταν κάποιος μεγαλώνει έχοντας όλες τις ανέσεις, δυσκολεύεται να κατανοήσει την πραγματικότητα των άλλων. Με μια χαρακτηριστική προσωπική ιστορία σχολίασε και τις διαφορές μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης, λέγοντας: «Στο ιδιωτικό πήγε ένας ξάδερφός μου που ήταν πάτος και έγινε σημαιοφόρος».
«Από τους φοιτητές έχω εισπράξει μια τρομερή απελπισία»
Ως πανεπιστημιακή καθηγήτρια στάθηκε στην ψυχολογία των νέων, τονίζοντας ότι «Από τους φοιτητές έχω εισπράξει μια τρομερή απελπισία», ενώ εξήγησε πως η ανθρώπινη συμπεριφορά και οι ιστορικές μεταβάσεις αποτελούν σταθερές πηγές έμπνευσης για τη συγγραφική της δουλειά. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι για τη Σοβιετική Ένωση είχε πάντα την απορία «πώς αντέδρασαν οι μικροαστοί που δεν ήταν ούτε επαναστάτες ούτε αντιεπαναστάτες».Η συζήτηση κινήθηκε και σε πιο προσωπικές διαπιστώσεις. «Το χιούμορ με έχει σώσει γιατί σου δίνει μια απόσταση», είπε, εξηγώντας ότι αποτελεί για την ίδια τρόπο αντιμετώπισης των δυσκολιών, ενώ υπογράμμισε πως «Οι γονείς να παραμείνουν γονείς!», μιλώντας για τα όρια στις οικογενειακές σχέσεις.
«Κάθε κορίτσι, από τη στιγμή που γεννιέται, παρενοχλείται σεξουαλικά»
Αναφερόμενη στη βία κατά των γυναικών και στις έμφυλες διακρίσεις, διατύπωσε τη θέση ότι «Κάθε κορίτσι, από τη στιγμή που γεννιέται, παρενοχλείται σεξουαλικά», επισημαίνοντας πως πρόκειται για μια εμπειρία που διαπερνά την καθημερινότητα των γυναικών. Παράλληλα, σχολίασε ότι συχνά «οι άνθρωποι που δεν έχουν υποστεί κάτι, αυτοί μπορούν να το δουν», αναφερόμενη στη σημασία της απόστασης για την κατανόηση δύσκολων καταστάσεων.Η ίδια παραδέχθηκε πως εξακολουθεί να διατηρεί την αισιοδοξία της, λέγοντας: «Έχω τον ανόητο ρομαντισμό να πιστεύω πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο». Σημείωσε ακόμη ότι «Όλα όσα γράφω έχουν γραφτεί πριν (ξεκινήσει ο κοινωνικός διάλογος)», εξηγώντας ότι η λογοτεχνία συχνά προλαβαίνει τις δημόσιες συζητήσεις. Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη σχέση του κοινού με το βιβλίο, παρατηρώντας ότι «Η νέα γενιά διαβάζει ολοένα και λιγότερο», χωρίς πάντως να χάνει το χιούμορ της, αφού, όπως είπε, «Όλοι θέλουν ένα βιβλίο στην παραλία, ασχέτως αν είναι σκίαστρο!».
