Στα παλιά χρόνια, τρεις φορές το χρόνο, ο Κινέζος αυτοκράτορας εγκατέλειπε την αυστηρά φρουρούμενη απομόνωσή του στην Απαγορευμένη Πόλη και διέσχιζε με πομπή την πρωτεύουσά του από βορρά προς νότο.

Οι υπήκοοί του έπρεπε να παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, για να μην μολύνουν τον Άρχοντα των Δέκα Χιλιάδων Χρόνων με το βλέμμα τους. Στον Ναό του Ουρανού — Tiantan στα κινεζικά — τελούσε θυσιαστικές τελετές που τον επιβεβαίωναν ως Υιό του Ουρανού, τον μοναδικό μεσολαβητή μεταξύ ανθρώπων και θεών. Ήταν, όπως έλεγαν οι Κινέζοι, κύριος του «Tianxia» — όλων όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό.

Οι παρατηρητές μπορεί να ενθουσιάζονται υπερβολικά με την προσήλωση της Κίνας στον συμβολισμό. Ίσως ο Πρόεδρος Σι πήγε τον Πρόεδρο Τραμπ στον ναό χθες το πρωί (Πέμπτη) επειδή ήταν απλώς η επόμενη τουριστική στάση στη λίστα επιθυμιών του: την προηγούμενη φορά που ήρθε στο Πεκίνο είχε επισκεφθεί την Απαγορευμένη Πόλη.

Ο Σι, ωστόσο, είναι ο πιο αυτοκρατορικός Κινέζος ηγέτης της σύγχρονης εποχής. Ο Πρόεδρος Μάο είχε την εξουσία, αλλά ανέτρεψε σκόπιμα τις τελετουργικές συμβάσεις. Ο Σι είναι ο πιο αυτοκρατορικός ηγέτης οποιασδήποτε χώρας, αδιαμφισβήτητος στο εσωτερικό και ικανός να ενεργεί, όπως οι πρόγονοί του, σαν όλα τα άλλα έθνη να είναι υποτελή κράτη.

Καθώς οι δύο άνδρες ποζάριζαν μπροστά στα σκαλιά του ναού, ο Σι ήταν εκείνος που έδειχνε αυτοπεποίθηση και σιγουριά, όπως αρμόζει σε κάποιον με 13 χρόνια σχεδόν απόλυτης εξουσίας. Ο Τραμπ κουνιόταν και μόρφαζε. Μια δεκαετία μετά την εμφάνιση του Τραμπ στην παγκόσμια σκηνή, δεν υπάρχει επίσης σχεδόν καμιά αμφιβολία ότι έχει συμβάλει στο να αποκτήσει ο Σι αυτήν την αυτοπεποίθηση.

Οι τεράστιες εξουσίες του Σι πηγάζουν από τη φύση της διακυβέρνησης στην Κίνα. Αυτό όμως ενέχει κινδύνους, καθώς φέρει ευθύνη για κάθε παραστράτημα, και η φήμη του έχει κλονιστεί κατά καιρούς. Έχει αντιμετωπίσει δύο οικονομικές κρίσεις. Ο κορονοϊός, που ξεκίνησε την επίθεσή του στην παγκόσμια υγεία από τη Γουχάν, προκάλεσε ζημιά στη φήμη του στο εξωτερικό και στη συνέχεια πολιτική ζημιά στο εσωτερικό, καθώς οι εξαιρετικά αυστηρές πολιτικές του για τον περιορισμό της κυκλοφορίας προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στους δρόμους.

Πέρυσι, οι δασμολογικοί πόλεμοι της Αμερικής προκάλεσαν πανικό και σύγχυση σε μεγάλα τμήματα της μεταποιητικής βάσης της Κίνας, τόσο σημαντικής για την ανάδειξή της ως μια χώρα που μπορεί να αμφισβητήσει την αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία.

Αυτό ήταν έργο του Τραμπ, αλλά εκείνος ήρθε και να σώσει την κατάσταση. Η αντίδρασή του στον Covid-19 το 2020, με την αρχική αργοπορία και τη μετέπειτα προώθηση παράλογων θεωριών συνωμοσίας, επισκίασε τις αδυναμίες της Κίνας. Στη συνέχεια, όταν επανήλθε στην εξουσία πέρυσι, ανέτρεψε μια αμερικανική συναίνεση —υπό την εποπτεία του Προέδρου Μπάιντεν, αλλά με την πλήρη έγκριση των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη και την Άπω Ανατολή— σύμφωνα με την οποία η ισορροπία του παγκόσμιου εμπορίου θα μετατοπιζόταν σταδιακά και με διακριτικότητα μακριά από το Πεκίνο.

Αψηφώντας τη διεθνή συνεργασία, ο Τραμπ επέβαλε άγριους δασμούς και στη συνέχεια, αφού σκόρπισε χάος και σύγχυση, υπαναχώρησε, αναζήτησε σύνοδο κορυφής με τον Σι και συμφώνησε σε μια «μεγάλη συμφωνία».

Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό άφησε το Πεκίνο — με τον Σι στο τιμόνι — να μοιάζει με το ασφαλέστερο λιμάνι εν μέσω τρικυμίας, μια εντύπωση που ενισχύθηκε φέτος τόσο στην Κίνα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο λόγω του παρορμητικού τυχοδιωκτισμού του Τραμπ στον Κόλπο. Τα ριψοκίνδυνα στοιχήματά του μπορεί ακόμη να αποδώσουν. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στρέφουν, αν και με καθυστέρηση, εκ νέου την προσοχή τους τόσο στη φυσική όσο και στην οικονομική ασφάλεια, αντί να αφήνουν το δόγμα της ελεύθερης αγοράς και τα παγκλωσσιανά όνειρα για παγκόσμια ειρήνη να οδηγήσουν τα δυτικά έθνη-κράτη εκεί όπου τα οδηγεί η μοίρα.

Το μέλλον της Κίνας δεν είναι σε καμία περίπτωση εξασφαλισμένο. Ο Σι κατάφερε να αντέξει το οικονομικό πλήγμα που προκάλεσαν η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων και οι δασμολογικοί πόλεμοι, χάρη στις επενδύσεις σε υποδομές και στη βιομηχανική ανάπτυξη, αλλά τα οφέλη όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο μειώνονται. Αυτά δεν συμβάλλουν ουσιαστικά στην αντιμετώπιση της επικείμενης δημογραφικής κρίσης, καθώς οι νέοι της Κίνας αρνούνται κάθε έκκληση να κάνουν περισσότερα παιδιά.

Προς το παρόν, ωστόσο, ο Τραμπ της «Αμερική Πρώτα» μιλάει για τον Σι σαν να είναι ίσος του, όχι κάποιος νεοφερμένος. Ο νέος Κινέζος αυτοκράτορας φαίνεται ικανοποιημένος με το να θεωρείται ίσος του Τραμπ. Ωστόσο, είναι λίγοι εκείνοι που δεν παρατηρούν την κατεύθυνση που παίρνουν τα πράγματα και δεν αναρωτιούνται.


ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News