Ήταν επιτυχής η επανεµφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, οκτώ µήνες µετά την παραίτησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ταυτόχρονη αποχώρησή του από τη Βουλή; Προφανώς αυτό είναι κάτι που θα κριθεί σε βάθος αρκετών µηνών, αλλά οι πρώτες εκτιµήσεις µπορούν ήδη να γίνουν, και ο χρόνος θα κρίνει αν θα δικαιωθούν τελικά ή όχι. Κατ’ αρχάς, ο βαθµός της επιτυχίας κρίνεται και από τον πήχυ των προσδοκιών. Για να το θέσουµε σε ισπανικούς ποδοσφαιρικούς όρους, που χρησιµοποιήθηκαν και από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό εξάλλου, δεν κατεβαίνουν µε τους ίδιους στόχους στην Primera Division η Μπαρτσελόνα, που κυνηγάει πάντα τον τίτλο, και η Οβιέδο, που διεκδικεί την παραµονή της στην πρώτη κατηγορία (φέτος δεν τα κατάφερε και υποβιβάστηκε).

Διαβάστε: Κίνηση ισχύος της Ελλάδας από Μητσοτάκη: Έτοιμη η χώρα μας να συμμετάσχει σε διεθνή αποστολή στα Στενά του Ορμούζ - Τι προανήγγειλε ο πρωθυπουργός για την μεταπολεμική ειρηνευτική δύναμη στη Μέση Ανατολή


∆ύο χρόνια πριν από τα αποκαλυπτήρια στο Θησείο, είχε κάνει τον γύρο του διαδικτύου και των ΜΜΕ µια φωτογραφία τραβηγµένη πιθανώς από επιβάτη αεροσκάφους, η οποία απεικόνιζε τον συνεπιβάτη στην ίδια πτήση κ. Τσίπρα να µελετά το «memo» της πολυεθνικής εταιρείας διαφήµισης και δηµοσίων σχέσεων Publicis Groupe (µε έδρα το Παρίσι) που έφερε στην πρώτη σελίδα τον τίτλο «Rebranding - Alexis Tsipras».

Νέος σε ηλικία για πολιτικός, χωρίς εµφανή διάδοχο µε ηγετικά χαρακτηριστικά και ευρύτερη απήχηση ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε συνολικά στην Αριστερά, ο κ. Τσίπρας αξιοποίησε τις συµβουλές των Γάλλων τεχνοκρατών και επιχείρησε να επανατοποθετήσει τον εαυτό του στο πολιτικό στερέωµα. Λίγες και επιλεκτικές συνεντεύξεις σε ελληνικά και ξένα µέσα, µελέτες και συνέδρια από το Ινστιτούτο που φέρει το όνοµά του και -κυρίως- ένα βιβλίο το οποίο χρησιµοποίησε και ως εργαλείο για να περιοδεύει ανά την επικράτεια επί µακρόν κάνοντας παρουσιάσεις. Μέσα στο ίδιο περίπου διάστηµα, η εν Ελλάδι Αριστερά πρόλαβε και γνώρισε άλλες τρεις διασπάσεις.

Η πρώτη έγινε µε την απόσχιση από τον ΣΥΡΙΖΑ βουλευτών που ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά υπό την ηγεσία του Αλέξη Χαρίτση, η δεύτερη µε την αποχώρηση άλλων βουλευτών που ίδρυσαν τους ∆ηµοκράτες - Προοδευτικό Κέντρο (όπως πλέον ονοµάζεται το κόµµα) υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη, και η τρίτη είναι θέµα ωρών, µε την ανεξαρτητοποίηση βουλευτών από τη Νέα Αριστερά. Μέσα λοιπόν σε αυτό το κατακερµατισµένο τοπίο στην αντιπολίτευση, µε δεδοµένη τη φθορά που έχει η Νέα ∆ηµοκρατία ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία, και µε όπλο την οργανωµένη και µεθοδική διετή προετοιµασία, η επανεµφάνιση Τσίπρα, µε την ίδρυση µάλιστα νέου κόµµατος, θα έπρεπε να είχε θριαµβικά χαρακτηριστικά.

Κάτι τέτοιο δεν το είδαµε. Ούτε στον κόσµο που συγκεντρώθηκε στο Θησείο ούτε στις αντιδράσεις στα social media ούτε στις δηµόσιες συζητήσεις που έγιναν τις ηµέρες που ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της Ελληνικής Αριστερής Συµπαράταξης.

Πράγµατι, είναι νωρίς ακόµα για να αξιολογήσουµε τις επιδόσεις ενός νεότευκτου πολιτικού σχηµατισµού. Πράγµατι, επίσης, ποτέ δεν έχεις µια δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις καλή πρώτη εντύπωση. Το κυριότερο, ωστόσο, φαίνεται πως είναι το εξής: Μπορεί το πολιτικό περιβάλλον να είναι πάνω-κάτω αυτό που περιγράψαµε, το ευρύτερο ωστόσο πολιτικό περιβάλλον έχει άλλο ένα χαρακτηριστικό, που δεν µπορεί εύκολα κανείς να το αγνοήσει: δεν είναι η εποχή της Αριστεράς.

Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, µόνο τρεις χώρες έχουν κυβερνήσεις από την Κεντροαριστερά: Η Ισπανία, η Μάλτα και η Λιθουανία. Στη Μαδρίτη, µάλιστα, η ισπανική αστυνοµία εισέβαλε προ ηµερών στα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόµµατος, αναζητώντας στοιχεία για υποθέσεις διαφθοράς που ανάγονται στην περίοδο διακυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, αλλά αγγίζουν και τον αδελφό και τη σύζυγο του πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντσεθ.

Στη ∆ανία, όπου έγιναν την άνοιξη εκλογές, οι Σοσιαλδηµοκράτες έπεσαν από το 27,5% στο 22% και η πρωθυπουργός, Μέτε Φρεντέρικσεν, πασχίζει εδώ και δύο µήνες να συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας υπό την ηγεσία της. «Πρέπει να αποφύγουµε µε κάθε κόστος την επανάληψη της κατάστασης του 2015, όταν περισσότεροι από ένα εκατοµµύριο πρόσφυγες και µετανάστες, ιδιαίτερα από τη Συρία, ήρθαν στην Ευρώπη», έλεγε προεκλογικά η ίδια, «αγκαλιάζοντας» θέσεις που µέχρι πριν από µερικά χρόνια η Αριστερά στην Ευρώπη αποστρεφόταν.

Στο Ηνωµένο Βασίλειο, το ιστορικό κόµµα των Εργατικών σπαράσσεται από εµφύλιες διαµάχες, ο πρωθυπουργός, Κιρ Στάρµερ, αµφισβητείται έντονα και το Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ «καλπάζει» στις περισσότερες δηµοσκοπήσεις. Στις ΗΠΑ κοντεύουν δύο χρόνια από την εκλογή Τραµπ στην εξουσία, και στο διάστηµα αυτό µια σειρά από πολιτικές του προέδρου έχουν προκαλέσει ενόχληση ή δυσαρέσκεια ή ακόµα και οργή, σε µερίδα των πολιτών, ωστόσο κανένας πολιτικός από το ∆ηµοκρατικό Κόµµα δεν έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει αυτή την απογοήτευση και να κερδίσει τους Αµερικανούς που αισθάνονται έτσι. «Οι πολίτες δεν θέλουν την "πολιτική όπως τη γνωρίζαµε".

Ο πραγµατικός λόγος πίσω από την άνοδο ηγετών από τον Ντόναλντ Τραµπ έως την Τζόρτζια Μελόνι και τον Χαβιέ Μιλέι είναι ότι ανταποκρίνονται σε αυτό το αίτηµα. Μπορεί να τους συµπαθεί κανείς ή να τους αντιπαθεί, όµως το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι φαίνονται αδέσµευτοι και όχι περιορισµένοι από τη συµβατική σκέψη». Ποιος το έγραψε αυτό; Την περασµένη εβδοµάδα, η πάλαι ποτέ εµβληµατική φυσιογνωµία της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, ο Τόνι Μπλερ…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή